Zand filosofie

’s Ochtends met Zef bij de zandbak in de buurt. Schepjes en vormpjes mee en graven maar.

Terwijl Zef een zandtaartje voor me bakt, verbaas ik me erover dat we altijd weer andere mensen tegen komen op dezelfde plek.
Elke keer weer zijn er andere kinderen met andere ouders bij de zandbak aanwezig.
Elke keer weer kijken wij (de ouders) elkaar beleefd doch vriendelijk aan, terwijl we elkaars kinderen observeren.
En wordt standaard ‘hoe oud is jouw kind’-gesprek gevoerd. En zeg je elkaar weer gedag op het moment dat er een echt gesprek dreigt plaats te vinden, omdat onze bloedjes van kinderen honger hebben/moe zijn/elkaar geslagen hebben (doorhalen wat niet van toepassing is). Zo begin je elke keer weer opnieuw aan het zandbakavontuur.

Zef is 2.

Zef is vandaag alweer 2 jaar oud geworden! Hoe de tijd vliegt…

Wat zo leuk is, is dat hij het ook allemaal snapt, in tegenstelling tot vorig jaar toen hij net baby af was. De cadeautjes die we hem vanochtend gaven, kon hij niet snel genoeg uitpakken, de slingers kregen als reactie “Wow!” en bij zijn versierde stoel zei hij “Mooi”. Op de foto zie je hem aan tafel zitten met een muzikale verjaardagskaart die hij van vrienden kreeg. Hij vind het allemaal even fantastisch. De kleine grote man.

Gisteren heb ik voor het eerst van mijn leven muffins gebakken. Om uit de kunnen delen op de creche. Ze zijn nog best goed gelukt ook. Zef is 2 hoezee!

Music is my first love

Bij de eerste tonen van een country, rock of electronummer veert Zef op en schudt zijn kleine hoofdje heen en weer, terwijl zijn armen door de lucht zwaaien en zijn beentjes op de grond stampen. Muziek, daar wordt hij blij van. En ik ook.

Maar muziekles, met ouderwetse kinderliedjes en zang en dans spelletjes, lijken niet aan hem besteedt. Vandaag naar de tweede serie muzieklessen voor peuters en Zef wilde, net zoals de vorige keren, niet mee doen met de rest. Als er in een kring gedanst moest worden, dan bleef hij stug zitten. Als er met sambaballen geschud moest worden, dan gooide hij ze op de grond. Alleen de CD’s in de kasten trokken zijn aandacht en hij pakte er op een gegeven moment eentje uit, alsof hij wilde zeggen: ‘Mam, zet deze maar op, want die kinderachtige liedjes hoeven van mij niet zo.’

Ach ja. Toch neem ik hem de komende weken weer mee naar muziekles. Omdat ik vind dat het goed voor hem is. En voor mij, om al die kinderliedjes weer eens te leren. En dan dansen we thuis lekker verder op Dolly Parton, Bruce Springsteen of Hot Chip.

Ding dong

Zef is een groot fan van Beaker, van de Muppet Show. Hij noemt ‘m Mimi. Naar het geluid dat hij maakt, neem ik aan.
En pinguins (waar hij ook dol op is) noemt hij ook Mimi’s. De gelijkenis tussen Beaker en pinguins moet ik ‘m inderdaad nageven. Lang en met een gekke snavel.

Hier een fijne winters clipje waar Zef en ik eindeloos naar kunnen kijken. Samen met de twee andere grote woordeloze helden van de Muppet Show: Animal en the Swedish Chef. Ding dong! En een fijn begin van de feestdagen vast!

Work in progress

En zo zijn we ruim een maand verder, waarin weer ontzettend veel gebeurd is. En neem ik me voor de triljoenste keer voor meer te schrijven hier. Maar ja, beloven is een ding…Ik wijt het aan facebook dat ik hier zo weinig schrijf. Sinds ik daar actief ben (december vorig jaar) stop ik de schaarse vrije tijd die ik heb daarin. Jammer eigenlijk, want langere stukken schrijven vind ik veel leuker en de reacties op mijn blog waardeer ik ook meer!

Wat ik dan allemaal op facebook zet? Ach ja, dat sommige mensen hamsters niet van cavia’s kunnen onderscheiden (daar kwam ik van het weekend achter in Artis) en dat ik even inviel bij mijn oude werkgever en daar een vakantiekaart van mezelf vond, van drie jaar geleden!? Dat soort dingen. En leuke en interessante links, zoals deze over groente verbouwen voor je raam . Of deze, waarop heel erg mooie, bijzondere en inspirerende foto’s te zien zijn.

Maar wat echt belangrijk is, dat staat er niet altijd op. Namelijk dat Zef ondertussen al behoorlijk veel woorden kan, zoals kaas, woef, auw, bah, boven, die, en kijkeenss. Naast natuurlijk mama en sinds kort ook papa (hoewel hij dat uitspreekt als baba). En dat ik dus weg ben bij mijn werk, op een heel erg stomme manier die heel kinderachtig was. Maar ja, leeftijd heeft niks met volwassenheid te maken, heb ik weer eens geleerd. Of nou ja, dat wist ik eigenlijk al, maar het werd weer bevestigd.

Maar, ik ga wel allemaal leuke nieuwe dingen doen! Wat, dat kan ik nog niet precies vertellen, maar ik ben druk bezig met plannen, dus er wordt aan gewerkt. Ja, ik weet het spannend te houden.

En vooral goed nieuws, is dat de eerste lange documentaire van mijn lief voor het IDFA geselecteerd is! Heel cool en heel spannend, aangezien de docu ook een beetje over mij gaat, want het onderwerp is het ongeluk dat Michiel kreeg toen ik net zwanger was. De film heet Omars Schuld en draait dus op het IDFA. Wanneer precies, dat is nog niet bekend, maar ik zou zeggen: ga ‘m zien! En als dat niet lukt: hij komt waarschijnlijk in januari op tv, bij NCRV dokument.

Zo. Nu weer even mijn facebook checken. Maar ik ben snel weer hier terug! Dat beloof ik!