Elk nadeel heb z’n voordeel

Ik had de griep. Echt de ouderwetsche griep met koorts, keelpijn, koude rillingen en overal pijn. Dat was lang geleden en erg ellendig. Na vier dagen zweten en nauwelijks eten, bleek er toch een voordeel te zijn: ik was afgevallen! Zoals hoofdpersoon Emily in The Devil Wears Prada zegt:’I’m just one stomach flu away from my goal weight.’ En dat bleek ook zo te zijn, want toen ik vandaag na vier dagen eindelijk weer had gedoucht (en zo lang dat het putje verstopt raakte en de halve badkamer overstroomde…), pakte ik een broek uit de kast en dat bleek mijn skinny jeans te zijn. Je weet wel, die ene die ik jaren niet aan kon, maar nu opeens wel. Ik voelde me Miranda in Sex and the City die na jaren haar broek weer aan kan. Opeens was ik dus weer op het gewicht dat ik had voor mijn twee zwangerschappen. Mijn gewicht van acht jaar geleden! In het grotere geheel der dingen maakt het allemaal niet zoveel uit, maar voor mij wel. En als mijn keelpijn echt weg is kan ik eindelijk binge-etend de kerst en het nieuwe jaar in. Ik trek die riem wat strakker aan en gaan met die banaan Swaan! Kom maar op met dat tien gangen diner.

Nooit meer slapen

Ik was vergeten hoeveel slapeloze nachten die november en decembermaanden met zich meebrengen. Eerst is er de wintertijd. Voor de meeste mensen een uur erbij, maar kleine kinderen zijn juist een uur EERDER wakker. Dus dan mis je al een uurtje.

Dan is er Sint Maarten. Heel leuk en lief: met je lampion liedjes zingen en langs de deuren snoep ophalen. Maar daarna mogen ze nog een snoepje (of  twee…) uit de buit opeten en dus slapen ze pas heeeel laat vanwege de sugar rush. En uitslapen de volgende dag, ho maar.

En dan komt de Sint in het land. Ook altijd een spannende tijd. Vooral voor Zef blijkt. We moeten stipt om 18.00 uur klaar zitten voor het Sinterklaasjournaal anders is het paniek bij die jongen. En ook al kijken ze de uitzending de volgende dag op school en later nog op de iPad, toch moet het hele gezin op de bank om 18u. Wel heel leuk dat we dat nog hebben, in deze tijden van on demand TV. Zal Zef later met enige nostalgie op terug kijken, hoop ik.

Dan is er de intocht in Amsterdam. Die bleek ook voor zenuwen te zorgen en er was bij Zef stress over waar het beste plekje was om te staan. Met hier en daar een huilbui stonden we uiteindelijk goed en werden er zelfs nog pepernoten gevangen.

En dan s avonds eindelijk: het zetten van de schoen. Appel erbij voor het paard en een bakje water. Eerst kon Zef niet in slaap komen van de zenuwen dus las hij nog wat in bed. En vervolgens werd hij elk uur wakker om te vragen of het al tijd was om op te staan. Om 3 uur s nachts jammerde hij: ‘ Wanneer is het nou eindelijk tijd? Ik ben zo benieuwd!’ Hij werd afgewisseld door zijn zus die ook steeds vroeg of ze er al uit mocht.

Om 6.30 uur was het dan eindelijk zo ver. Ze mochten opstaan en in hun schoen kijken. Ik geloof dat ze blij waren met de buit. Voor ons was het de hoogste tijd voor koffie. En dan moeten we nog een paar weken! Gaap…

Koningsdag 2016

Ik had al een jaar lang spullen in een doos gegooid dus weer of geen weer: we zouden proberen te gaan verkopen. Na naar de Koning en gevolg te hebben gekeken onder het genot van een tompouce (J. – bijna 4 jaar – huilend: ‘Ik kan niet prikken in mijn taartje! Hoe moet ik dit eten?’ Tja schat, dat weet niemand… En Z. de televisie probeerde omhelzen omdat hij de Koning een knuffel wilde geven!?) alles ingepakt en in de bakfiets gegooid en op naar het pleintje in de buurt, waar nog veel plek was. We stalden de spullen uit en de zon begon zelfs te schijnen. We kwamen bekenden uit de buurt tegen en dit beloofde een mooie verkoopdag te gaan worden. Ik zette mijn zonnebril op en de kinderen drentelden rond samen met M. Al snel wilde J. geschminkt worden en Z. kon maar niet kiezen wat hij wilde kopen met zijn €2,- die hij van ons kreeg om te besteden. Het werd een zakje snoep. Toen had hij nog €1,50 over. J. was ondertussen in een roze vlinder veranderd en huppelde over het pleintje.

‘Mama, waarom koopt er niemand iets bij ons?’ zei Z. chagrijnig na een uurtje. Ik zei dat het wel zou komen. Dat men laat wakker werd en dat het weer niet meehielp. Maar toen het na twee uur toch echt weer begon te regenen, pakten we alles in en gingen terug naar ons warme huis. Opbrengst: €0,80. Uitgaven: rond de € 8,- Want ja, er moest tenslotte ook gegeten worden (hotdogs) en s middags dan ook nog een ijsje, want het is tenslotte maar een keer per jaar Koningsdag. Bij thuiskomst zei Z.: ‘Ik wil noooooit meer verkopen!’ Volgend misschien toch de good old pissenbeddenrace van stal halen?

