Happy Hannukah!

Vandaag begint Hanukkah (Chanoekah), zeg maar het Joodse lichtfeest en tevens de enige Joodse feestdag die wij thuis vierden. Vandaar dit filmpje van Adam Sandler: “Put on your yammukah (=keppeltje)and celebrate Hannukah!” Oj vee.

Advertenties

Top 50 van de jaren nul

Ik had het me eigenlijk nog niet zo gerealiseerd, maar over enkele weken zitten we alweer in een nieuwe decennium: de jaren ’10!

Om het afgelopen decennium (dat nog steeds geen duidelijke naam heeft: de zips? de jaren o? de noughts?) goed af te sluiten is er het zeer leuke initiatief van vrienden van mij, namelijk:  

Top 50 van de Jaren Nul. Elke dag een nieuw stukje over een onderwerp, een persoon of een trend uit de jaren nul, zoals onder andere haarhaat, Sex and the City en wikipedia. Hoewel ik over het algemeen niet zo’n lijstjes-persoon ben, vind ik dit een geweldig idee. Het is overzichtelijk, grappig en informatief. Waarmee we aan het eind van het jaar de jaren nul met een goed gevoel af kunnen sluiten. En daar ben ik helemaal voor! (Dat is vast ook een typische jaren nul uitspraak…) En oh ja: bloggen is ook heel erg jaren nul. Schijnt. Maar ik hoop er ook in het nieuwe decennium mee door te gaan hoor!

Rock ’n roll kent geen leeftijden

Vandaag staat in het teken van de krasse knarren. Zowel dood als levend.

Het is natuurlijk de sterfdag van André Hazes. Arme André. Vijf jaar geleden alweer zong hij voor het laatst live.

En vandaag is Julio Iglesias jarig. Hij wordt 56. En er dan nog zo fris uit zien. Hoe doét hij t toch.

Maar de allerallerbelangrijkste krasse knar van vandaag is The Boss! Of te wel, mijn grote held Bruce S.  Hij bereikt vandaag namelijk de gedenkwaardige leeftijd, van *ahum* 60!!! 

Bruce: Happy Birthday baby! Keep on rockin’. En nou ja, hieperdepiep en zo. En lang zal hij leven. En meer van dat soort dingen. Als ik op mijn 60-ste zo fit en energiek ben als Bruce nog is, nou, daar teken ik voor. Amen.

Happy-Birthday-Let-s-Rock-and-Roll-

Slappe lach

Voor mijn verjaardag had ik van vriendin M. kaartjes gekregen voor Ronald Goedemondt in de Kleine Komedie. Dat kwam zo. Enkele dagen nadat Zef geboren was, keken M. (mannelijke M. in dit geval) en ik voor het eerst weer naar de televisie en daar was de voorstelling “Spek” te zien van Ronald Goedemondt.  Het zal een combinatie van hormonen, moeheid, euforie, blijdschap en echt leuke grappen zijn geweest, maar M. en ik kregen enorm de slappe lach. Echt tranen met tuiten en buikpijn van het lachen. Het was een mooi moment. Een onvergetelijk moment.

Vandaar dat ik kaartjes voor de voorstelling “Dedication” van vriendin M. kreeg. En zo zaten lief M. en ik opeens in de Kleine Komedie op een dinsdagavond, nadat we Zef aan vriendin C. hadden toevertrouwd. Ronald was goed op dreef en af en toe heb ik echt hard gelachen. Wat ik mij dan vooral afvraag tijdens zo’n voorstelling, is of de mensen lachen omdat ze hem zo raar vinden? Met zijn gekke gedachten. Of omdat ze dingen herkennen. Want ik vind hem helemaal niet raar. Juist heel normaal en herkenbaar.   

Soms kakte de voorstelling wel wat in en merkte ik dat mijn gedachten afdwaalden. Maar de boog kan dan ook niet altijd gespannen staan. Ook ging hij soms zo snel dat er geen tijd was om een gedachte of grap echt even te laten bezinken. Dat vond ik wel jammer. Maar gelukkig is er youtube. Nog geen fragmenten van “Dedication” helaas, maar wel van “Spek”.

My first Pluk de Nacht

Jaaaa mensen, jullie hebben het vast al ergens gelezen of gehoord (want de media heeft Pluk behoorlijk opgepikt!) , maar het is weer zo ver: onze vrienden van het Pluk de Nacht Openlucht filmfestival zijn voor de 6e keer neergestreken op het Stenen Hoofd te Amsterdam! Sinds afgelopen donderdag kun je daar terecht om gratis bijzondere en bizarre films te zien in de openlucht, heerlijke pizza & crepes te eten, bier te drinken, in de zon te zitten, kunst te bekijken, leuke mensen te ontmoeten en lekker te dansen. Voor ieder wat wils eigenlijk. Ook voor de kleinsten onder ons.

