Zonder rimpels

Gesprek in de vintage winkel, door twee meisjes van begin twintig:

‘He schat, ik kom even bij je langs! Ben je lekker aan het werk? Ik zoek namelijk een jurkje voor een bruiloft, liefst lichtblauw of geel.’
‘Oh my god, wie gaat er trouwen dan?’
‘De zus van Jenny, weet je wel. Maar zij zijn dan ook al super lang samen.’
‘Hoe lang is lang?’
‘Acht jaar. Ja, dan ben je er wel aan toe denk ik.’
‘Echt? Waarom zou je trouwen joh? En dan zo jong?’
‘Ja ik weet het ook niet, maar dan zie je er wel goed uit. Op je trouwfoto’s.’
‘Dat is waar. Zonder rimpels en zo. Als je voor de dertigste trouwt dan.’
‘He, ik ga even rondkijken hoor. Wat heb je hier allemaal in de winkel?’
‘Ja, doe dat. Dit is wel onze minste winkel – van de drie – met het slechtste aanbod.’
‘Echt? Nou dan ga ik weer verder kijken hoor schat. Werk ze nog. Doei!’
‘Doei darling!’

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Elk nadeel heb z’n voordeel

Ik had de griep. Echt de ouderwetsche griep met koorts, keelpijn, koude rillingen en overal pijn. Dat was lang geleden en erg ellendig. Na vier dagen zweten en nauwelijks eten, bleek er toch een voordeel te zijn: ik was afgevallen! Zoals hoofdpersoon Emily in The Devil Wears Prada zegt:’I’m just one stomach flu away from my goal weight.’ En dat bleek ook zo te zijn, want toen ik vandaag na vier dagen eindelijk weer had gedoucht (en zo lang dat het putje verstopt raakte en de halve badkamer overstroomde…), pakte ik een broek uit de kast en dat bleek mijn skinny jeans te zijn. Je weet wel, die ene die ik jaren niet aan kon, maar nu opeens wel. Ik voelde me Miranda in Sex and the City die na jaren haar broek weer aan kan. Opeens was ik dus weer op het gewicht dat ik had voor mijn twee zwangerschappen. Mijn gewicht van acht jaar geleden! In het grotere geheel der dingen maakt het allemaal niet zoveel uit, maar voor mij wel. En als mijn keelpijn echt weg is kan ik eindelijk binge-etend de kerst en het nieuwe jaar in. Ik trek die riem wat strakker aan en gaan met die banaan Swaan! Kom maar op met dat tien gangen diner.

Bye bye Spaceboy

Ik was 18 en verliefd op de jongen van de Herenafdeling. Zelf werkte ik bij het ondergoed en de kinderkleding. Eindelijk was het ervan gekomen dat we een afspraak hadden. Of nou ja, ik ging bij hem en zijn huisgenoot eten. Er gebeurde niks, want de huisgenoot was er de hele avond bij, maar wel luisterden we de hele avond naar David Bowie. Ik kende alleen “Let’s Dance” dus daarom maakte de jongen waar ik verliefd op was een mixtape voor me, met zijn lievelingsliedjes van Bowie. Avonden lang heb ik het bandje grijs gedraaid.

Het werd helaas nooit wat tussen mij en die jongen, maar Bowie was wel een liefde die bleef hangen. Ik ontdekte telkens weer een andere persoonlijkheid van deze kameleon en was steeds weer blij verrast.

In 2003 trad Bowie op in de Ahoy. Het was op een of andere manier gelukt om kaartjes te krijgen en zo zag ik The Man Himself optreden. Wat me vooral is bijgebleven is de kracht die er van hem uitging. En zijn geweldig stoere bassiste. En dat ik steeds dacht: dat poppetje daar in de verte is David Fucking Bowie!

Dank voor je muziek, je kunst en je humor Mr. Bowie.

So bye bye love
Yeah bye bye love
Bye bye love
Yeah bye bye love
This chaos is killing me
(Hallo Spaceboy – David Bowie, 1995)

Hier is de clip en het liedje.

 

 

De geur van een avondje uit

Omdat ik vond dat ik mezelf mocht trakteren op iets leuks (over de reden in een volgend stukje meer…), kocht ik een armbandje bij de nieuwe Topshop. Maar deze bleek ontzettend naar plastic te stinken. Made in China he…Dus net nadat de kinderen op bed lagen, sprayde ik wat parfum op de armband, om de wee-ige geur weg te krijgen.

“Gaat mama naar een feestje?” hoorde ik Zef aan z’n vader vragen, nadat ik vanuit de badkamer langs zijn kamer liep. “Nee hoor, niet dat ik weet” zei M. “Maar het ruikt wel zo!” zei Zef

Daarna wilde June nog wat drinken en bij binnenkomst in haar kamer zei ze: “Mama heeft lippenstift?”

Ik bracht de avond op de bank door met thee en chocola, maar met de geur van een avondje uit.

