Sinterklaas 2015

Ik vind het een leuk kinderfeest hoor,  dat Sinterklaas, maar als ouder heb je het er ook maar druk mee! Tjongejongejonge…Want mijn activiteitenlijst is deze:

  • Je speelt Sinterklaas voor je eigen kinderen: want cadeaus bedenken voor de schoen en zorgen dat ze ook op tijd (volgens de Sint kalender die Piet heeft ingevuld – via de schoen) goed en wel in de schoen zitten.
  • Volgende dag heel vroeg op want kinderen zijn benieuwd wat er in hun schoen zit…Sowieso is Zef ontzettend moe deze weken van de spanning rondom de Sint. Want hij gelooft nog wel, maar eigenlijk ook niet en spannend vindt hij het in ieder geval. Oh ja: hij had gisteren ook nog pietengym op school. Pietenpakje mee genomen. Niet eens vergeten. Applaus voor mezelf 🙂
  • Organiseren van Sinterklaas viering met ons eigen gebouw, met een stuk of 8 gezinnen. Met de buurman als de Sint en de oudere buurkinderen als Pietjes. Met boot en al en pakjes en liedjes en warme choco en de hele mikmak. Was een groot succes. Mede dankzij de goede organisatie van ons buurvrouwen comité (zat ik dus ook in :-)).
  • Vorige week heb ik pepernoten gebakken met de klas van Zef. Of nou ja, deeg gemaakt. Niet zelf bedacht hoor. Er hing een intekenlijst voor de ouders en ja, dan voel ik me toch ook een beetje verplicht om hieraan mee te doen, ook al kan ik niet zo goed bakken…Maar Zef was blij dat ik in zijn klas was en zei dan ook: “Mijn mama kan niet goed bakken, maar wel lekker koken!”
  • Vanochtend heeeeel vroeg op school vanwege de komst van de Sint aldaar. Komt ook met boot en gekleurde Pieten. Zef was in tegenstelling tot alle andere dagen heel snel aangekleed en we waren zelfs op tijd! Een meevaller.
  • Vanmiddag meehelpen met opruimen van de Sinterklaas spullen op school. Weer die verplichting. Ook best leuk. Mag Zef meehelpen.
  • En dan is morgen natuurlijk PAKJESAVOND! Met opa erbij. Gisteren de hele ochtend inkopen gedaan, daarna alles ingepakt en nu staat het allemaal klaar in de berging. Gisteravond zelfs ook al de gedichten geschreven, dus volgens mij zit ik nu helemaal op schema. De grote vraag is nu alleen: hoe krijgen we dit zak met pakjes voor de deur zonder dat de kinderen zien wie hem daar heeft neer gezet?

Ik kijk uit naar zondag. Dan hebben we het weer gehad, het hele Sint gebeuren. Gelukkig gelooft Zef niet in de kerstman.

 

Verhaal

Eindelijk was het zover: mijn schrijfretraite was aangebroken! Een lieve collega die een weekendje weg ging, had me genereus haar huis in het landelijke Noord Holland aangeboden, zodat ik in alle rust (lees: zonder kinderen, man, de grote berg met was, de administratie, vele TO DO lijstjes etc.) eindelijk eens echt kon schrijven. Aan dat kinderboek dus.

Op de eerste dag las ik veel. Maar vooral ontspande ik en genoot van het uitzicht op weilanden en schaapjes en paarden en de stilte om me heen. Ik nam me voor om de volgende dag eens vroeg te beginnen met schrijven, maar eerst keek ik nog even wat televisie. En toen kwam opeens de wereld en daarmee de angst en ellende binnen. Parijs, vrijdag 13 november 2015.

De volgende dag probeerde ik met frisse moed aan de slag te gaan en niet te denken aan de vreselijkheden. Gewoon te doen alsof het niet was gebeurd. Maar dat was onmogelijk natuurlijk.

En zo probeerde ik me het hele weekend te concentreren op mijn verhaal, mijn boek in wording, terwijl de wereld ondertussen in brand staat. Nog meer dan anders. Het is me niet gelukt om veel te schrijven helaas. Wel heb ik veel nagedacht. Want wat me op de been houdt: de wereld heeft verhalen nodig. Mooie verhalen, troostende verhalen, ontroerende verhalen. Ik ploeter verder en hoop dat mijn boek er ooit komt. Want dat is wat we nog hebben: hoop.

Mevrouw

“Mevrouw, mevrouw, u kunt de brief nu ook in onze brievenbus gooien! Kijk maar!”Terwijl ik weg loop, realiseer ik me dat de student in kwestie het tegen mij heeft. Dat ik de mevrouw ben, die hij bedoelt. Ik heb namelijk net een brief op het bureau van de studievereniging gelegd.

De student in kwestie is een kop groter dan ik. Blond en blozend en wijst me trots op de brievenbus terwijl hij zegt: “Dus u kunt de post nu hier in gooien. Maar u mag ook gewoon langs komen hoor.” Hij lacht er vriendelijk bij.

