Open Dag

Er zitten al wat dames op leeftijd als ik druipend van de regen de kleine koffiekamer betreed. Aan een vrouw van de school die ons welkom heet, vraag ik of mijn mascara tot aan mijn kin is afgezakt. ‘Je ziet er prachtig uit.’ zegt ze. Of dat betekent of mijn mascara inderdaad overal zit of juist niet weet ik nu niet, maar ik besluit dat het niet uitmaakt. De dames op leeftijd hebben het over welke schrijfboeken door vrouwen zijn geschreven. ‘Kristien Hemmerechts. Ken je haar? Die heeft ook veel bijzondere dingen hierover op papier gezet.’

Met een kopje warme thee en een natte jas schuifel ik naar de ontvangstkamer waar al wat andere mensen klaar zitten. Vaders met dochters van in de twintig, dames van rond de vijftig, wat mannen en vrouwen van in de dertig of veertig – zoals ik – en een jongen die eruit ziet als zeventien. Ik zit op de stoel achter hem en hij ruikt naar Red Bull. Zenuwachtig kijkt hij de kamer rond. Ik voel me oud en jong tegelijk.

Eindelijk begint de introductie van de directeur. Hoe meer hij vertelt over de opleiding, hoe enthousiaster ik word. Ik wil dit ook. Hoe hard werken het ook is.

Daarna hebben we een proefles met een groepje van tien mensen. IJverig pennen ik en de anderen een uur lang mee met de opdrachten die we krijgen. Dan is het alweer afgelopen helaas. Hongerig storten we ons op de broodjes in de ontvangstkamer waarna we schuchter een gesprekje beginnen over of we ons aan gaan melden of niet. Ik spreek de docente die de proefles gaf. Een grande dame die alles wel eens meegemaakt schijnt te hebben. ‘Gewoon opgeven joh!’ zegt ze hartelijk.

Door de regen fiets ik heel blij weer naar huis.

Mevrouw

“Mevrouw, mevrouw, u kunt de brief nu ook in onze brievenbus gooien! Kijk maar!”Terwijl ik weg loop, realiseer ik me dat de student in kwestie het tegen mij heeft. Dat ik de mevrouw ben, die hij bedoelt. Ik heb namelijk net een brief op het bureau van de studievereniging gelegd.

De student in kwestie is een kop groter dan ik. Blond en blozend en wijst me trots op de brievenbus terwijl hij zegt: “Dus u kunt de post nu hier in gooien. Maar u mag ook gewoon langs komen hoor.” Hij lacht er vriendelijk bij.

“Prima” zeg ik vriendelijk. “Maar ik ben geen mevrouw hoor. En ook geen U.”Wel goed opgevoed, die studenten van tegenwoordig. Maar ja, de keerzijde is: je voelt je er zo oud bij.

Work in progress

En zo zijn we ruim een maand verder, waarin weer ontzettend veel gebeurd is. En neem ik me voor de triljoenste keer voor meer te schrijven hier. Maar ja, beloven is een ding…Ik wijt het aan facebook dat ik hier zo weinig schrijf. Sinds ik daar actief ben (december vorig jaar) stop ik de schaarse vrije tijd die ik heb daarin. Jammer eigenlijk, want langere stukken schrijven vind ik veel leuker en de reacties op mijn blog waardeer ik ook meer!

Wat ik dan allemaal op facebook zet? Ach ja, dat sommige mensen hamsters niet van cavia’s kunnen onderscheiden (daar kwam ik van het weekend achter in Artis) en dat ik even inviel bij mijn oude werkgever en daar een vakantiekaart van mezelf vond, van drie jaar geleden!? Dat soort dingen. En leuke en interessante links, zoals deze over groente verbouwen voor je raam . Of deze, waarop heel erg mooie, bijzondere en inspirerende foto’s te zien zijn.

Maar wat echt belangrijk is, dat staat er niet altijd op. Namelijk dat Zef ondertussen al behoorlijk veel woorden kan, zoals kaas, woef, auw, bah, boven, die, en kijkeenss. Naast natuurlijk mama en sinds kort ook papa (hoewel hij dat uitspreekt als baba). En dat ik dus weg ben bij mijn werk, op een heel erg stomme manier die heel kinderachtig was. Maar ja, leeftijd heeft niks met volwassenheid te maken, heb ik weer eens geleerd. Of nou ja, dat wist ik eigenlijk al, maar het werd weer bevestigd.

