Kippie kippie kippie

Dat ik helemaal aan het buitenleven gewend was geraakt bleek bij thuiskomst: ik wilde de aspergeschillen bij het groenafval gooien en het oud brood aan de kippen geven. Een week lang kregen we elke ochtend maar liefst drie verse eieren van de gevederde vriendinnen. De vijf kakelende kipjes genaamd: the Spice Girls! Op de laatste dag bleek Posh uit het hok ontsnapt en liep los in de tuin. Ze was altijd al de meest eigenwijze van de vijf. Als kip dan. Het was ‘Chicken Run’, maar dan op het Brabantse platteland. s Ochtends lieten we het vijftal uit het hok.’Kom maar dames. Kom maar hoor.’ zei J. dan tegen de kippen, net zoals ze mij dat had horen doen en kwam Z. met een handje voer aan terwijl hij achter een kip aanliep: ‘Ik wil ‘m aaien maar het lukt niet. Paaaaapaaa, kun jij de kip vangen, pliieieies!’ Dan scharrelden de dames door de tuin, al poepend en pikkend. Soms kwam er bijna een kip op de trampoline, dan was er even paniek bij de kinderen. Bij de kippen evenzo.

En terwijl de kinderen en de kippen rondscharrelden, lag ik in de hangmat in de lentezon en mijmerde ik door over de vijftallen (Dolly Dots! The Jackson 5! Reservoir Dogs – zijn dat er wel vijf?) voor als ik ooit vijf kippen zou hebben. Of vijf poezen. Of het meest waarschijnlijk: vijf slakken.

Daarna ging ik qua mijmeren over wat we met al de eieren moesten doen. Want er viel bijna niet tegenop te eten. Wat mij dan weer aan ‘Forrest Gump’ doet denken als hij in het leger zit met Bubba: shrimp cocktail, shrimp omelet etc. etc. En dus maakten we zelf mayonaise met de eieren (verrassend makkelijk, maar de uitkomst was toch wat smakeloos helaas…dat moet dus nog een keer over), we bakten ze, we kookten ze, ik pocheerde ze (ook heel makkelijk blijkt!) en dacht na over romige salades en de heerlijke Deviled Eggs zoals mijn vader ze altijd maakte.

De definitie van vakantie wat mij betreft: nadenken over films, muziek en eten. En af en toe een pagina in een boek proberen te lezen. Het was heerlijk. Morgen weer terug naar het echte leven geloof ik.

Advertenties

Mimi de pooh

Het was een regenachtige ochtend en wat doe je op dat soort dagen: naar de film gaan. En zo kwam het dat Zef voor het eerst een film op het grote doek zag. Winnie de Pooh.

Hij zat op een grote stoel tussen ons in met een bak popcorn op zijn schoot. Het licht ging uit en Zef zei: ‘Donker!”
Toen de film vertoond werd zei hij: “Grote visie!” (grote televisie). Daarna volgde nog allerlei commentaar op wat er op het scherm te zien was: “Varken. Beer! Honing eten!”

Na 10 minuten had hij het wel zo’n beetje gezien maar door de popcorn (Zef: “Lekkere koek”) te blijven voeren,
hield hij het iets langer uit. Daarna klom hij van zijn stoel en ging in de rij achter ons zitten (het was rustig in de zaal, want vroeg) en naar ons roepen.

Later die week fietste ik met Zef door de stad en hij vroeg naar papa. Ik zei dat papa aan het werk was en vertelde dat papa voor zijn werk films maakt. “Mimi” zei Zef.
Nou bedoelt Zef als hij mimi zegt meestal pinguins (dat is weer een heel ander verhaal). Ik vroeg wat hij daarmee bedoelde.
“Mimi” zei Zef, “Mimi de pooh?”

Hummer

Oslo. Half maart. Avond, donker en sneeuw. Hoewel in Nederland de lente al voorzichtig te voorschijn aan het komen was, liepen we hier in de hoofdstad van Noorwegen over glibberige ijsstraten en met handschoenen aan.

Omars Schuld was geselecteerd voor het Eurodok filmfestival van het Noorse film instituut en beleefde daarmee zijn internationale première. En wij mochten daarbij zijn, met z’n tweeën. Dus ook een luxe weekend lang uitslapen en elke avond uit eten. Terwijl Zef zich ondertussen prima vermaakte bij opa en oma.

Na de prijsuitreiking van het festival (Omars Schuld was genomineerd, maar een Zweedse film had gewonnen – we hadden niet anders verwacht) glibberden we door de slecht verlichte straten van Oslo naar het visrestaurant waar we eerder op de avond gereserveerd hadden, via de telefoon. In ons 100% Oslo boekje stond dat dit de plek was, waar je moest zijn voor vis van het seizoen.

Bij binnenkomst bleek het een behoorlijk chique restaurant te zijn, vol met zakenmensen en een groot bassin met levende kreeften. We werden hartelijk ontvangen door een blonde dame die ons uitgebreid het menu van de dag voordroeg, waar we ondanks haar goede Engelse uitspraak nauwelijks wat van onthielden. Eerst maar eens wijn.

