Het leek mij wel weer tijd voor wat foto’s van Zef, die alweer bijna 8 maanden oud is! Bij deze:

PMS I guess

Was deze week chagerijnig en onrustig. Het ziet er namelijk misschien naar uit dat ik toch eerder weer naar werk zal moeten gaan zoeken dan ik dacht. En daar heb ik noch zin in noch echt de energie voor.

Daarnaast pas ik 7 maanden na de bevalling van Zef nog steeds de meeste van mijn broeken niet en heb ik me vandaag (serieus) 6x omgekleed omdat wat ik aan had niet lekker zat of toch niet de gewenste kledingcombi opleverde die ik voor ogen had.
Zucht. Al met al zit ik even letterlijk en figuurlijk niet lekker in mijn vel.
Daar zijn wat mij betreft drie oplossingen voor.
1: Sporten. Maar daar heb ik geen zin in en voornamelijk ook geen tijd voor. Was van plan om te gaan zwemmen maar het zwembad bleek niet open op de tijden dat ik wilde en kon. Nog een zucht.
2: Met vriend(in)en hierover praten, vervolgens zuipen en dansen. Dansen! Wat is dat ook al weer? Jemig, al sinds mensenheugnis niet meer gedaan…
3: Heel hard muziek draaien en dan meezingen en dansen. Toch weer dat dansen.
Oh ja, ik moet ook nog ongesteld worden. Daar zal het allemaal wel door komen (nou niet dat van mijn baan dan). Nogmaals diepe zucht. Soms zou ik heel even (een week per maand) een man willen zijn. Want die vrouwelijke hormonen, wat moét je er ook mee.

Een nieuw seizoen, een nieuwe fase

Radiostilte de afgelopen weken want we waren op vakantie. Voor het eerst met z´n 3-en. We bleven gewoon in eigen land, eigen provincie zelfs, want dat is goed voor de crisis- je eigen economie spekken- en hadden enorme mazzel met het heerlijke weer. Het was bijzonder fijn. Bij terugkomst voelde ik wel meteen de herfst in aantocht. Het licht was anders, het weer, de bladeren aan de bomen. De zomer is nu echt voorbij. Deze week ook weer vol aan de slag. En hoe. Ik aan het werk, M. binnenkort ook voor een klus op kantoor en daarom ging Zef gisteren voor het eerst naar de creche!

Ik vond het best wel spannend. Het is toch het begin van het ‘loslaten’ van je kind. Wat hielp, voor mijn eigen gemoedsrust, was dat Zef terecht kon bij de creche leidster waar ik ook bij heb gezeten, 31 jaar geleden. Erg bijzonder natuurlijk. Het was dan ook voor het eerst dat ze een kind van een kind op de creche heeft. 

We brachten Zef samen naar de creche, ik ging daarna naar mijn werk, en M. bleef er bij. Na niet al te lange tijd, kreeg ik een smsje van M. dat Zef het allemaal prachtig vond. Hij had goed gedronken, was zonder een kick gaan slapen en lachte naar iedereen. Vandaag was dag 2 en het leek echt of Zef er naar uit keek om te gaan. Ik bleef weer even maar Zef vermaakte zich wel, dus ging ik maar. Leidster T. zou me bellen als er iets was. In de uren er na dwaalde ik doelloos door de stad. Dronk een koffie hier, shopte wat daar. Steeds mijn telefoon goed in de gaten houdend. Maar er werd niet gebeld. Toen het tijd was om hem op te halen, lag Zef vrolijk kirrend op de grond, met stukjes nectarine in zijn mondhoek. De creche is een groot succes dus. Volgende week weer. Als hij het kon, zou Zef “Joepie!De creche is leuk” zeggen. Voor nu houdt hij het op “Gggghhhkkrrrr!Aaahpffff.”  En dat mag ook wel eens gezegd worden.

Zef is alweer een half jaar oud!

 Hierperpiep, Zef is vandaag precies 6 maanden oud! Cliché (maar clichés zijn nou eenmaal waar), maar wat gaat dat toch snel! Nog 6 maanden en hij is 1 jaar oud. Heel gek idee.
En wat is hij in die 6 maanden al een ventje geworden, met zijn eigen karakter, voorkeuren en aanwezigheid. Ons lieve, vrolijke wondertje.

Ik heb een aardbei op m'n hoofd! Leuk he!
Ik heb een aardbei op m'n hoofd!

Oy vey, ik groei!

Howdy!
Howdy!

Na het stukje van Merel gelezen te hebben, realiseerde ik me dat ik hier al weer veel te lang geen foto van Zefje geplaatst heb. Dus bij deze. Hoewel deze foto ook al weer een maand oud is, zag ik net bij het uploaden. Zef is namelijk over een paar weken alweer een half jaar!

