Moederhart

Vanochtend wilde Zef me wel een kus geven maar geen knuffel. Want hij vond me “niet lief”. Ik vroeg hem waarom dat was, maar hij kon geen antwoord hier op geven en ging mokkend in een hoekje staan.

Ik probeerde hier zo neutraal mogelijk op te reageren en zei dat dat niet erg was maar dat ik het wel heel jammer vond. Maar van binnen dacht ik: “Oh nee, mijn kleine jongen is nu al jaloers op de baby in mijn buik! Hoe zal het gaan als die kleine geboren is?”

Kleine jongens worden groot. Ik weet het. En daar zal dan ook wel bij horen dat ze hun mama soms niet lief vinden. Zeker niet als deze mama een gigantische buik heeft waardoor ze van alles niet meer kan (rennen, bukken, optillen etc). En dan is straks de baby geboren en heeft hij ook nog een concurrent.En hoe zal dat gaan? Hij vindt het nu soms al lastig als hij niet bij me op schoot kan zitten omdat die grote buik in de weg zit.

Mijn moederhart heeft het zwaar de laatste tijd.

Als ik ‘m vanmiddag bij de creche ophaal, zal ik hem maar trakteren op een ijsje en kijken of zijn liefde voor mij nog te koop is. Vast niet pedagogisch verantwoord, maar je moet toch wat, als hoogzwangere afgewezen moeder.

 

Advertenties

Nummer 2

Het is lang geleden dat ik hier iets schreef. De tijd en de ruimte in mijn hoofd en leven ontbreekt. Dat wil niet zeggen dat ik geen inspiratie heb. Er zijn al veel stukjes door mijn hoofd gegaan, maar de stap naar het opschrijven en publiceren blijkt dan toch een brug te ver.

Maar nu is het dan eindelijk weer tijd voor een stukje en Groot Nieuws (voor degenen die het nog niet wisten): ik ben weer zwanger! Alweer best een tijdje. Want over twee maanden (of minder…) wordt Zef een grote broer!

Ik denk de laatste tijd vaak terug aan de tijd dat ik zwanger was van Zef en hier vaak iets schreef. Het was een fijne uitlaatklep, zeker omdat het nogal roerige tijden waren, met M. die net een ongeluk had gehad en middenin zijn revalidatie zat. De zwangerschap die ik heel spannend vond, zeker zo redelijk kort na mijn borstkankerbehandeling. En toen ging ook het bedrijf waar ik voor werkte failliet en konden we opeens verhuizen. Nee, je kunt niet zeggen dat het toen rustig was in ons leven.

Maar het is allemaal goed gekomen en nu vier jaar laten hebben we een ontzettend lieve, eigenzinnige en grappige peuterpuber rondlopen, heb ik een andere baan en gaan we zeker niet nog eens verhuizen en ben ik dus weer zwanger.

Hoe anders is deze tweede zwangerschap. Zowel geestelijk als lichamelijk. Kon ik bij de eerste nog rust nemen wanneer ik dat wilde, dit keer zit dat er niet in. Ook mijn lichaam dijde zich al snel uit en de zwangerschapskleren die ik bij Zef tot het eind van de zwangerschap aan kon, zitten al een tijdje veel te strak. En dan moet ik nog twee maanden! Ik ben eigenlijk vanaf het begin van de zwangerschap al doodmoe en daarnaast ben ik nu al een maand verkouden en heb ik zo veel gehoest dat ik nu een gekneusde rib heb, omdat ik mijn buikspieren niet kon gebruiken tijdens het hoesten. Zucht.

Wel heb ik het idee dat ik veel meer ontspannen ben over deze nummer twee. De meeste spullen hebben we nog in huis of kregen we via via, we weten veel meer wat ons te wachten staat en ik denk dat je leven iets minder op z’n kop staat bij zo’n tweede. Je bent gegroeid in je ouderrol. Toch zal het wel weer wennen zijn, zo’n kleine baby die niks kan. En hoe ging het ook al weer allemaal? Geen idee…

Ik vind het ook weer zo’n wonder, zo’n kleintje dat beweegt en friemelt in je buik. Zeker als ik me bedenk dat ik na mijn behandeling voor borstkanker niet wist of ik überhaupt nog wel kinderen zou kunnen krijgen. Dus ik probeer nu nog even te genieten van mijn zwangere staat van zijn en de relatieve rust met één kind en tel de weken af naar mijn verlof (nog 4) en hou u hopelijk wat vaker op de hoogte.