Maar, ik ga wel allemaal leuke nieuwe dingen doen! Wat, dat kan ik nog niet precies vertellen, maar ik ben druk bezig met plannen, dus er wordt aan gewerkt. Ja, ik weet het spannend te houden.

En vooral goed nieuws, is dat de eerste lange documentaire van mijn lief voor het IDFA geselecteerd is! Heel cool en heel spannend, aangezien de docu ook een beetje over mij gaat, want het onderwerp is het ongeluk dat Michiel kreeg toen ik net zwanger was. De film heet Omars Schuld en draait dus op het IDFA. Wanneer precies, dat is nog niet bekend, maar ik zou zeggen: ga ‘m zien! En als dat niet lukt: hij komt waarschijnlijk in januari op tv, bij NCRV dokument.

Zo. Nu weer even mijn facebook checken. Maar ik ben snel weer hier terug! Dat beloof ik!

33

Vandaag heb ik de Jezus leeftijd bereikt. 33. Poe he. Ik hoop echter wel wat langer te leven dan de timmerman uit Nazareth.

Zef besloot vannacht een uur lang te gaan huilen. Zomaar. Dat vond ik niet zo’n fijn verjaardagscadeau. Maar vanochtend kreeg ik een doosje rozijntjes van ‘m (die hij met moeite af wilde staan) en een gulle lach. M. had slingers opgehangen en ze zongen voor me. Nou ja, Zef deed een poging tot “hoera!” zeggen.

In plaats van taart kocht ik vanochtend 3 haringen om te trakteren op mijn werk. Heb nu al heel veel zin in de lunch.

En nu dus gewoon An die Arbeit. Ach ja, het is ook gewoon maar een dag. Maar wel mijn verjaardag!

Verlaat jubileum stukje: want alweer 2 jaar actief!

Hallo (echo) hallo (echo), komt hier nog wel eens iemand? Ik heb al zo lang niks meer geschreven, dat het steeds moeilijker wordt om een stukje te plaatsen en ik het elke dag weer uitstel. En u weet, van uitstel komt afstel. Dus bij deze toch maar de stoute schoenen aangetrokken en tatatatada: een nieuwe stukje, hoera!

Het ding is: aan de ene kant bedenk ik van alles dat ik op zou kunnen schrijven, maar aan de andere kant maak ik ook weer niet zo veel mee. De dagen zijn vol met verplichtingen. Nou ja,  dat is natuurlijk niet helemaal waar, want mijn nieuwe baan bij een van de leukste filmhuizen van Nederland is enorm druk en bere-veelzijdig. En Zef blijft natuurlijk een onuitputtelijke bron van leuke anekdotes. Die kleine donderstaan van alweer 15 maanden oud.

Zoals dat hij nu naar alles en iedereen zwaait. Voornamelijk op momenten dat er meestal niet gezwaaid dient te worden. Dat hij heel goed op en af de bank kan klimmen en er ook laatst met zijn hoofd voorover vanaf gevallen is…Dat hij al staand aan de stereo enorm los kan gaan op diverse soorten muziek. Country en close harmony hebben zijn voorkeur.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Terwijl ik dit schrijf, denk ik: ik moet vaker schrijven, dit is leuk! Dus hierbij (voor de zoveelste keer. gelooft u me nog?) mijn voornemen om vanaf nu vaker te schrijven. Echt. Heus. Komt u dan ook weer terug hier? Zou ik erg waarderen. Dus alvast tot ziens!

P.S. In mijn meer dan een maand afwezigheid hier, ben ik helegaar mijn 2 jarig jubileum van deze blog vergeten. Maar alweer 2 jaar Swaan’s Wereld. Wow. Misschien binnenkort eens tijd voor een nieuwe look hier…

Pour myself a cup of ambition

“Tumble outta bed
And stumble to the kitchen
Pour myself a cup of ambition
Yawnin, stretchin, try to come to life
Jump in the shower
And the blood starts pumpin
Out on the streets
The traffic starts jumpin
And folks like me on the job from 9 to 5”

Dolly P. verwoordt het als geen ander. En daarmee kan ik het heuglijke nieuws met u delen: ik heb gelukkig weer een nieuwe baan! Hoera! Bij één van de leukste filmhuizen van Nederland.

Gisteren mijn eerste inwerkdag gehad. Ik heb er zin in. Het belooft een mooie lente te gaan worden.