Strijken

Het is duidelijk dat de nesteldrang zich van mij meester heeft gemaakt, want opeens voelde ik de drang, de noodzaak, de dwingende behoefte om te gaan strijken. En als er iets is dat ik zonde van mijn tijd vind, dan is het wel strijken. De keren dat ik strijk in een jaar, zijn op een hand te tellen: af en toe een blouse of een jurk als het echt niet anders kan. Maar daar laat ik het meestal bij. Want zodra je het kledingstuk aandoet, verkreukelt het toch weer dus wat heeft het voor zin?

Maar nu, hoogzwanger en door hormonen gedreven, besloot ik dat de lakentjes en moltondoeken voor het wiegje van Nummer 2 gestreken moesten worden. Ik zette vast beraden de strijkplank neer – die ergens helemaal achteraf in het washok staat, sowieso al een gedoe – deed de radio aan en begon dapper aan mijn taak.

Allereerst stoorde ik me weer eens aan het feit dat de strijkijzer eigenlijk alleen voor rechtshandige mensen ontworpen is. Want voor linkshandigen zoals ik zit het snoer pertinent aan de verkeerde kant. Vervolgens had ik het na drie lakentjes eigenlijk wel gehad, maar ja, ik had nu eenmaal deze weg ingeslagen en ik moest en zou het afmaken ook.

Zwetend en vloekend ging ik verder tot ik uiteindelijk klaar was. Waarschijnlijk voor de echte strijkers onder u was mijn strijkwerk ver beneden de maat, want er zaten nog wel degelijk plooien hier en daar. Het kon me niet schelen. Als het maar klaar en opgevouwen en net genoeg was om op te bergen.

Ik ging aan de keukentafel zitten om bij te komen en merkte dat mijn linkerhand licht trilde van de inspanning. Sorry Nummer 2:  dit was de eerste en meteen ook de laatste keer dat ik je lakentjes gestreken heb. Ik hoop dat je het me later kunt vergeven. Je moeder kan wel heel lekker koken.

Nummer 2

Het is lang geleden dat ik hier iets schreef. De tijd en de ruimte in mijn hoofd en leven ontbreekt. Dat wil niet zeggen dat ik geen inspiratie heb. Er zijn al veel stukjes door mijn hoofd gegaan, maar de stap naar het opschrijven en publiceren blijkt dan toch een brug te ver.

Maar nu is het dan eindelijk weer tijd voor een stukje en Groot Nieuws (voor degenen die het nog niet wisten): ik ben weer zwanger! Alweer best een tijdje. Want over twee maanden (of minder…) wordt Zef een grote broer!

Ik denk de laatste tijd vaak terug aan de tijd dat ik zwanger was van Zef en hier vaak iets schreef. Het was een fijne uitlaatklep, zeker omdat het nogal roerige tijden waren, met M. die net een ongeluk had gehad en middenin zijn revalidatie zat. De zwangerschap die ik heel spannend vond, zeker zo redelijk kort na mijn borstkankerbehandeling. En toen ging ook het bedrijf waar ik voor werkte failliet en konden we opeens verhuizen. Nee, je kunt niet zeggen dat het toen rustig was in ons leven.

Maar het is allemaal goed gekomen en nu vier jaar laten hebben we een ontzettend lieve, eigenzinnige en grappige peuterpuber rondlopen, heb ik een andere baan en gaan we zeker niet nog eens verhuizen en ben ik dus weer zwanger.

Hoe anders is deze tweede zwangerschap. Zowel geestelijk als lichamelijk. Kon ik bij de eerste nog rust nemen wanneer ik dat wilde, dit keer zit dat er niet in. Ook mijn lichaam dijde zich al snel uit en de zwangerschapskleren die ik bij Zef tot het eind van de zwangerschap aan kon, zitten al een tijdje veel te strak. En dan moet ik nog twee maanden! Ik ben eigenlijk vanaf het begin van de zwangerschap al doodmoe en daarnaast ben ik nu al een maand verkouden en heb ik zo veel gehoest dat ik nu een gekneusde rib heb, omdat ik mijn buikspieren niet kon gebruiken tijdens het hoesten. Zucht.

Wel heb ik het idee dat ik veel meer ontspannen ben over deze nummer twee. De meeste spullen hebben we nog in huis of kregen we via via, we weten veel meer wat ons te wachten staat en ik denk dat je leven iets minder op z’n kop staat bij zo’n tweede. Je bent gegroeid in je ouderrol. Toch zal het wel weer wennen zijn, zo’n kleine baby die niks kan. En hoe ging het ook al weer allemaal? Geen idee…

Ik vind het ook weer zo’n wonder, zo’n kleintje dat beweegt en friemelt in je buik. Zeker als ik me bedenk dat ik na mijn behandeling voor borstkanker niet wist of ik überhaupt nog wel kinderen zou kunnen krijgen. Dus ik probeer nu nog even te genieten van mijn zwangere staat van zijn en de relatieve rust met één kind en tel de weken af naar mijn verlof (nog 4) en hou u hopelijk wat vaker op de hoogte.

