De wetten van het water

Onbeschreven en leeg. Het gladde oppervlak is roerloos.
Mijn pen is de vleugel van een zwaan, die rimpels in het water maakt.

Ik ben de zwaan – ik ben Swaan.
Die door het water glijdt.
Regels in het water.
Mijn pen in het water.
Druppels inkt op het blad.

Verraderlijk is de blauwe bovenkant.
Kalm lijkt het aan de oppervlakte, maar daaronder bruist,
borrelt, sputtert en kolkt het.

De wind is mij goed gezind en blaast mij waar ik heen wil gaan.
Rimpels worden deiningen en deiningen worden golven.
Dichtbij en tot ver aan de randen.
Mijn vleugels schrijven regel na regel na regel. Het water en ik zijn één.
Ook al verlies ik de controle, het water wijst me de weg.

Twee kleine vogeltjes.
Ze volgen me, overal waar ik ga, zijn zij ook.
Ze zijn me lief. Ze zijn m’n leven.
Als ik naar de overkant zwem, springen ze op mijn rug en varen met me mee.

Ik wil alleen zijn met de golven.
Me mee laten voeren door de stroming naar onbekende oorden.
Alle tijd hebben om kopje onder te gaan, omhoog te duiken en kijken waar ik uitkom.

Het water is geduldig.
Als de kleintjes groot zijn, kunnen ze zelf leren zwemmen.
Eén vleugel tegelijk.
Maar eerst moet de moeder de golven leren bedwingen.

Druppel voor druppel.
Woord voor woord.

Advertenties

De ups & downs van een bijna 1-jarige

Downs:

– Zef blijkt een vorm van astma te hebben. Volgens de huisarts kan hij hier overheen groeien. Vooralsnog moet hij een paar keer per dag aan de buisvormige inhaler, wat hij natuurlijk verschrikkelijk vindt en met huilen en friemelen gepaard gaat. Hoewel hij de inhaler soms ook aflikt. Dat zal dan wel betekenen dat hij er aan gewend aan het raken is.

– Van het weekend was Zef voor het eerst in zijn korte leven écht ziek met hoge koorts en zo. Heel zielig. Ook voor ons omdat hij net sinds een paar weken ein-de-lijk van de nachtvoeding af was, maar nu door de koorts om het uur hartverscheurend ging krijsen…Sinds gisteren gaat het weer wat beter gelukkig.

Ups:

– Alle meisjes op de creche zijn verliefd op Zef. Nee echt. Vanochtend wilde een meisje hem een kusje geven (haar vader zei daarbij “Dat wil ze nooit! Kusjes geven!”) en een ander meisje van de creche heeft het thuis alleen maar over hem.

– Zef is bijna 1 jaar oud!

2010 is het nieuwe 2009

2009, het was me wel weer een jaar. Moeder geworden, Zefje in ons leven, verhuisd, een (tijdelijke) nieuwe baan  en ondertussen de nasleep van het ongeluk van M.

Hopelijk wordt volgend jaar wat rustiger. Hoe dan ook, als iedereen maar gezond is. Dat is het allerbelangrijkste! En dat wens ik jullie, lieve lezers, ook toe! Gelukkig nieuwjaar allemaal! Zoals je ziet kijkt Zef kijkt er al naar uit, dat nieuwe decennium.

Controle

Van de week moest ik weer voor een tietencheck naar Dr. Borgstein (a.k.a. the Borg).  Handmatig (dat betekent dat hij alleen voelt) dit keer. Dus geen foto’s of wat dan ook. Meestal ben ik wel zenuwachtig en kan ik in ieder geval moeilijk in slaap komen en heb ik de volgende dag last van m’n maag.

Maar dit keer niks van dat alles. Want dit keer was ik meer met Zef bezig dan met mezelf. Zef had namelijk de dag ervoor de 2e Mexicaanse grippriek gekregen en bleek die woensdagochtend 38.8 graden koorts te hebben. Wat nu? We besloten dat hij niet naar de creche ging en dat M. thuis zou blijven.

En dus ging ik, voor het eerst sinds 4 jaar, ALLEEN naar een controle afspraak. Al de honderden keren hiervoor had ik altijd iemand meegenomen. Want straks zou er iets zijn, en dan zat ik daar, alleen. Zoals die allereerste keer, bijna 5 jaar geleden, toen bleek dat die knobbel in mijn tiet toch niet goedaardig was.