Top 50 van de jaren nul

Ik had het me eigenlijk nog niet zo gerealiseerd, maar over enkele weken zitten we alweer in een nieuwe decennium: de jaren ’10!

Om het afgelopen decennium (dat nog steeds geen duidelijke naam heeft: de zips? de jaren o? de noughts?) goed af te sluiten is er het zeer leuke initiatief van vrienden van mij, namelijk:  

Top 50 van de Jaren Nul. Elke dag een nieuw stukje over een onderwerp, een persoon of een trend uit de jaren nul, zoals onder andere haarhaat, Sex and the City en wikipedia. Hoewel ik over het algemeen niet zo’n lijstjes-persoon ben, vind ik dit een geweldig idee. Het is overzichtelijk, grappig en informatief. Waarmee we aan het eind van het jaar de jaren nul met een goed gevoel af kunnen sluiten. En daar ben ik helemaal voor! (Dat is vast ook een typische jaren nul uitspraak…) En oh ja: bloggen is ook heel erg jaren nul. Schijnt. Maar ik hoop er ook in het nieuwe decennium mee door te gaan hoor!

Recessionasta, c’est moi

In deze tijden van recessie moet je creatief met je middelen omgaan. Vandaar dat een vriendin van een vriendin een NLP organiseerde. Een NLP, hoor ik u vragen? Wat is dat dan. Nou, gewoon, een Naked Lady Party natuurlijk. En dat heeft niks met seks of erotiek te maken. Nee, dat houdt in dat je kleding mee neemt die je niet meer draagt maar wel nog prima is, of kleding die je maar niet weg kan doen, of kleding die te klein is of te heet gewassen. En dan doe je de gordijnen dicht (had de gastvrouw in kwestie speciaal voor de gelegenheid opgehangen) en dan ga je door al die kleding heen, alsof het de Doldwaze dagen van de Bijenkorf zijn.

Zo stonden we op een zondagmiddag opeens met een kamer vol lichtelijk hysterische vrouwen (Men Not Allowed!, natuurlijk), in ons ondergoed, kleding passend en dringend voor de spiegel om te kijken hoe het stond. Het 5 jarige dochtertje van een van de dames krioelde tussen de bergen kleding en vermaakte zich met oversized hemdjes en een pruik.

Uiteindelijk ging ik met meer kleding weg, dan ik gekomen was. Allemaal stuk voor stuk leuke dingen, die ik misschien anders wel gekocht zou hebben. En een heel voldaan gevoel. Want ik had er geen cent aan uitgegeven. Crisis, schmises.

London Calling

Alweer een week terug na drie dagen Londen. How time flies. Het was geweldig daar! Wat is Londen toch een fantastische stad. Vond het vooral heel fijn om weer even “Swaan” te zijn en niet alleen “Mama Swaan”. Korte samenvatting:

Londen + eten: Wat zijn er toch onnoemlijk veel lekkere, ‘organic’, en orginele eettentjes in Londen!  Heerlijke pizza met gegrilde groente gegeten en ook de moderne versie van fish & chips (namelijk: keuze uit de soorten vis en met salade!). Vriendin J. wist, als inwoner van London, gelukkig “the places to be.” En zo kwam ik er weer eens achter dat ik toch een echte “Foodie” ben, zoals dat heet.  

Londen + mode: Amsterdam is niks vergeleken bij de überhippe types die Londen bevolken. De ene creatieve outfit na de andere zag ik voorbij komen lopen. Soms enorm ‘over the top’, soms zo uit een modeblad weg gelopen. Vriendin J. en ik verbaasden ons over de vele zwarte leggings, die ondanks de zengende hitte , steevast onder een jurkje gedragen werden. Heb zelf supercoole blauwe leren hakjes gekocht, met in de hak een plastic boompje! Hoe cool is dat!

Londen + muziek: Bruce, Bruce, Bruce! What can I say? Het was bloody hot en benauwd, die zondag in Hyde Park en dat was zowel voor Bruce als voor het publiek zwaar. We hadden dan ook het idee dat Bruce het een beetje op de automatische piloot deed. Maar dan nog is dat 90% beter dan een gemiddeld concert. Hij begon met “London Calling”, klaagde halverwege over de vele trapjes naar het podium (waardoor hij uitriep: “Give me an elevator, I’m fucking 60!”) en het eindigde zoals altijd in een groot Bruce-saamhorigheids-feest.

Het was al met al een fantastisch weekend. Het enige jammere was, dat ik er te  laat achter kwam dat op 30 juni Spinal Tap themselves in Wembley speelde! Hoe had ik dat, als Spinal Tap-kenner, kunnen missen? Ach ja. Na voor het eerst twee nachten bij Zefje weg te zijn geweest, kwam ik maandagmiddag thuis en lachte kleine Zef mij breeduit vanuit zijn bedje toe. Dat is toch veel leuker dan een stelletje ouwe ‘nep-rockers’ in strakke leggings en getoupeerd haar…Toch?