Eten & hormonen

Hier een filmpje over een interessant onderzoek, dat gaat over hoe onze smaak mede door onze hormonen wordt bepaald. En op een gegeven moment zie je in het filmpje een leuke zwangere vrouw een kopje thee drinken. Dat ben ik! 

Was zelf bijna helemaal vergeten dat ik hieraan mee had gedaan, enkele maanden geleden, toen ik nog zwanger was van ons kleintje. Moest destijds een uurtje in een kappersstoel zitten en thee drinken. Kreeg er een klein bedrag voor, dat ik toen, hoe toepasselijk, meteen heb opgemaakt aan lekker eten – het was rond kerst dat dit werd opgenomen namelijk. Voor wie geinteresseerd is in smaakbeleving en tevens wil zien hoe ik er uit zie: 

Er is een nieuwe Amsterdammer geboren!

NIEUWS FLITS: Op woensdag 11 februari om 07.09 uur ’s ochtends is onze mooie en gezonde zoon geboren: Zef. We zijn dolblij, trots, zielsgelukkig, hondsmoe, overrompeld en 100 meer emoties, die elkaar in razend tempo afwisselen.

Na een nacht in het ziekenhuis, omdat Zef met een vacuumpomp ter wereld kwam en bovendien een beetje aan de lichte kant was, qua gewicht, zijn moeder en kind weer thuis.

Mijn wereld is heel klein op het moment en alles is spannend en nieuw en best wel vermoeiend. En dat is fijn.

Hier een fotootje van onze grote held, Zef:

Hallo wereld!
Hallo wereld!

Kattenkwaad

Sinds afgelopen maandag zit de schuifdeur dan eindelijk op zijn plek. De juiste rails waren na 2 weken eindelijk geleverd. Nu ja, juist. Dit keer waren ze niet te kort, maar 20 cm te lang…Maar daar valt makkelijker iets aan te doen.

In ieder geval, de deur zat er in, met dank aan vriend W., en de avond viel. Wat zou poes Mus gaan doen? Dat was de grote vraag. Na 9 jaar altijd bij ons op bed te hebben mogen slapen – met name vanwege het feit dat we in al die jaren simpelweg geen deur hadden die dicht kon- wat zou ze gaan ondernemen?

Nacht 1: na een uur klagelijk miauwen en krabben aan de deur, kwam er opeens een stukje extra licht de slaapkamer binnen. Ja hoor, ze had haar pootje in het kleine stukje tussen deur en muur weten te porren en de deur schoof langzaam open. Triomfantelijk sprong ze op het bed, liep een rondje en ging daarna weer terug naar de keuken om brokjes te eten. Hmm.

Nacht 2: M. was er op uit gegaan en had, heel slim, een magneetje gekocht dat hij tussen de muur en de schuifdeur bevestigde. Weer probeerde Mus die nacht de deur met veel gekrab, getik en gemiauw open te krijgen, maar….het lukte niet! Ook wist ik haar buiten te houden, elke keer als ik ’s nachts naar de wc ging (3 of 4 keer…). Aangezien ze steeds recht voor de deur op wacht bleek te zitten. Ik sliep die nacht voor mijn zwangere doen best wel diep.

De volgende nachten van de week ging het ongeveer hetzelfde. Wel eerst krabben en miauwen als we naar bed gingen, maar uiteindelijk droop ze af.

Tot vannacht. Ik sliep al bijzonder slecht wegens enorme buik, moeilijk positie kunnen vinden en plassen, plassen, plassen. Maar daarnaast ging Mus ook nog eens de hele nacht door met heel erg zielig miauwen en eindeloos krabben. En vanochtend om half acht, kwam er opeens weer dat kiertje licht de slaapkamer binnen. “Oh nee he!” zuchten M. en ik allebei. Mus had door aanhoudend te pielen nu ook de deur mét magneet open weten te krijgen. Weer dat triomfantelijke rondje over het bed en daarna door naar de keuken. Zucht.

Nu is het oorlog tussen mens en dier- dat begrijp je wel, hoe veel we ook van Mus houden. M. vond achterin het kastje onder de gootsteen een spray die we ooit voor de bank kochten, zodat ze daar niet aan zou krabben. Een soort katten-Mosquito, maar dan met geur. Deze gaan we nu op de deur uitproberen. All is fair in love and war. ziet er wel schattig uit 

[Het ziet er wel schattig uit- zo’n klein beestje met zo’n grote deur]

Badkamergeheimen

UPDATE 29-01: Bedankt voor alle tips! Uiteindelijk heb ik de dichtsbijzijnde opvanglocatie van het Leger des Heils opgebeld met de vraag of ik ze blij kon maken met een tas vol ongebruikte toiletartikelen. Nou, dat was zeer zeker het geval. Dus gisteren de tas daar gebracht en me hier vervolgens de hele dag goed over gevoeld. 🙂

Elke dag probeer ik wat op- of uit te ruimen in ons kleine huis. Een combinatie van nestdrang en noodzakelijkheid, want al voor mijn zwangerschap begon het aardig dicht te groeien op de kleine 50 m² die we bewonen.

