Opgebiecht

Ik kom er steeds meer achter dat ik een verslaving heb. Het is niet dat ik eerder actief heb geprobeerd om ‘m te onderdrukken, maar de laatste tijd, zo met de feestdagen in aantocht, begin ik me toch een beetje zorgen te maken. Want dan ben ik opeens drie uur en twee tassen vol verder en wat heb ik eigenlijk gekocht? Goed, ik zal het opbiechten. Diepe zucht, hier komt het: mijn naam is Swaan en ik ben verslaafd aan kringloopwinkels.

Zo. Dat is eruit. Pfoe.
Gisteren heb ik namelijk twee uur in diverse kringloopwinkels doorgebracht, op mijn vrije middag. En vanochtend heb ik er nog twee andere bezocht en weer had ik twee tassen vol (overigens: niet alleen voor mezelf, ook voor de andere leden van het gezin sla ik in hoor!)
Het ding is: omdat je unieke spullen tegenkomt, voel ik me verplicht om ze te kopen, want ja: je weet niet wanneer en of je weer zoiets tegen gaat komen! En het is maar €6,- voor die bijzondere jas! En zo raakt mijn bankrekening steeds leger en mijn huis voller.

De regel die ik mezelf wel stel is: als er iets bij komt, moet er ook iets weg. Dat lukt nog niet zo heel erg goed. Het percentage is nu denk ik 1 op 5 (1 ding weg en 5 spullen erbij…) maar ik hou hoop. De eerste stap met het erkennen van mijn verslaving is bij deze gezet. Zo meteen maar de berging weer eens in om te kijken wat ik kan verkopen of wegdoen.

 

 

 

 

 

Advertenties

De dame van de kringloopwinkel

Voorheen kwam ik zeker een keer per week bij deze kringloopwinkel langs.  Die met de wat mooiere spullen. Daarvoor had ik dan net mijn hart uitgestort bij mijn psych en was het vervolgens tijd voor wat ‘retail therapy’ bij dit fijne, kleine winkeltje. Algauw herkende een van de medewerksters me en we hadden grappige gesprekjes over hoe je krullerig haar (zij ook) het beste kon verzorgen, hoe het met haar ex ging, van welke muziek ze hield en alles wat er verder in haar opkwam. Ze bleek nogal een flapuit met ook nog eens een harde stem maar wel duidelijk met een groot hart. Ik ging er altijd weer blij vandaan met meestal een nieuwe schat die ik in de winkel had gevonden.

Nu was ik er al meer dan een jaar niet geweest, bij deze kringloop. Ik kwam niet meer in de buurt en als ik dat wel was had ik haast (kind 2 wegbrengen of kind 1 ophalen). Maar nu had ik opeens een paar extra uurtjes voor mezelf, zomaar op de vrijdagmiddag! Beide kinderen waren onder de pannen en ik was zowaar in de buurt van de winkel dus hoog tijd om weer eens langs te gaan.

De medewerkster was er zoals gewoonlijk en herkende me meteen en riep enthousiast: “Lang niet gezien zeg!” We kletsten wat over dit en dat en na een minuut of tien zei ze: “Mag ik je wat vragen?” Het bleek dat ze na twee en een half jaar daar gewerkt te hebben, nu weg bezuinigd werd. Van hogerhand. En of ik een, door haarzelf op een A4 met de hand getekende, lijst wilde tekenen zodat ze kon laten zien met hoeveel vaste klanten ze contact had. Natuurlijk wilde ik dat. Terwijl ik tekende viel haar collega haar bij met hoe belachelijk dit was en wat een puinhoop het bij het UWV is. De medewerkers bij deze kringloop zitten namelijk in een re-integratie project maar degene die hen hiermee zou moeten helpen bij het UWV had gezegd: “Ik werk hier al tien jaar en heb nog nooit iemand aan een echte baan kunnen helpen.” Tja.