In Noorwegen zijn er dus geen euro’s maar is de munteenheid de Noorse kroon. Die moet je ongeveer door acht delen en dan weet je wat het bedrag in euro’s is. Dat doe je dus niet de hele tijd, omdat het een gedoe is, maar als je het wel doet, kom je er achter dat alles een aanzienlijk stuk duurder is dan in Nederland.

We bekeken de wijnkaart en kozen voor een klein flesje wijn, want voor de prijs van een hele fles kon je bijna een easyjet vliegticket naar Londen kopen. En besloten dat we zin hadden in die kreeft. Kreeft bleek in het Noors ‘hummer’ te heten en je had twee soorten in dit restaurant: de Amerikaanse en de Noorse. Onze ober bleek een charmante Noor te zijn die eerst zei dat we een uitstekende wijn hadden gekozen en daarna zei dat kreeft er inderdaad goed bij paste. “Die is goed in zijn vak” zei ik tegen M. “Hij is gewoon aardig” zei M.

We vroegen wat het verschil was tussen de Amerikaanse en de Noorse, want bij de Noorse kreeft stond er geen prijs op het menu. Het had een eerste aanwijzing kunnen zijn. Onze lieftallige Noorse ober zei dat de Noorse kreeften een stuk groter waren en per ons verkocht werden. Maar dat de kreeften nu in het seizoen waren en dat ze flink groot konden zijn. Dus dat we het beste een Noorse kreeft konden nemen en die dan samen konden delen. En dat het echt niet zo veel scheelde qua prijs met de Amerikaanse kreeft. “Zie je, hij denkt met ons mee” zei M. Ik knikte. We gingen voor de Noorse kreeft.

Onze ober had gelijk, het was een flinke joekel die ‘hummer’. Er zaten heerlijke sausjes bij en we stortten ons vol overgave op het beest, met al het gereedschap dat we er bij krijgen. Na een klein half uur, lag er een slagveld van wat eens een schaaldier was op ons bord en zat het witte linnen tafelkleed vol vetvlekken. Het was heerlijk. Maar we waren nu moe, rozig en vol wilden terug naar ons hotel na een lange avond, dus we vroegen onze aardige ober om de rekening.

De rekening kwam en we deden wat we eigenlijk niet hadden moeten doen: we rekenden uit hoeveel dit diner ons had gekost, in euro’s. “Oh het valt nog best mee” zei M. Toen viel er een stilte. “Wat is er?” vroeg ik.
“Ehm, ik dacht dat het vierhonderd nog wat  kronen was,” zei M “maar eh…er staat ook een 1 voor.”

Ik ga niet verklappen voor welk belachelijk bedrag we een kleine fles wijn en een Noorse hummer hebben gegeten, maar laten we zeggen, dat we ook een aanbetaling voor ‘hummer de auto’ hadden kunnen doen. Of een televisie hadden kunnen kopen. Of nieuwe designerschoenen. Maar ach, het was verder een redelijk goedkoop weekend geweest, omdat onze vlucht en verblijf vergoed werden als gasten van het festival.

Zo glibberden we giechelend over de sneeuw terug naar ons hotel. Die ober bleek inderdaad goed in zijn vak te zijn.

Feedback

Bijzonder om van zo veel mensen, uit zo veel verschillende fases uit mijn leven en ook volslagen onbekenden, reacties te krijgen op de uitzending van de documentaire OMARS SCHULD. Het is dan ook niet zomaar een documentaire. In eerste instantie voor mij en Michiel, maar ook voor mensen om ons heen en heel veel anderen.
Zie ook het stuk van Hans Beerekamp, de nestor aller filmrecensenten!, gisteren in het NRC handelsblad:

Voor wie nog geen gelegenheid heeft gehad om OMARS SCHULD te bekijken: dat kan nog via uitzending gemist en Hollanddoc.

Fuck Regen

Mijn lief heeft weer een mooi filmpje gemaakt. Dit keer voor onze vrienden van Pluk de Nacht. Het is een ode aan “Regen” van Joris Ivens en heet “Fuck Regen”.  Een poëtische korte docu gedraaid op 8mm tijdens editie 2009. Wie goed kijkt ziet mij en Zef in een kleine cameo. Met zeer mooie muziek van Tindersticks.

Vanaf aanstaande donderdag gaat de 7e editie van Pluk de Nacht weer van start! Met mooie films, mooie mensen, mooie muziekjes, mooie kampvuurtjes en een mooie sfeer. Komt allen!

Fuck Regen from Michiel Brongers on Vimeo.

Pour myself a cup of ambition

“Tumble outta bed
And stumble to the kitchen
Pour myself a cup of ambition
Yawnin, stretchin, try to come to life
Jump in the shower
And the blood starts pumpin
Out on the streets
The traffic starts jumpin
And folks like me on the job from 9 to 5”

Dolly P. verwoordt het als geen ander. En daarmee kan ik het heuglijke nieuws met u delen: ik heb gelukkig weer een nieuwe baan! Hoera! Bij één van de leukste filmhuizen van Nederland.

Gisteren mijn eerste inwerkdag gehad. Ik heb er zin in. Het belooft een mooie lente te gaan worden.