Ik geef het meteen toe, ik ben erg slecht in weggooien. Opruimen duurt bij mij daardoor ook langer dan misschien nodig is, want alles wat ik tegenkom wordt grondig geïnspecteerd voordat het in een doos of vuilniszak belandt.

Nu kwam ik tijdens mijn opruimtocht in de badkamerkastjes allerlei flessen en flacons deo en douchegel tegen, ongebruikt en ongeopend. Zaten allemaal ooit in C1000 pakketten (van die boodschappendozen die je met zegeltjes kunt sparen en waar dan allemaal gesponsord spul in zit ) van de afgelopen jaren. Ik ga deze flessen en dergelijke niet gebruiken, maar vind het zonde (en bovendien zeer slecht voor het milieu!) om ze zomaar weg te gooien.

Dus nu is mijn vraag: wat te doen? Weet iemand waar ik ongebruikte deo, shampoo en douchegel heen kan brengen? Ik heb er op gegoogled, maar kon niks vinden qua “Douchegel-inzamel-depot-terrein” Wat ik best raar vind eigenlijk.  Wel voedselbanken, maar geen verzorgingsproducten-banken.  Er zit veelal spul bij van Dove en Sanex.  Misschien kan ik hier iemand heel blij mee maken? Laat maar weten.

Prenatal principe

Ik zie het als een uitdaging om gedurende mijn zwangerschap NIET naar de Prenatal te gaan. Of misschien om er wel nooit heen te gaan. De Prenatal boezemt mij angst in namelijk. Al die zwermen zwangere vrouwen met hun in het rond vliegende hormonen, hun hulpeloze partners, gillende kinderen en goedbedoelende verkoopsters. Van het idee alleen al zakt de moed mij in de schoenen. De spullen die ik daar zou moeten kopen, kan ik ook elders verkrijgen of lenen.

Om toch echt zeker te weten dat ik naar mijn gevoel moest luisteren om er niét heen te gaan, voor de research eigenlijk, checkte ik de website van Prenatal. En toen bleken ze Opruiming te hebben. En zo kwam het dat ik online bij de Prenatal bestelde, voordat ik er erg in had.

Zo ben ik ben in letterlijke zin trouw gebleven aan mijn voornemen om niet naar de Prenatal te gaan. Want ik ben er lijfelijk niet geweest. Lang leve het internet, lang leve het online winkelen, lang leve mijn principes!

Ordinaire doodsangst

Soms word ik zo boos op mezelf. Dan weet dat ik iets NIET moet lezen of kijken, maar dan blijf ik toch hangen en zit ik vervolgens met de, in feite, door mijzelf veroorzaakte gebakken peren. Maar ik ben zo ontzettend nieuwsgierig. Dat is mijn probleem.

Zo had ik vandaag eigenlijk een prima dag. Naar de fysiotherapeut en vervolgens de halve HEMA leeg gekocht (tja, opruiming…), daarna thuis wat aangerommeld en eigenlijk helemaal in mijn ‘ik-ben-zwanger-en-met-verlof’ ding. Totdat ik tv ga kijken en al zappend langs een interview kom op Het Gesprek. Ik zie het meteen aan de geinterviewde, dit gaat over kanker. En waarschijnlijk borstkanker. Ik weet niet wat het is, maar ik weet ze, als ervaringsdeskundige, er uit te pikken. Ik zapte in eerste instantie door, maar ging toch weer terug, omdat ik benieuwd was of ik gelijk had. En ja hoor, de dame bleek inderdaad uitgezaaide borstkanker te hebben. Ze had waarschijnlijk nog 10 jaar te leven, daarom deed ze nu wat ze altijd al het liefste wilde doen: schrijven.

Ik slik. Dit is behoorlijk herkenbaar, behalve dat mijn prognose goed is. Ik blijf kijken, zoals je naar een ramp kijkt. Je wilt het niet, maar je doet het toch. En omdat ik zo goed de angst in haar ogen en haar zijn herken, die ze weg probeert te lachen en praten, maar er zo ontzettend duidelijk zit, dat ik ‘m bijna aan kan raken.