Ik sprong op de fiets en kwam een beetje te laat aan op de Prinsengracht. Gelukkig was ik heel snel aan de beurt (want dat is het voordeel van de depandance van het OLVG op de Prinsengracht: geen lange wachttijden!) en Dr. Borgstein was als immer zijn vriendelijke zelf. Hij vroeg hoe het met de kleine was, checkte mijn bombonella’s en zei dat het goed was, waarna ik een nieuwe afspraak maakte voor volgend jaar en we elkaar fijne dagen wensten. En binnen 5 minuten stond ik weer buiten, in de kou, alleen. En dat was prima. Een kleine overwinning op mezelf en op de gebeurtenissen van (in 2010) 5 jaar geleden.

Ik belde naar huis om te vertellen dat alles goed was gegaan. M. zei dat Zef zijn koorts was gedaald en dat ze samen gezellig sufjes op de bank zaten. Met een goed gevoel fietste ik naar mijn werk, waar ik mijn collega’s op kerstkransjes trakteerde. Vanwege de goede controle. En ook, zonder dat zij het wisten maar ik wel, vanwege de overwinning van het alleen gaan.

Nieuws, voornamelijk over Zef

Wow, precies een maand geen stukje geplaatst. Een record in mijn korte blog bestaan. U vroeg zich zeker al af of er hier ooit nog wat ging komen? Nou, bij deze. Verder gaat het goed hoor. Maar vooral erg druk met werken en kleine Zef. What else is new.

Wat kan ik vertellen? Veelal Zef nieuws:

  • Zef probeert sinds een week te kruipen. Hij verkent alle plinten en vieze hoekjes in ons huis, dat helemaal niet baby vriendelijk blijkt te zijn op grondniveau…”Nee Zef, niet aan die los liggende snoertjes komen! Nee, laat die waxinelichtjes ook maar staan. Oh, heb je een stofvlok in je mond? Even er uit halen…”
  • Enkele weken geleden heeft Zef zijn eerste stukje haring gegeten! Hij vond het heerlijk! We waren heel trots op hem, aangezien we zelf heel erg veel van haring houden. Ik zeg weleens dat Zef voor 80% uit haring bestaat, aangezien ik tijdens mijn zwangerschap helemaal los ben gegaan op het zilten visje. Michiel zei, terwijl Zef heel blij zijn stukje haring met zijn 2 tandjes (!!ja, die heeft hij nu ook!) aan het weg kauwen was: “Nu weten we zeker dat het ons kind is.”
  • En dan als laatste: Zef mag nu in een fietszitje voorop. Helaas is het weer niet al te fantastisch nu, maar de keren dat we zijn gaan fietsen vond hij het geweldig.

Het wordt steeds leuker met zo’n kind. Wordt vervolgd!

Een gewone dag, maar ook weer niet.

Het is alweer de 17e oktober. Dat is een dag die bij mij voor drie dingen staat:

  • het Cinekid festival, dat altijd rond deze tijd plaats vindt (namelijk de herfstvakantie). Het geweldige kindermedia festival waar ik een paar jaar heb gewerkt en waar M nu. aan het werk is en vanmiddag zelfs zijn jeugddocu in premiere gaat!
  • de verjaardag van vriendin L. die vandaag de Jezus leeftijd heeft bereikt! Gefeliciteerd! Tot vanavond!
  • en de dag dat mijn behandeling tegen borstkanker klaar was, en wel op 17 oktober 2005.

Vandaag is een totaal andere dag van 4 jaar geleden. Vandaag heb ik doorgebracht met mijn zoon. We zijn gaan wandelen, naar de boekwinkel geweest, en hebben ergens wat gedronken. Bij thuiskomst is Zef in bad geweest en heeft hij een boterham gegeten. En nu ligt hij (eindelijk) te slapen. Ik ben kapot, maar ook heel blij dat ik er nog ben en deze bijzondere dag met mijn zoon (blijft nog steeds raar om te zeggen :-)) heb doorgebracht. Helaas moet ik m zo wakker maken want we gaan dus naar Cinekid. Naar de premiere van zijn pappa, en natuurlijk even pronken met de kleine. Wat ik zeg, het is gewoon een zaterdag. Maar dan anders.