Donderdag zijn we dan ook met het hele gezin naar de opening geweest. Weer heel anders dan alle andere Pluk edities, want dit was Zef zijn eerste filmfestival! Nu ja, waarbij hij lijfelijk aanwezig was, want in mijn buik was hij vorig jaar ook bij Pluk, Cinekid en het IDFA. Maar goed.

Zef vond zijn eerste Pluk ervaring fantastisch en hij keek zijn ogen uit. Er waren veel bekenden die hem nog niet hadden gezien, dus hij kreeg erg veel aandacht, wat hij allemaal prima vond. We hadden gedacht dat hij uiteindelijk wel in de wagen in slaap zou vallen. Maar nee hoor, meneer wilde alles mee maken. Pas toen M. met hem in de bus terug ging, viel Zefje in een diepe slaap. Het is wat zo’n eerste filmfestival. En er zullen nog vele volgen.

Yes Man & band “Munchausen By Proxy”

Vorige week de film “Yes Man” op DVD gekeken, met Jim Carrey die dus, zoals de titel al wel enigszins aangeeft, op alles “Ja” moet zeggen. Was eigenlijk best een leuke film.  Met name actrice Zooey Deschanel stal wat mij betreft de show, als ‘love-interest’ van Jim Carrey. Ze speelt namelijk in de film in een fictieve band (en ik heb een zwak voor fictieve filmbands, zoals u weet) genaamd “Munchausen By Proxy”. En die band is super cool!  

Ten eerste is er de naam van de band: Munchausen By Proxy. Dat is een aandoening. En niet zo’n leuke. Namelijk, volgens wikipedia, “een psychiatrisch syndroom waarbij iemand herhaaldelijk medische hulp zoekt voor bewust gefingeerde stoornissen of ziektes bij een derde.” Niet echt een naam die je aan je band zou geven dus, maar daarom des te grappiger.

Verder zijn de bandleden allemaal uitgedost in fantastische glitteroutfits en hebben ze geweldig slechte songteksten, zoals “Don’t call me after 11. You can call me at 9 or 10, but just don’t call me after 11” of zoiets.

Naast Zooey D. blijkt deze fictieve band uit de echt bestaande drie-vrouws-formatie Von Iva uit San Francisco te bestaan. Ik ben instant fan, van zowel MbP en Von Iva!

Kijk en oordeel zelf maar even:

London Calling

Alweer een week terug na drie dagen Londen. How time flies. Het was geweldig daar! Wat is Londen toch een fantastische stad. Vond het vooral heel fijn om weer even “Swaan” te zijn en niet alleen “Mama Swaan”. Korte samenvatting:

Londen + eten: Wat zijn er toch onnoemlijk veel lekkere, ‘organic’, en orginele eettentjes in Londen!  Heerlijke pizza met gegrilde groente gegeten en ook de moderne versie van fish & chips (namelijk: keuze uit de soorten vis en met salade!). Vriendin J. wist, als inwoner van London, gelukkig “the places to be.” En zo kwam ik er weer eens achter dat ik toch een echte “Foodie” ben, zoals dat heet.  

Londen + mode: Amsterdam is niks vergeleken bij de überhippe types die Londen bevolken. De ene creatieve outfit na de andere zag ik voorbij komen lopen. Soms enorm ‘over the top’, soms zo uit een modeblad weg gelopen. Vriendin J. en ik verbaasden ons over de vele zwarte leggings, die ondanks de zengende hitte , steevast onder een jurkje gedragen werden. Heb zelf supercoole blauwe leren hakjes gekocht, met in de hak een plastic boompje! Hoe cool is dat!

Londen + muziek: Bruce, Bruce, Bruce! What can I say? Het was bloody hot en benauwd, die zondag in Hyde Park en dat was zowel voor Bruce als voor het publiek zwaar. We hadden dan ook het idee dat Bruce het een beetje op de automatische piloot deed. Maar dan nog is dat 90% beter dan een gemiddeld concert. Hij begon met “London Calling”, klaagde halverwege over de vele trapjes naar het podium (waardoor hij uitriep: “Give me an elevator, I’m fucking 60!”) en het eindigde zoals altijd in een groot Bruce-saamhorigheids-feest.

Het was al met al een fantastisch weekend. Het enige jammere was, dat ik er te  laat achter kwam dat op 30 juni Spinal Tap themselves in Wembley speelde! Hoe had ik dat, als Spinal Tap-kenner, kunnen missen? Ach ja. Na voor het eerst twee nachten bij Zefje weg te zijn geweest, kwam ik maandagmiddag thuis en lachte kleine Zef mij breeduit vanuit zijn bedje toe. Dat is toch veel leuker dan een stelletje ouwe ‘nep-rockers’ in strakke leggings en getoupeerd haar…Toch?