Uiteindelijk ruk ik me toch los van het beeld en zap door. Daar zit ik dan. Weg goed humeur, hallo angst. Rationeel weet ik heus wel: dit gaat niet over mij, mijn behandelingen zijn fantastisch aangeslagen, ik ben nu zwanger en ik hoop belachelijk oud te gaan worden. Maar alles wat met borstkanker te maken heeft, raakt mij, hoe je het ook wendt of keert. Het drukt je weer met de neus op de feiten. Hoe het ook had kunnen gaan, en de gedachte dat die rotziekte misschien toch ooit weer terugkomt. En daar kan geen ratio tegenop. Dat is gewoon ordinaire doodsangst.

Wat ik zeg, ik met mijn nieuwsgierigheid ook altijd. Bah. Ik wil een gewóne zwangere vrouw zijn, die afwezig kleertjes strijkt en mijmert over wandelen met haar pasgeboren baby.

2009 is het nieuwe 2008!

Ik hou niet zo van lijstjes en “De top 10 van…” is ook niet aan mij besteedt. Maar een soort van persoonlijk jaaroverzicht, daar ben ik niet vies van. En wat een jaar was dat zeg, 2008. Pfoe he.

In november 2007 zegde ik mijn redelijk stabiele, maar voor mij niet meer uitdagende, baan op, zonder iets nieuws te hebben. Op 1 januari 2008 solliciteerde ik naar een nieuw, simpel maar overzichtelijk, baantje, en op 14 januari kon ik al aan de slag. Mijn plan was om me naast dit baantje meer op schrijven te gaan richten, iets wat ik al heel lang wilde doen, maar waar ik steeds maar geen tijd of rust voor kon vinden.

In april begon ik met dit weblog, als uitprobeersel, als speeltuin, als uitlaatklep, als stok achter de deur. Niet wetend wat er allemaal wel niet zou gebeuren in dit jaar en hoe fijn het zou zijn om mij uit te kunnen leven op mijn eigen plek op het web.

In juni waren mijn lief M. en ik dol- en dolgelukkig, toen we er achter kwamen dat ik echt (na 3 tests wisten we het eindelijk zeker…) zwanger bleek te zijn! We hadden er op gehoopt, maar wisten niet of het ook echt zou lukken, na mijn chemobehandelingen tegen borstkanker, 3 jaar geleden. Helaas kwam er heel snel weer een beproeving op ons pad, toen M. eind juni door een roekeloze automobilist werd aangereden terwijl hij lopend een trambaan overstak. Ik was net 6 weken zwanger toen M. 3 weken in het ziekenhuis lag met 2 gebroken benen, een gebroken neus en een losse splinter in zijn arm. 

We zijn nu een dik half jaar verder en wat we gehoopt hadden, is gelukkig uitgekomen: ik waggel nu rond met een steeds dikker wordende buik waarin een kind er flink op los schopt, en M. kan door zijn tomeloze inzet weer lopen en fietsen en sinds 2 weken ook rennen (op de loopband van de fysio, maar toch!). Ik ben nu met zwangerschapsverlof, maar door diverse omstandigheden weet ik niet of ik na mijn verlof nog een baan zal hebbben. Dus in 2009 zal ik weer op zoek moeten gaan naar nieuw werk.   

Hoe dan ook, we gaan met frisse moed het nieuwe jaar in en hopelijk gebeuren er dan niet al te veel vervelende en heftige dingen. Oh ja, dan moet ik een kind gaan baren en worden we ouders…Mwah, niet echt een “life changing event”, toch? 

Lieve (mee)lezers, wat fijn dat jullie allemaal steeds weer op mijn blog kwamen en komen kijken! Dat doet me zeer goed. Dank! Tot in het nieuwe jaar.nieuwjaarswens 2008 Namens M, Kruimeltje in mijn buik en Mus de kat:

 

[Bijschrift bij foto: ik wilde de tekst eigenlijk op mijn buik schrijven maar was bang dat het er nooit meer af zou gaan. Dus vandaar dit knullige blaadje.]

De kat op de kerstrollade binden

Zo, kerst 2008 is weer voorbij. Het was een drukke week waarin ik ook nog mijn laatste werkdag voor mijn zwangerschapsverlof had. Best gek.

Eerste kerstdag waren M. en ik voor het eerst gewoon thuis met z’n tweeën. Nou ja, dat klopt niet helemaal natuurlijk, want onze poes Mus was er ook én natuurlijk kleine Kruimel in mijn buik. Ik heb een heerlijk maal gemaakt met onder andere biologische runderrollade, waar Mus ook wel zin in had, zoals je aan de foto kunt zien. Het ziet er misschien een beetje vies bruinig uit, maar de rollade, inclusief de saus waren erg lekker. december-2008-053

Nu op naar Oud&Nieuw en dan zal ik me daarna pas echt realiseren dat ik met verlof ben en hoeveel er nog moet gebeuren voordat de kleine er is! Aaah…Eerst nog  maar eens een stukje kerststol. Hmm.