“Prima” zeg ik vriendelijk. “Maar ik ben geen mevrouw hoor. En ook geen U.”Wel goed opgevoed, die studenten van tegenwoordig. Maar ja, de keerzijde is: je voelt je er zo oud bij.

De Sinterklaas commissie

We zijn verhuisd en in ons nieuwe pand wordt traditie getrouw Sinterklaas gevierd met de kinderen die hier wonen. Met een echte Sinterklaas (het hoofd van de bewonersvereniging) die op een bootje aan komt varen, met Pieten (de nichtjes van de buurvrouw) en al. En daarna Sinterklaas die uit het grote boek voorleest en cadeautjes aan de kinderen geeft. Super leuk natuurlijk en toen er om hulp werd gevraagd bij de voorbereidingen, gaf ik me meteen op. Als nieuwe bewoner en moeder van twee “gelovige” kinderen.

Zo kwam het dat we op een zondagavond met de Sint commissie – allemaal moeders!- samen kwamen om het een en ander te bespreken. En natuurlijk kwam ook het Zwarte Pieten vraagstuk aan de orde. Eén van de moeders vertelde dat er vorig jaar gekleurde Pieten waren geweest. Paars en geel. We waren het erover eens dat dat dit jaar ook maar weer moest gebeuren. Het dochtertje van de buurvrouw had tegen haar gezegd: “Kijk mama, die Zwarte Piet is geschminkt!”

Nadat we de planning door genomen hadden, gingen we naar de kelder om te kijken of alles compleet was: hing de tabberd er nog, waren de Pieten pakken compleet en waar was de staf van de Sint? In een doos kwamen we ook de schmink tegen. En wat stond er op het doosje: Let op, de zwarte schmink is op! Dus geen bewust gekozen gekleurde Pieten vorig jaar, maar pragmatische Pieten.

Misschien moeten ze die dit jaar maar eens bij het Sinterklaasjournaal introduceren: Pragmatische Piet. Lost vast een hoop problemen en gedoe op. Vooral bij de felle voorstanders van de ZWARTE Piet.

Stel

Eigenlijk is het maar weinig dat ik vraag. Iets kleins. Iets minimaals. Iets dat zo makkelijk en simpel in te voeren is en voor zo veel compassie, wederzijds begrip en empathie zal zorgen. Een onrecht dat feitelijk zo gemakkelijk op te lossen is, dat je zult zeggen: waarom hebben we daar niet eerder aan gedacht?

Goed. Dit is mijn voorstel: één dag per jaar moeten alle mannen ‘s ochtends verplicht hun hoofd tien keer tegen de muur aan bonken. Vervolgens moeten ze een kilo gedroogde pruimen eten en daarna zetten ze een bril op waardoor ze enorm wazig zien.
Ondertussen moeten ze natuurlijk wel gewoon hun dagelijkse werkzaamheden blijven uitvoeren. Verder moeten ze op deze dag elk uur twee keer naar de wc (elk heel en elk half uur), ongeacht wat er op dat moment gaande is.

Let op, dit is het belangrijkste: tijdens al deze dingen mogen ze niet zeuren, moeten ze gewoon doorgaan en vooral niet rekenen op enig begrip van hun collega’s, partners en in het bijzonder van vrouwen. Want hoofdpijn zullen ze hebben, en vast ook buikpijn en ongemak en een troebele blik. En dat is niet fijn. Maar dan moeten ze er maar aan denken dat ze dit maar één dag per jaar meemaken. En dat vrouwen ELKE maand ongesteld zijn. Ik zeg het nog maar eens een keer: ELKE maand.

Het schijnt dat je, als je ongesteld bent, maar op 80% van je energieniveau zit. En die mannen zijn toch wel wat gewend, qua uithoudingsvermogen en afzien? Het zijn toch MANNEN? Nou dan. Dat kunnen ze makkelijk. Het is maar een dag. Kom op zeg.

U denkt misschien: waar moeten we deze ene onproductieve dag van betalen? Gaat dat de samenleving niet te veel geld kosten? Want dat is natuurlijk wel het geval, want denk je nou echt dat de mannen op die dag nog iets zinnigs met hun tijd gaan doen. Precies. Dat dacht ik ook.

Het antwoord is heel simpel. Aangezien mannen standaard meer verdienen dan vrouwen, wordt deze dag betaald uit het beetje (of heel veel meer) extra dat er op hun salarisstrook staat. Je moet het niet zien als betalen. Het is meer een donatie. Voor het goede doel.

Oh ja, dat zullen de mannen dan vast wel een lichtpuntje vinden: ze mogen op die dag dan wél zo veel chips eten als ze zelf willen. Aan het eind van de dag dan. Als beloning. Dat is dan alvast een fijn vooruitzicht, niet? Nou, volgens mij is het haalbaar. Wanneer zullen we beginnen?

 

 

Vol verwachting klopt ons hart.

