Kippie kippie kippie

Dat ik helemaal aan het buitenleven gewend was geraakt bleek bij thuiskomst: ik wilde de aspergeschillen bij het groenafval gooien en het oud brood aan de kippen geven. Een week lang kregen we elke ochtend maar liefst drie verse eieren van de gevederde vriendinnen. De vijf kakelende kipjes genaamd: the Spice Girls! Op de laatste dag bleek Posh uit het hok ontsnapt en liep los in de tuin. Ze was altijd al de meest eigenwijze van de vijf. Als kip dan. Het was ‘Chicken Run’, maar dan op het Brabantse platteland. s Ochtends lieten we het vijftal uit het hok.’Kom maar dames. Kom maar hoor.’ zei J. dan tegen de kippen, net zoals ze mij dat had horen doen en kwam Z. met een handje voer aan terwijl hij achter een kip aanliep: ‘Ik wil ‘m aaien maar het lukt niet. Paaaaapaaa, kun jij de kip vangen, pliieieies!’ Dan scharrelden de dames door de tuin, al poepend en pikkend. Soms kwam er bijna een kip op de trampoline, dan was er even paniek bij de kinderen. Bij de kippen evenzo.

En terwijl de kinderen en de kippen rondscharrelden, lag ik in de hangmat in de lentezon en mijmerde ik door over de vijftallen (Dolly Dots! The Jackson 5! Reservoir Dogs – zijn dat er wel vijf?) voor als ik ooit vijf kippen zou hebben. Of vijf poezen. Of het meest waarschijnlijk: vijf slakken.

Daarna ging ik qua mijmeren over wat we met al de eieren moesten doen. Want er viel bijna niet tegenop te eten. Wat mij dan weer aan ‘Forrest Gump’ doet denken als hij in het leger zit met Bubba: shrimp cocktail, shrimp omelet etc. etc. En dus maakten we zelf mayonaise met de eieren (verrassend makkelijk, maar de uitkomst was toch wat smakeloos helaas…dat moet dus nog een keer over), we bakten ze, we kookten ze, ik pocheerde ze (ook heel makkelijk blijkt!) en dacht na over romige salades en de heerlijke Deviled Eggs zoals mijn vader ze altijd maakte.

De definitie van vakantie wat mij betreft: nadenken over films, muziek en eten. En af en toe een pagina in een boek proberen te lezen. Het was heerlijk. Morgen weer terug naar het echte leven geloof ik.

Advertenties

De dame van de kringloopwinkel

Voorheen kwam ik zeker een keer per week bij deze kringloopwinkel langs.  Die met de wat mooiere spullen. Daarvoor had ik dan net mijn hart uitgestort bij mijn psych en was het vervolgens tijd voor wat ‘retail therapy’ bij dit fijne, kleine winkeltje. Algauw herkende een van de medewerksters me en we hadden grappige gesprekjes over hoe je krullerig haar (zij ook) het beste kon verzorgen, hoe het met haar ex ging, van welke muziek ze hield en alles wat er verder in haar opkwam. Ze bleek nogal een flapuit met ook nog eens een harde stem maar wel duidelijk met een groot hart. Ik ging er altijd weer blij vandaan met meestal een nieuwe schat die ik in de winkel had gevonden.

Nu was ik er al meer dan een jaar niet geweest, bij deze kringloop. Ik kwam niet meer in de buurt en als ik dat wel was had ik haast (kind 2 wegbrengen of kind 1 ophalen). Maar nu had ik opeens een paar extra uurtjes voor mezelf, zomaar op de vrijdagmiddag! Beide kinderen waren onder de pannen en ik was zowaar in de buurt van de winkel dus hoog tijd om weer eens langs te gaan.

De medewerkster was er zoals gewoonlijk en herkende me meteen en riep enthousiast: “Lang niet gezien zeg!” We kletsten wat over dit en dat en na een minuut of tien zei ze: “Mag ik je wat vragen?” Het bleek dat ze na twee en een half jaar daar gewerkt te hebben, nu weg bezuinigd werd. Van hogerhand. En of ik een, door haarzelf op een A4 met de hand getekende, lijst wilde tekenen zodat ze kon laten zien met hoeveel vaste klanten ze contact had. Natuurlijk wilde ik dat. Terwijl ik tekende viel haar collega haar bij met hoe belachelijk dit was en wat een puinhoop het bij het UWV is. De medewerkers bij deze kringloop zitten namelijk in een re-integratie project maar degene die hen hiermee zou moeten helpen bij het UWV had gezegd: “Ik werk hier al tien jaar en heb nog nooit iemand aan een echte baan kunnen helpen.” Tja.

Ondertussen rekende ik mijn gevonden vondsten (een bordje met een kreeft erop en een paars wollen rokje) af en kreeg ik ook nog korting van de medewerkster. “Weet je op wie jij lijkt?” riep ze ineens uit. “Die zangeres, die op een boot woont. Ellen ten Damme!” Ik glimlachte en zei: “Dat heb ik vaker gehoord. Niet vervelend om met haar vergeleken te worden.”

Ik wenste haar veel succes met de handtekeningenactie, maar heb er een hard hoofd in. Instanties, beslissingen van bovenaf. Ik vrees dat ze de volgende keer dat ik er kom, niet meer zal werken. Hopelijk brengt ze dan ergens anders wat zonneschijn.

Rare vogel

Sinds een week hebben we een proefabonnement op de Trouw. Meestal lees ik het Parool  (voor lekker kneuterig Amsterdams nieuws – altijd fijn) en het NRC (voor inhoud, diepgang, trends en achtergronden -belangrijk). En heel soms de Volkskrant maar daar ben ik eigenlijk al jaren geleden op afgeknapt vanwege de “ik-weet-het-beter” toon. En nu dus de Trouw, die ik eigenlijk niet of nauwelijks kende, qua krant.

