Kleine monsters

Daar zaten we dan: in het Members Only vak met een prosecco in de hand, enigszins zenuwachtig wachtend tot het concert zou beginnen. Vriendin S. had via haar werk kaarten weten te ritselen en had mij uitgekozen om mee te gaan. Al maanden hadden we het erover maar nu was het dan eindelijk zo ver: Lady Gaga! Opgedoft en ingeglitterd zaten we klaar voor het – volgens een servicemedewerker van het Ziggo Dome – ‘het concert van het jaar’. Of zei ze dat bij elk concert?

Een grote roze digitale klok telde af tot het concert begon en daarna barstte er een show los die haar weerga niet kent. Al na twee nummers zei Gaga: Sta op (jawel, in het Nederlands!). Dus dat deden we braaf.  Het ene glitterpakje werd in een oogwenk vervangen door een ander, nog waanzinniger, glitterpak. De dansers hadden sowieso elk nummer wat anders extravagants aan en tussendoor werden er bizarre clips geprojecteerd op schermen in de zaal. Een totaalervaring zoals alleen megasterren dat doen. We dansten, we lachten en we huilden. Ik dacht de hele tijd aan Madonna. Zonder Madonna geen Gaga, maar het schijnt dat Madonna niet met Lady Gaga wil praten. Ik denk een typisch geval van jaloezie. Want Madonna zal toch moeten erkennen dat Gaga haar voorbij is gestreefd. Minstens vijftien jaar geleden zag ik Madonna optreden en het viel me toen enorm tegen: ze kon eigenlijk helemaal niet zingen (en zeker niet dansen tegelijk) en alles leek heel plichtmatig afgewerkt te worden.

Gaga zit ook vrij strak in het regime van de show, maar je voelt dat alles voor haar een noodzaak heeft. Dat ze niet anders kan dan haar hele ziel en zaligheid te geven. Lady Gaga noemt haar fans ‘Little Monsters’ en jawel,  ze zei het echt: ‘Hi Amsterdam, how are you doing Kleine Monsters!’ Ook kwamen we erachter dat met je hand een klauw maken het teken is om te laten zien dat je van Gaga houdt en zo’n monstertje bent. Hoewel ik toch ook steeds Borat in mijn hoofd hoorde die iets zei over ‘the Jew’ en zijn ‘claw. Maar dat is uit een ander decennium. Een andere eeuw zelfs. En dus lieten we onze klauwen aan Gaga zien en ze zag dat het goed was.

Het meest ontroerende moment vond ik toen er briefjes op het podium werden gegooid en Gaga er uitje oppakte en voor begon te lezen. Het bleek van een jongen uit Slovenië te zijn die hier met zijn beste vriendin naartoe was gekomen. Hij schreef dat Gaga meerdere malen zijn leven had gered, dat hij zich altijd anders had gevoeld, net zoals zij en dat zijn grootste wens was om haar te ontmoeten. Ze ging naar de voorkant van het podium en daar stond de jongen. Ze gaf hem een omhelzing en begroette zijn vriendin. Je zou bijna denken: was dit voor geproduceerd? Want Gaga lijkt niks aan het toeval over te willen laten tijdens haar show. Maar ik denk toch echt dat dit een mooie samenloop van omstandigheden was. De jongen huilde en het hele stadion huilde mee. De wereld was even prachtig en tolerant en divers en inclusief, zoals het zou moeten zijn.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik uit mezelf waarschijnlijk geen kaartje voor deze show had gekocht. Maar ik ben zo blij dat vriendin S. aan mij dacht om mee te gaan en ik had dit voor geen goud willen missen! Vanaf nu ben ik ook een Kleine Monster. Klauwen omhoog.

 

Advertenties

De groep en het kasteel

Ik vind mezelf geen groepsmens. Ik kan wel functioneren in een groep maar over het algemeen kost me dat veel moeite en energie. Ik wijt dit altijd aan het feit dat ik enig kind ben: gewend om mezelf te vermaken en niet zo goed in groepsdynamiek.

Twee jaar geleden ontstond het idee bij enkele vrienden om samen Oud & Nieuw te vieren met een groep. Leuk voor de kinderen en daarom ook leuk voor ons. Ik vond het spannend, zo’n groep en het eerste jaar was het aftasten. Sommige mensen kenden elkaar goed en anderen kenden elkaar helemaal niet. Maar er ontstond een groepsgevoel waarbij we dezelfde humor deelden, er veel werd gedronken en heerlijk werd gegeten en het voelde goed. Vooral omdat de groep groot is, werkt het volgens mij: er is altijd wel iemand met wie je kunt kletsen, poolen of koken. Maar je kunt je ook even terugtrekken en dat is ook geen probleem, want iedereen let op elkaars kinderen en geeft elkaar de ruimte.

Dit jaar togen we met deze groep (ondertussen bestaande uit 23 volwassenen en 19 kinderen – 3 baby’s waren er ondertussen bij gekomen!) naar een kasteel in de Franse Ardennen. De heenweg was door een fikse sneeuwstorm en er was zelfs autopech bij een van de gezinnen. Door middel van de groepsapp hielden we elkaar op de hoogte en vingen we de gestrande vrienden met twee kleine kinderen op: de ene auto nam de mensen mee, de andere auto’s de bagage. Onze vriend die drie uur (!) bij de auto moest wachten op de wegenwacht werd uiteindelijk ook door vrienden naar het kasteel meegenomen. Blij viel eenieder elkaar die avond in de armen. We waren allemaal nog heel en het was tijd voor drank.

De week vloog voorbij en in tegenstelling tot eerdere jaren hadden we onze eigen kamers (in plaats van een slaapzaal) waardoor ik zelfs tot twee keer toe minstens een uur een boek heb kunnen lezen. Mijn kinderen zag ik nauwelijks, die trokken met de andere kinderen op en kwamen alleen langs als er een akkefietje was of als ze honger hadden.

Ondertussen waren wij volwassenen druk met praten, drinken, lachen en vooral heel veel en lekker eten (er zitten een paar ontzettend goede koks in het gezelschap!) en ook: spelletjes aan het spelen. Nog zoiets: ik hou dus niet van spelletjes, wat ik ook altijd aan mijn enig kind zijn toeschrijf. Maar in dit gezelschap kan ik het aan.

Op Oudjaarsavond trokken we allemaal wat moois aan en stonden we op een gegeven moment met een man of 15 in de grote kasteelkeuken oesters te eten en champagne te drinken terwijl The Prodigy door de speakers galmden. Daarna toog ik naar de ‘dansvloer’ (een gedeelte van de woonkamer die we vrij hadden gemaakt en waar de stereo stond en ik mijn telefoon inplugde voor mijn eigen playlist) en danste ik met vier anderen het nieuwe jaar in, tot er op een gegeven moment twee dronken Belgen binnen zwalkten die in het huis naast het kasteel verbleven. De volgende dag had ik spierpijn van het dansen. Nee, een beter begin van 2018 had ik me niet kunnen wensen!

Misschien moet ik ook maar concluderen dat ik stiekem toch een groepsmens ben. In bepaald soort groepen dan. Waar er goeie muziek wordt gedraaid (door mijzelf :-)), waar er lekker wordt gegeten en er fijne gesprekken gevoerd kunnen worden en vooral waar er veel humor aanwezig is. En waar die gesprekken dan over gingen? Ja dat zou je wel willen weten he….Maar je weet: what happens in the Castle, stays in the Castle!