Ellen

Het winkelcentrum was in de kerstsfeer en de middenstand had vlak voor kerst flink uitgepakt om het winkelende publiek te vermaken en te verleiden.
Ik moest die zaterdag gewoon boodschappen doen en was met June niets vermoedend op weg naar de viswinkel toen ze opeens uitriep: “De ijsman! Daar is de ijsman!” En jawel hoor, daar zat de Kerstman in vol ornaat op een bankje met een backdrop van besneeuwde bergen. Je kon met hem op de foto. Gratis. Van mij had het niet gehoeven maar June fluisterde in mijn oor: “Ik wil naar de Kerstman toe.” Ze zat natuurlijk nog in de Sinterklaas sfeer. En voordat ik het wist zat ik op het bankje met een hoed op m’n hoofd, June op schoot bij de IJ/Kerstman en werd er een foto gemaakt. We moesten even wachten voordat de foto klaar was.

Op dat moment kwam Ellen het winkelcentrum binnen gelopen. Ze kwam naast we staan en vroeg wat er gaande was. “Eh, je kunt met ‘m op de foto” zei ik lacherig. “Het is blijkbaar gratis.” “Echt?” riep Ellen verheugd. En terwijl June en ik wachten op de onze, kroop Ellen lachend en met een cowboykersthoed op, bij de Kerstman op schoot voor haar eigen foto. Toen we onze foto’s kregen, overwoog ik even om te zeggen dat men wel eens denkt dat ik haar ben. 

Maar ik vond het toch een beetje raar. Dus hield ik mijn mond en liep even later buiten met een foto van de Kerstman in mijn ene en een zingend blij meisje van 3 in mijn andere hand. Buiten zag in Ellen in een auto wegrijden met haar eigen naam erop.

Swaan en June met de kerstman dec 2015

Hazy Shade of Winter

Terwijl vanavond het kerstdiner op Zef zijn school is, voelt het buiten als de eerste lekkere lentedag. Ik kom thuis van Zef naar school brengen en ruim het balkon op (in mijn t-shirt!) alsof het tijd is om nieuwe plantjes te planten, terwijl de kerstboom me vanaf de woonkamer nieuwsgierig aanstaart. June heeft ondertussen nog nooit in haar (korte) leven sneeuw gezien en ik voel me lente optimistisch. Wat doen deze temperatuur schommelingen met onze geest? Meer of juist minder winterdepressies?

Ik doe ondertussen een lente dansje met the Bangles: Hazy Shade of Winter

 

 

Opgebiecht

Ik kom er steeds meer achter dat ik een verslaving heb. Het is niet dat ik eerder actief heb geprobeerd om ‘m te onderdrukken, maar de laatste tijd, zo met de feestdagen in aantocht, begin ik me toch een beetje zorgen te maken. Want dan ben ik opeens drie uur en twee tassen vol verder en wat heb ik eigenlijk gekocht? Goed, ik zal het opbiechten. Diepe zucht, hier komt het: mijn naam is Swaan en ik ben verslaafd aan kringloopwinkels.

Zo. Dat is eruit. Pfoe.
Gisteren heb ik namelijk twee uur in diverse kringloopwinkels doorgebracht, op mijn vrije middag. En vanochtend heb ik er nog twee andere bezocht en weer had ik twee tassen vol (overigens: niet alleen voor mezelf, ook voor de andere leden van het gezin sla ik in hoor!)
Het ding is: omdat je unieke spullen tegenkomt, voel ik me verplicht om ze te kopen, want ja: je weet niet wanneer en of je weer zoiets tegen gaat komen! En het is maar €6,- voor die bijzondere jas! En zo raakt mijn bankrekening steeds leger en mijn huis voller.

De regel die ik mezelf wel stel is: als er iets bij komt, moet er ook iets weg. Dat lukt nog niet zo heel erg goed. Het percentage is nu denk ik 1 op 5 (1 ding weg en 5 spullen erbij…) maar ik hou hoop. De eerste stap met het erkennen van mijn verslaving is bij deze gezet. Zo meteen maar de berging weer eens in om te kijken wat ik kan verkopen of wegdoen.

 

 

 

 

 

Hoop in bange tijden

Tijd voor hoop in deze nu zo bange wereld. Terwijl we angstig worden gemaakt, is dat het enige tegengif. Zoals de Belgische geluksprofessor Leo Bormans dat gisteren zo mooi uitlegde bij RTL Late Night. Dat is wat de terroristen namelijk willen: angst zaaien. En het tegenovergestelde van angst is hoop.
Als er een feestdag is die gaat over hoop, dan is het wel de intocht van Sinterklaas, die vandaag plaats vond. Al die verwachtingsvolle kinderen die uitkijken naar deze dag en hopen op mooie cadeaus.

Van de week stelde Zef DE VRAAG: “Mama, sommige kinderen in de klas zeggen dat Sinterklaas niet bestaat. Dat de papa’s en mama’s de cadeaus in de schoenen stoppen. Is dat waar?”
Ik was even stil en zei: “Wat denk je zelf hiervan?”
Zef zei: “De Kerstman bestaat niet. Dat weet ik zeker. Maar Sinterklaas wel.”
“Precies,” zei ik. “Hij komt zaterdag toch aan met de boot uit Spanje. Dat kun je zelf zien. Dus dan is het waar.”
Zef was tevreden met dit antwoord en ging verder met het maken van zijn verlanglijstje. Hoopvol uitkijkend naar het Sinterklaasfeest.