Ook al zijn mijn beide ouders niet Nederlands en hebben ze als kind zelf geen Sinterklaas gevierd, toen ik klein was, vonden ze het belangrijk om mij wél met dit Nederlandse volksfeest groot te brengen.

En zo zette ik als Sinterklaas in het land was mijn schoen bij de kachel met een tekening en een wortel voor het paard en zong vervolgens hartstochtelijk enkele liedjes voor de goedheiligman.

Mijn kamer was op zolder en midden in mijn kamer zat een gigantische schoorsteen.  Daar moest Zwarte Piet dus doorheen om de pakjes in mijn schoen te doen. Berespannend vond ik het. De halve nacht lag ik wakker om te luisteren of ik wat hoorde en als ik dan iets hoorde, kroop ik  trillend en  zo ver ik kon onder de dekens.

’s Ochtends rende ik de twee trappen naar beneden om snel in mijn schoen te kijken en ja hoor, er lag een pakje. En ook het paard had braaf van de wortel gegeten.

Dan was er natuurlijk elk jaar de intocht. Die praktisch bij ons voor de deur langs kwam. Ik zal een jaar of drie zijn geweest, ongeveer zo oud als mijn Zef nu is, toen ik met mijn vader bij de intocht stond. Dit was de jaren 70 en toen was de intocht meer een soort carnavalsoptocht, als ik er aan terug denk. Veel rare outfits  en vreemde poppen die meeliepen. Dat jaar liepen er ook mensen in grote poppenpakken mee. Waarom? Geen idee, maar men dacht dat kinderen dat leuk vonden, blijkbaar.

In mijn herinnering waren die poppen minstens drie meter hoog met hele gemene gezichten. Waarschijnlijk waren ze hooguit twee meter groot. Hoe dan ook, ik vond ze dood- en doodeng. Ik schijn mijn vaders hand te hebben gepakt en de volgende legendarische woorden te hebben uitgesproken: “Klaar, papa, klaar!”

Toen ik niet meer in Sinterklaas geloofde, kwamen al mijn tekeningen tevoorschijn die ik door de jaren voor de Sint had gemaakt (m’n moeder is archivaris – dan krijg je dat) en vertelde mijn vader dat hij altijd aan de wortels van het paard had zitten knauwen voor het naar bed gaan. Een ontroerend beeld. Een man in zijn pyjama die in de keuken aan een dikke winterpeen zit de knauwen, zodat zijn dochter denkt dat het paard van de Sint is langs geweest.

Dit jaar maakt Zef voor het eerst echt bewust het Sinterklaasfeest mee. Hij kijkt met grote ogen naar het Sinterklaasjournaal en noemt Zwarte Pieten  “gekke poppetjes”.  Ik vind het ontzettend leuk om nu met mijn eigen kind dit Hollandse volksfeest te vieren. Sommige ouders zeggen: “Als je Sinterklaas viert, dan lieg je tegen je kind” of “Het is discriminatie, met die Zwarte Pieten” Ik ben het daar allemaal niet mee eens. Het is een mooi, oud, echt Hollandsch gebeuren, waar iedereen: jong, oud, arm, rijk, blank, beige, donker, links en rechts aan me kan doen. Zie hoe mijn ouders het als niet-Nederlanders hebben opgepikt en aan mij hebben overgedragen. Ik verheug me nu al op de vele tekeningen en wortels.

Dit weekend logeert Zef bij zijn tante, oom, neefjes en nichtjes in Dordrecht waar hij vandaag samen met hen naar de DE Sinterklaasintocht zal gaan kijken. We denken dat het drie kanten op kan gaan. Of hij vindt het fantastisch. Of doodeng en zegt ook iets van: “Klaar! Klaar!” Of, de derde optie, hij roept: “Die poppetjes hebben gekke pakjes aan!” Maar spannend is het sowieso. Ik ga zo maar eens voor de televisie zitten en kijken of ik mijn zoon zie.

Vrijmarkt

’s Ochtends in alle vroegte op de fiets, word ik door een groepje mannen aangesproken die duidelijk al sinds de vorige avond op pad zijn.
Een grote, volle tas op het kinderzitje, verraadt dat ik met mijn spullen de vrijmarkt op ga, op deze feestdag.

‘Verkoop je ook slipjes?’ roept een van de mannen me toe.

Ik lach, schud mijn hoofd en zeg ‘Nee, helaas.’

‘Vijftig euro voor een slipje!’ roept de man me na, terwijl ik  de brug over de Amstel op fiets.

Het werd een mooie Koninginnedag, ook al was ons afgeplakte plekje ingepikt door anderen (grrr), verkocht ik veel van mijn spullen niet (helaas) en heb ik mijn omzet meteen weer uitgegeven aan andere spullen en bier (zo hoort het ook).

Volgend jaar weer en dan misschien toch 50 euro voor slipjes gaan vragen om 7.00 uur ’s ochtends. Er schijnt vraag naar te zijn.