Jubileum plaquette

Vandaag is voor mij een bijzondere dag. Het begin van een nieuw leven, de markering tussen daarvoor en daarna. Het einde van de onschuld en het begin van de onzekerheid. Want vandaag  precies dertien jaar geleden had ik mijn allerlaatste behandeling tegen borstkanker: voor mij een bijzonder jubileum. Een dag om stil te staan bij het feit dat ik er, ondanks alles, nog ben! Hoera! Negen jaar geleden (!) was ik nog niet zo lang moeder en vierde ik het zo: 17 oktober 2009

Dit jaar gaat M. met Zef en twee vriendinnen naar de opening van Cinekid en zit ik bij de zwemles van June, waarna ik doorsjees naar mijn les bij de Schrijversvakschool. Alive and kicking dus!

Bij het woord jubileum moet ik overigens altijd aan deze sketch – zie onder –  van Van Kooten en de Bie denken en kan ik het woord alleen nog maar zo uitspreken: jubileuuum. En 12,5 of 13 jaar is ook bijna hetzelfde toch? Misschien ook tijd voor een penning of plaquette alhier. Ik zal eens vragen of de kinderen wat moois in elkaar kunnen flansen vandaag.

Driewerf hoera!

Van Kooten en de Bie – Jubileum plaquette

Advertenties

Stel

Eigenlijk is het maar weinig dat ik vraag. Iets kleins. Iets minimaals. Iets dat zo makkelijk en simpel in te voeren is en voor zo veel compassie, wederzijds begrip en empathie zal zorgen. Een onrecht dat feitelijk zo gemakkelijk op te lossen is, dat je zult zeggen: waarom hebben we daar niet eerder aan gedacht?

Goed. Dit is mijn voorstel: één dag per jaar moeten alle mannen ‘s ochtends verplicht hun hoofd tien keer tegen de muur aan bonken. Vervolgens moeten ze een kilo gedroogde pruimen eten en daarna zetten ze een bril op waardoor ze enorm wazig zien.
Ondertussen moeten ze natuurlijk wel gewoon hun dagelijkse werkzaamheden blijven uitvoeren. Verder moeten ze op deze dag elk uur twee keer naar de wc (elk heel en elk half uur), ongeacht wat er op dat moment gaande is.

Let op, dit is het belangrijkste: tijdens al deze dingen mogen ze niet zeuren, moeten ze gewoon doorgaan en vooral niet rekenen op enig begrip van hun collega’s, partners en in het bijzonder van vrouwen. Want hoofdpijn zullen ze hebben, en vast ook buikpijn en ongemak en een troebele blik. En dat is niet fijn. Maar dan moeten ze er maar aan denken dat ze dit maar één dag per jaar meemaken. En dat vrouwen ELKE maand ongesteld zijn. Ik zeg het nog maar eens een keer: ELKE maand.

Het schijnt dat je, als je ongesteld bent, maar op 80% van je energieniveau zit. En die mannen zijn toch wel wat gewend, qua uithoudingsvermogen en afzien? Het zijn toch MANNEN? Nou dan. Dat kunnen ze makkelijk. Het is maar een dag. Kom op zeg.

U denkt misschien: waar moeten we deze ene onproductieve dag van betalen? Gaat dat de samenleving niet te veel geld kosten? Want dat is natuurlijk wel het geval, want denk je nou echt dat de mannen op die dag nog iets zinnigs met hun tijd gaan doen. Precies. Dat dacht ik ook.

Het antwoord is heel simpel. Aangezien mannen standaard meer verdienen dan vrouwen, wordt deze dag betaald uit het beetje (of heel veel meer) extra dat er op hun salarisstrook staat. Je moet het niet zien als betalen. Het is meer een donatie. Voor het goede doel.

Oh ja, dat zullen de mannen dan vast wel een lichtpuntje vinden: ze mogen op die dag dan wél zo veel chips eten als ze zelf willen. Aan het eind van de dag dan. Als beloning. Dat is dan alvast een fijn vooruitzicht, niet? Nou, volgens mij is het haalbaar. Wanneer zullen we beginnen?

 

 

Ding dong

Zef is een groot fan van Beaker, van de Muppet Show. Hij noemt ‘m Mimi. Naar het geluid dat hij maakt, neem ik aan.
En pinguins (waar hij ook dol op is) noemt hij ook Mimi’s. De gelijkenis tussen Beaker en pinguins moet ik ‘m inderdaad nageven. Lang en met een gekke snavel.

Hier een fijne winters clipje waar Zef en ik eindeloos naar kunnen kijken. Samen met de twee andere grote woordeloze helden van de Muppet Show: Animal en the Swedish Chef. Ding dong! En een fijn begin van de feestdagen vast!

Kaas

Vanochtend at ik samen met Zef een boterham met kaas. Nou ja, hij at eerst de kaas van zijn boterham en de stukjes brood liet hij daarna voor wat ’t was. Ja, hij heeft zo zijn eigen ideeën over hoe een boterham opgegeten dient te worden.

Ondertussen probeerde ik hem het woord Kaas te leren. En hij zei mij ook na. Alleen klonk het elke keer net even anders. Zei ik kaas, zei hij oes. Zei ik weer kaas, zei hij eus. Zo gingen we een tijdje door.  Het was een leuk spelletje. En het deed mij aan deze geweldige sketch van Draadstaal/Nieuw Dier denken:

Die Antwoord

Dit is echt zo weird en vaag en raarrrr en tegelijkertijd ontzettend goed en leuk en cool en hilarisch: een  Zuid-Afrikaanse hiphop/rap/electro trio genaamd Die Antwoord met het nummer Zef Side. Ja, zodoende trok het mijn bijzondere aandacht, begrijpt u, vanwege de titel met de naam van mijn zoon er in. Maar echt, kijk er even naar. Ik word hier in ieder geval blij van, deze absurditeit. Vooral het stukje helemaal aan het eind: “The anwser to what?”

Born To Add

Zit ziekig thuis en wat doe je dan? You tube-en. Kwam op dit geweldige filmpje via vriendin V, die net als ik een groot Bruce fan is. Het is een combinatie van een parodie op Bruce Springsteen maar meteen ook een een eerbetoon en een compilatie.

Dus, voor alle Sesamstraat en Bruce S. fans out there: “Baby we were born to add”! Let op de weergaloze saxofoon solo.