En na een week valt me vooral dit op: elke dag staan er foto’s of artikelen over vogels in! Echt, moet je maar eens opletten. Dan is er weer een stukje over een zeldzame kraanvogelsoort die zijn nest op een bijzondere plek heeft gemaakt, de dag er na weer een stuk over waarom er zoveel eksters onder het viaduct wonen. Ik noem maar wat.

Nu vind ik de natuur heel belangrijk en fijn en essentieel meer van dat soort dingen, maar elke dag een stuk over vogels gaat mij toch wel een beetje te ver. En is ook saai. Of vinden de vaste lezers van de Trouw dit juist een van de belangrijkste dingen van hun krant? Het rustmoment van de dag, als je weer een heerlijk stukje over vogels kunt lezen? Ik denk dat ik geen vaste Trouwlezer ga worden na dit proefabonnement. Helaas.

Verf

Na me ruim een half jaar gestoord te hebben aan de verkeerde kleur op de muur van de kamer van Zef, was het eindelijk tijd om er wat aan te doen.

Zef was een paar dagen uit logeren bij opa en oma, dus het was nu of nooit. Ik fietste naar de Praxis om een kleur uit te zoeken, maar bij de verfbalie aangekomen, bleek maar weer dat het een enorme puinhoop was aldaar. De verfmedewerker was lichtelijk in paniek, want het verfmeng apparaat was op hol geslagen en twee boze klanten stonden geïrriteerd te wachten. Precies waar ik weer bang voor was.

Ik liep een rondje over de verf afdeling zodat ik ondertussen kon bedenken wat ik zou gaan doen, toen ik zag dat de Praxis ook standaard verfkleuren had, in handzame emmers. Dit was de oplossing! Ik koos voor Helmgras groen en opgetogen ging ik weer terug naar huis.

Daar begon het grote afplakken (wat een gedoe…) en na een uurtje of zo was ik klaar om aan de klus te beginnen.

Aangezien ik al jaren niet geverfd heb, onder andere vanwege mijn arm, viel het me wel een beetje tegen. Maar ik vond dat dit wel moest lukken en zette dapper door, met de radio aan en soms op het puntje van mijn tenen op het trapje staand om bij de bovenkant van de muur te komen.

En na twee dagen hard werken, was het resultaat er gelukkig ook naar. Hieronder de Before en After foto’s. Ik ben zelf  in ieder geval erg trots op mezelf! En Zef vond het, goddank, ook mooi. Of  in ieder geval niet stom. Missie geslaagd.

 

Nieuwe lente, nieuwe kookliefde

Ik ben verliefd. Hij is klein, maar niet te. Hij is compact en stevig. Hij is om te zoenen zo mooi en gaat een leven lang mee. En het allermooist is: hij is kiwigroen.

Nee, ik heb het hier niet over een kabouter met een groene puntmuts op. Of een mini-me versie van de Hulk.

Ik heb het hier over een pan. En niet zomaar een pan, want sinds deze week ben ik de trotse eigenaar van een heuse Le Creuset pan! Een wens is in vervulling gegaan.

We hadden namelijk nog een bon over van Studio Bazar en zo besloot ik dat het tijd was om een Creuset in huis te halen. Moest zelf nog wel wat geld bij leggen, maar dat leek mij al met al ruim de moeite waard. Nu ben ik aan het mijmeren welke fantastische recepten ik met mijn 22-inch kiwi Creuset allemaal kan maken. Als iemand nog tips of lekkere recepten heeft: kom maar door!

Badkamergeheimen

UPDATE 29-01: Bedankt voor alle tips! Uiteindelijk heb ik de dichtsbijzijnde opvanglocatie van het Leger des Heils opgebeld met de vraag of ik ze blij kon maken met een tas vol ongebruikte toiletartikelen. Nou, dat was zeer zeker het geval. Dus gisteren de tas daar gebracht en me hier vervolgens de hele dag goed over gevoeld. 🙂

Elke dag probeer ik wat op- of uit te ruimen in ons kleine huis. Een combinatie van nestdrang en noodzakelijkheid, want al voor mijn zwangerschap begon het aardig dicht te groeien op de kleine 50 m² die we bewonen.

Ik geef het meteen toe, ik ben erg slecht in weggooien. Opruimen duurt bij mij daardoor ook langer dan misschien nodig is, want alles wat ik tegenkom wordt grondig geïnspecteerd voordat het in een doos of vuilniszak belandt.

Nu kwam ik tijdens mijn opruimtocht in de badkamerkastjes allerlei flessen en flacons deo en douchegel tegen, ongebruikt en ongeopend. Zaten allemaal ooit in C1000 pakketten (van die boodschappendozen die je met zegeltjes kunt sparen en waar dan allemaal gesponsord spul in zit ) van de afgelopen jaren. Ik ga deze flessen en dergelijke niet gebruiken, maar vind het zonde (en bovendien zeer slecht voor het milieu!) om ze zomaar weg te gooien.

Dus nu is mijn vraag: wat te doen? Weet iemand waar ik ongebruikte deo, shampoo en douchegel heen kan brengen? Ik heb er op gegoogled, maar kon niks vinden qua “Douchegel-inzamel-depot-terrein” Wat ik best raar vind eigenlijk.  Wel voedselbanken, maar geen verzorgingsproducten-banken.  Er zit veelal spul bij van Dove en Sanex.  Misschien kan ik hier iemand heel blij mee maken? Laat maar weten.