Het kan dooien

Ik begrijp dus helemaal niks van die schaatskoorts die in het land heerst. Ja, het ziet er heel mooi uit, zeker – al dat ijs en die ijzel – maar dat ik niet kan wachten om mijn schaatsen uit (of in?) het vet te halen, nou nee, niet echt. Sterker nog, ik heb helemaal geen schaatsen. Toen er nog strenge winters waren (lees: de jaren ’90) en de grachten in Amsterdam elk jaar flink dicht vroren en mijn vrienden enthousiast na school de schaatsen aantrokken, stuntelde ik ook wel eens wat op het ijs. Met een stoel en op de kunstschaatsen van mijn moeder, that is. De schaatstraditie zit gewoon niet in onze internationale familie: mijn moeder leerde ook niet schaatsen van haar Engelse moeder, terwijl haar vader op de Holland Amerika lijn voer. Mijn Amerikaanse vader groeide op in grote steden, waar fietsen een hobby is voor kinderen en schaatsen alleen door ijshockeyers wordt gedaan.

Een keer heb ik een echte schaatstocht gemaakt in Waterland. Het was denk ik de winter van 1993 en samen met een klasgenoot zouden we de kortste route nemen, terwijl de andere klasgenoten voor de lange tocht gingen. Maar ergens halverwege hebben we toen een verkeerde afslag genomen, waardoor we opeens de 15 kilometertocht reden. Hij zonder handschoenen en ik op mijn kunstschaatsen. Het waren een paar van de langste uren uit mijn jonge leven. Eens en nooit meer, dat heb ik mezelf toen voorgenomen. Sindsdien heb ik me goed aan dat voornemen weten te houden.

Advertenties

Voornemens voor 2017

Die heb ik. Best veel ook. Zoals: meer dansen! En: opnieuw rijlessen nemen zodat ik eindelijk weer de weg op durf…En: positiever in het leven proberen te  staan! En vooral ook: meer schrijven! Ga nu niet die hele lijst met voornemens opnoemen, maar twee ervan heb ik vandaag – op mijn 1e werkdag na drie weken weg (eerst bijna twee weken ziek(ig) en daarna een week echt vrij) – al meteen in de praktijk gebracht en dat voelt goed.

De eerste: meer bewegen. Dus ben ik in de middag naar buiten geweest ook al miezerde het en heb ik een flink ommetje gemaakt. Goed voor alles: bloedsomloop, stoelgang, humeur en de lijn.

En het andere voornemen is: minder geld uitgeven. Ik werk midden in de stad en het is daarom heel verleidelijk om tijdens het ommetje ook meteen even te winkelen en dingen te kopen die ik geheel en al niet nodig heb. Dus nam ik bij het ommetje vanmiddag mijn portemonnee NIET mee. Het voelde raar en ik had wel wat afkickverschijnselen merkte ik, maar het is een begin. Tijdens het ommetje dacht ik: zal ik me dan ook meteen voornemen om de hele maand januari niets te kopen wat ik niet écht nodig heb? Of is dat dan weer teveel gevraagd en moet ik de lat niet al te hoog leggen? Hoe dan ook, het begin is er. Happy New Year lieve lezers en jullie ook succes met de goede voornemens. Of zijn ze meteen al in de eerste week gesneuveld?