Ondertussen rekende ik mijn gevonden vondsten (een bordje met een kreeft erop en een paars wollen rokje) af en kreeg ik ook nog korting van de medewerkster. “Weet je op wie jij lijkt?” riep ze ineens uit. “Die zangeres, die op een boot woont. Ellen ten Damme!” Ik glimlachte en zei: “Dat heb ik vaker gehoord. Niet vervelend om met haar vergeleken te worden.”

Ik wenste haar veel succes met de handtekeningenactie, maar heb er een hard hoofd in. Instanties, beslissingen van bovenaf. Ik vrees dat ze de volgende keer dat ik er kom, niet meer zal werken. Hopelijk brengt ze dan ergens anders wat zonneschijn.

Verf

Na me ruim een half jaar gestoord te hebben aan de verkeerde kleur op de muur van de kamer van Zef, was het eindelijk tijd om er wat aan te doen.

Zef was een paar dagen uit logeren bij opa en oma, dus het was nu of nooit. Ik fietste naar de Praxis om een kleur uit te zoeken, maar bij de verfbalie aangekomen, bleek maar weer dat het een enorme puinhoop was aldaar. De verfmedewerker was lichtelijk in paniek, want het verfmeng apparaat was op hol geslagen en twee boze klanten stonden geïrriteerd te wachten. Precies waar ik weer bang voor was.

Ik liep een rondje over de verf afdeling zodat ik ondertussen kon bedenken wat ik zou gaan doen, toen ik zag dat de Praxis ook standaard verfkleuren had, in handzame emmers. Dit was de oplossing! Ik koos voor Helmgras groen en opgetogen ging ik weer terug naar huis.

Daar begon het grote afplakken (wat een gedoe…) en na een uurtje of zo was ik klaar om aan de klus te beginnen.

Aangezien ik al jaren niet geverfd heb, onder andere vanwege mijn arm, viel het me wel een beetje tegen. Maar ik vond dat dit wel moest lukken en zette dapper door, met de radio aan en soms op het puntje van mijn tenen op het trapje staand om bij de bovenkant van de muur te komen.

En na twee dagen hard werken, was het resultaat er gelukkig ook naar. Hieronder de Before en After foto’s. Ik ben zelf  in ieder geval erg trots op mezelf! En Zef vond het, goddank, ook mooi. Of  in ieder geval niet stom. Missie geslaagd.

 

Praxis teleurstelling

En zo gezegd, zo gedaan: dinsdag togen we met het hele gezin naar de Praxis.

Al snel hadden we een mooie kleur blauw uitgekozen, niet te licht, niet te donker, en drukte ik op het belletje bij de verfbalie voor assistentie. Vervolgens stond ik daar zeker 5 minuten te wachten tot er ein-de-lijk iemand kwam helpen, in de overigens verder uitgestorven winkel. Het was een jong meisje dat kordaat aan het werk ging, toen ik haar onze gekozen kleur aanwees.

Ze zette de verfmenger aan en alles ging z’n gangetje, totdat ze opeens heel hard “Kut!” zei. Ik keek haar vragend aan, maar ze reageerde niet op mijn blik en ging verder alsof ze het niet gezegd had. Huh? Had ik hier te maken met iemand met Gilles de la Tourette? Hoe doordringend ik haar ook aankeek, ze had volgens mij echt niet door, dat ze net hardop had gevloekt.

Een minuut later gaf ze me vrolijk de blik met verf en liep weg alsof er niks was gebeurd. Ik zei het je, contact gestoorde mensen daar bij de Praxis…

Maar goed, we hadden de verf, dat was het belangrijkste. Eenmaal thuis gekomen trok ik mijn verfkleding aan en het blik met verf open. Ik staarde naar de verf. Dit was niet de kleur die we hadden uitgekozen. Dit was een soort baby blauw. Dit was echt veel lichter en pastellerig dan de kleur die we wilden. Ik hou niet van pastellerig. Ik hou van duidelijke kleuren.

Ik dacht aan de medewerkster van de Praxis en waarom ze had gevloekt. Had ze de verkeerde kleur in de verfmengmachine ingevoerd? Had ze daarom gevloekt? Maar waarom had ze daar dan niks over gezegd?

Vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Want terug naar de Praxis wilden we absoluut niet. En dus besloten we dat het zo goed was, omdat we al een week in verbouwingspuinhopen zitten en de kamer van Zef gewoon snel af moet. Dus smeerde ik de baby blauwe verf op de muur en fantaseerde over hoe we volgend jaar, voor zijn tweede verjaardag, zijn kamer gaan re-organiseren. Een traditie in wording.

HEMA teleurstelling

Ik ben boos op de HEMA. En aangezien ik zeer, echt ontzettend, groot HEMA-fan ben, moeten ze wel echt iets heel stoms hebben gedaan om dat voor elkaar te krijgen. Wat dan, hoor ik u vragen?

Het ging zo. Vanmiddag toog ik nietsvermoedend naar de HEMA op de Nieuwedijk om verf uit te zoeken voor het nieuwe kamertje van Zef. Bij de HEMA aangekomen liep ik naar de hoek van de winkel waar de verfmenger altijd staat. Maar bij deze plek aangekomen, zag ik helemaal geen verfmenger, noch verfpotten of verfbenodigdheden staan. Ik liep wat rondjes door de winkel, maar nergens zag ik de verf. Wat nu?

Vertwijfeld  ging ik te rade bij de klantenservice, waar de medewerkster aldaar mij vertelde dat men de verfmenger UIT HET ASSORTMENT heeft gehaald…Ik zeg het maar nog een keer om het nog even goed tot u door te laten dringen: uit het assortiment heeft gehaald!

“Nee, die hebben we al een tijd niet meer hoor. Al minstens twee maanden niet” zei deze mevrouw van de klantenservice doodleuk. Nu vind ik twee maanden niet zo’n lange tijd, maar misschien als je week in week uit in de HEMA staat, voelt dat als heel lang.

“Maar geen enkele HEMA heeft dus nog een verfmenger?” vroeg ik nog maar eens voor de duidelijkheid en met stomheid geslagen. “En waarom?”

“Nee, geen enkele HEMA.” zei ze nu een beetje geirriteerd. “Tja, het had iets te maken met te weinig opslag ruimte voor al die verf of zo. Ik weet het eigenlijk ook niet precies.” zei de klantenservice-mevrouw. “Blijkbaar leverde het niet genoeg geld op. Maar daar in de andere hoek staat nog wel wat verf hoor. En anders gaat u naar de Praxis of de Gamma.”

Ik bedankt haar voor de informatie en liep verdwaasd naar de hoek die ze aangewezen had. Daar bleek een mini assortiment aan verfproducten te staan. Voornamelijk witte latex, wat kwasten en afdekplastic. Hier kon ik niks mee.

Nu moet ik dus morgen naar de Praxis en dat wil ik helemaal niet. Ik word namelijk altijd een beetje depressief van de Praxis, met hun lelijke assortiment en contact gestoorde medewerkers. Toevallig zit er wel een Praxis enigszins bij ons in de buurt. Maar hoe moet dat nu met oudjes die een mooi verfkleurtje willen halen bij hun dichtsbijzijnde HEMA en niet in staat zijn naar een ver buiten de stad gelegen groothandel te gaan? Of sowieso mensen zonder auto (en dat zijn de meeste van mijn vrienden, hier in de binnenstad van Amsterdam)? Ik vind het echt niet kunnen.

Bovendien ben ik echt stom verbaasd dat ik, als grote HEMA aanhanger, niks wist van deze verf-menger-verdwijn-truc. Ik krijg hun nieuwsbrief en ga minstens om de week naar de HEMA. En toch is het mij ontgaan. Ik heb net op hun site gekeken en ook daar staat helemaal niets over het verdwijnen van de verfmengers. Ik vind het maar raar. En daarom ben ik boos.

Mijn boosheid heb ik vanmiddag maar snel weggewinkeld. En wel bij de HEMA. Want ja, ik was er nu toch en moest nog het een en ander hebben. En eigenlijk ben ik ook niet boos. Nee, ik ben teleurgesteld. En dat is veel en veel erger.