Zonder rimpels

Gesprek in de vintage winkel, door twee meisjes van begin twintig:

‘He schat, ik kom even bij je langs! Ben je lekker aan het werk? Ik zoek namelijk een jurkje voor een bruiloft, liefst lichtblauw of geel.’
‘Oh my god, wie gaat er trouwen dan?’
‘De zus van Jenny, weet je wel. Maar zij zijn dan ook al super lang samen.’
‘Hoe lang is lang?’
‘Acht jaar. Ja, dan ben je er wel aan toe denk ik.’
‘Echt? Waarom zou je trouwen joh? En dan zo jong?’
‘Ja ik weet het ook niet, maar dan zie je er wel goed uit. Op je trouwfoto’s.’
‘Dat is waar. Zonder rimpels en zo. Als je voor de dertigste trouwt dan.’
‘He, ik ga even rondkijken hoor. Wat heb je hier allemaal in de winkel?’
‘Ja, doe dat. Dit is wel onze minste winkel – van de drie – met het slechtste aanbod.’
‘Echt? Nou dan ga ik weer verder kijken hoor schat. Werk ze nog. Doei!’
‘Doei darling!’

 

 

 

 

 

 

 

Zelfstandig

Het gekke aan moeder van twee kinderen zijn, vind ik: je ziet de kinderen elke dag en je weet dat ze groeien (mede doordat je ze te eten geeft, dat met wisselend enthousiasme wordt opgegeten) maar omdat je er zo met je neus bovenop zit, merk je het niet. Totdat je foto’s bekijkt van een paar maanden terug. Of je aan je zoon merkt dat hij ouder wordt en meer zelfstandig wil zijn. Letterlijk.

In mijn beleving is hij nog het jongetje van twee jaar oud waartegen je de hele dag kletst en je vooral jezelf hoort praten en die dan af en toe wat terug brabbelt. Of in duidelijke taal te kennen geeft dat hij iets niet (‘Nee sanja! Niette eten!’ waarna de lasagne op de grond eindigde) of  juist wel (‘Ikke wil dees! Mama dees!’) wil.

Maar deze jongen is ondertussen bijna acht en een half jaar oud en gaf recentelijk tijdens het avondeten aan dat hij ook Zelfstandig wilde zijn bij de naschoolse opvang. Want een meisje uit zijn groep was dat. We spraken erover wat dat dan inhield, zelfstandig zijn. Het betekende dat hij dan zonder begeleiding uit school naar de opvang mag lopen. En voor hem vooral van groot belang: zonder oranje hesje aan! Wat de niet-zelfstandige kinderen wel moeten. En ook mag hij zonder begeleiding buiten spelen bij de opvang. We concludeerden dat hij daar aan toe was, het lopen en het spelen, en vroegen bij de opvang een formulier om in te vullen en de afspraken hiervoor concreet te maken.

Die avond kon de grote kleine jongen niet slapen. Want opeens realiseerde hij zich welke verantwoordelijkheid hij nu droeg: alleen naar de opvang! Zonder de juffen. Want we hadden hem gezegd: ze wachten dan niet meer op jou als je er zelf naartoe mag lopen. En hij had ook in de wandelgangen vernomen dat het meisje waarmee hij samen wilde gaan lopen – waar hij zich op had verheugd – van de opvang zou gaan.

De volgende dag vroegen we het na bij de opvang en bij de ouders van het meisje. Alles bleek een storm in een glas water: de juffen wachten heus nog wel op de Zelfstandige kinderen (sterker, het duurt toch eindeloos voordat alle kinderen uit alle klassen klaar zijn om mee te gaan) en het meisje uit zijn groep ging nergens heen en kon dus gewoon zijn wandel/kletspartner worden voor de wandeling naar de opvang.

Maandag aanstaande gaat hij dan voor het eerst van school naar de opvang lopen, zonder hesje aan maar samen met zijn vriendin uit de groep. Het is dat ik dan op mijn werk zit, anders zou ik incognito (zonnebril op, vage regenjas aan, krant onder de arm) aan de overkant van de straat lopen om te kijken of het allemaal goed gaat. Want hij blijft mijn kleine jongen, hoe zelfstandig hij ook mag zijn.