Even nodig

Ik zit alweer drie dagen in het fijne huis van een collega om te schrijven, met uitzicht op weilanden, paarden, schaapjes, en een snelweg. M. bracht me met de auto en dus reden we eerst langs de supermarkt voor proviand. Daarna kwam ik drie dagen niet meer buiten (er was geen reden toe!) – behalve op het balkon. En sprak ik bovendien drie dagen met niemand. Behalve de buurvrouw die 1x aanbelde om zich voor te stellen en de vrouw die kwam collecteren voor het KWF.
Het voelde als een retraite: ik las, ik schreef, ik at, ik dacht na en ik luisterde muziek wanneer IK dat wilde. Ja, dat zijn heel bijzondere dingen als je moeder van twee kinderen bent. Dan is dat allemaal niet meer zo vanzelfsprekend. Vooral alles doen wanneer het mij goed uitkwam en niet omdat het nodig was. Zelfs mijn been en rug werkten mee en deden een stuk minder pijn! Ik kon zowaar zitten (niet te lang…) en ook echt ontspannen.
Over een uur komt M. me met de auto en de kinderen ophalen. Misschien moet ik even een stukje zingen zodat ik mijn stem uit kan proberen? Eens kijken of ie t nog wel doet? Of zou de buurvrouw dan weer aan komen bellen…