En het is bijna niet bij te houden hoe snel die jongen groeit en verandert. Sinds een paar dagen probeert hij te kruipen, wat meer neer komt op zijn kontje omhoog duwen en tegelijkertijd zijn gezicht in de grond duwen. Het ziet er erg grappig uit, maar het frustreert hem zelf enorm, waarna er door meneer flink gepiept en gekreund wordt. Boos, dat iets niet de eerste keer meteen al gelukt is. Soms lijkt hij zijn moeder wel…

London Calling

Alweer een week terug na drie dagen Londen. How time flies. Het was geweldig daar! Wat is Londen toch een fantastische stad. Vond het vooral heel fijn om weer even “Swaan” te zijn en niet alleen “Mama Swaan”. Korte samenvatting:

Londen + eten: Wat zijn er toch onnoemlijk veel lekkere, ‘organic’, en orginele eettentjes in Londen!  Heerlijke pizza met gegrilde groente gegeten en ook de moderne versie van fish & chips (namelijk: keuze uit de soorten vis en met salade!). Vriendin J. wist, als inwoner van London, gelukkig “the places to be.” En zo kwam ik er weer eens achter dat ik toch een echte “Foodie” ben, zoals dat heet.  

Londen + mode: Amsterdam is niks vergeleken bij de überhippe types die Londen bevolken. De ene creatieve outfit na de andere zag ik voorbij komen lopen. Soms enorm ‘over the top’, soms zo uit een modeblad weg gelopen. Vriendin J. en ik verbaasden ons over de vele zwarte leggings, die ondanks de zengende hitte , steevast onder een jurkje gedragen werden. Heb zelf supercoole blauwe leren hakjes gekocht, met in de hak een plastic boompje! Hoe cool is dat!

Londen + muziek: Bruce, Bruce, Bruce! What can I say? Het was bloody hot en benauwd, die zondag in Hyde Park en dat was zowel voor Bruce als voor het publiek zwaar. We hadden dan ook het idee dat Bruce het een beetje op de automatische piloot deed. Maar dan nog is dat 90% beter dan een gemiddeld concert. Hij begon met “London Calling”, klaagde halverwege over de vele trapjes naar het podium (waardoor hij uitriep: “Give me an elevator, I’m fucking 60!”) en het eindigde zoals altijd in een groot Bruce-saamhorigheids-feest.

Het was al met al een fantastisch weekend. Het enige jammere was, dat ik er te  laat achter kwam dat op 30 juni Spinal Tap themselves in Wembley speelde! Hoe had ik dat, als Spinal Tap-kenner, kunnen missen? Ach ja. Na voor het eerst twee nachten bij Zefje weg te zijn geweest, kwam ik maandagmiddag thuis en lachte kleine Zef mij breeduit vanuit zijn bedje toe. Dat is toch veel leuker dan een stelletje ouwe ‘nep-rockers’ in strakke leggings en getoupeerd haar…Toch?

Tussen de bedrijven door

Hallo hallo, ik leef nog hoor! Zeer druk met leven zelfs. En met mijn nieuwe baan, en met Zef, en met het combineren van die twee. En er ook nog een sociaal leven en een goede relatie op na proberen te houden. Het is allemaal niet niks.

Heb daarnaast heus allemaal stukjes in mijn hoofd voor dit blog, maar op de een of andere manier kom ik er maar niet toe om ze op te schrijven. 

Daarom even een korte update wat betreft mijn leven, voor wie dit weten wil:

-Zef groeit als kool! Kan bovendien heeeeeeel erg lief lachen en brabbelen en doet pogingen om van zijn buik naar zijn rug te rollen! We zijn apetrots op hem.

-Had laatst mijn jaarlijkse mammografie (nu pas na 2 jaar, omdat ik vorig jaar zwanger was, dus het was extra spannend…) en die was in orde! Hoera! Door de zwangerschap is mijn borstweefsel losser geworden en daardoor zijn de foto’s nu beter te beoordelen, dan een paar jaar geleden. Zo ben ik vast de enige vrouw die blij is dat haar borsten wat zijn uitgezakt na de zwangerschap!?

-Volgend weekend ga ik op bezoek bij vriendin J. in Londen EN ga ik met haar naar Hyde Park, alwaar……….Bruce Springsteen optreedt!! Als groot Bruce-fan was ik niet naar Pinkpop afgereisd, want ik vond het te ver en te veel gedoe, ook met Zef en zo. Maar toen ik Bruce op tv zag, had ik toch behoorlijk veel spijt dat ik niet was gegaan. En toen belde vriendin J. dat ze een kaartje over had voor Bruce in Londen en of ik mee wilde! Daar hoefde ik, denk ik, maar 2 seconden over na te denken. Wel spannend,  want voor het eerst een weekend weg van Zefje. Gelukkig is hij dan in de deskundige handen van pappa M.

Goed. Dat was een vluchtige update, voor de geinteresseerden onder u. Dan ga ik nu weer aan het werk. Ik zou zeggen, doe hetzelfde.