Ordinaire doodsangst

Soms word ik zo boos op mezelf. Dan weet dat ik iets NIET moet lezen of kijken, maar dan blijf ik toch hangen en zit ik vervolgens met de, in feite, door mijzelf veroorzaakte gebakken peren. Maar ik ben zo ontzettend nieuwsgierig. Dat is mijn probleem.

Zo had ik vandaag eigenlijk een prima dag. Naar de fysiotherapeut en vervolgens de halve HEMA leeg gekocht (tja, opruiming…), daarna thuis wat aangerommeld en eigenlijk helemaal in mijn ‘ik-ben-zwanger-en-met-verlof’ ding. Totdat ik tv ga kijken en al zappend langs een interview kom op Het Gesprek. Ik zie het meteen aan de geinterviewde, dit gaat over kanker. En waarschijnlijk borstkanker. Ik weet niet wat het is, maar ik weet ze, als ervaringsdeskundige, er uit te pikken. Ik zapte in eerste instantie door, maar ging toch weer terug, omdat ik benieuwd was of ik gelijk had. En ja hoor, de dame bleek inderdaad uitgezaaide borstkanker te hebben. Ze had waarschijnlijk nog 10 jaar te leven, daarom deed ze nu wat ze altijd al het liefste wilde doen: schrijven.

Ik slik. Dit is behoorlijk herkenbaar, behalve dat mijn prognose goed is. Ik blijf kijken, zoals je naar een ramp kijkt. Je wilt het niet, maar je doet het toch. En omdat ik zo goed de angst in haar ogen en haar zijn herken, die ze weg probeert te lachen en praten, maar er zo ontzettend duidelijk zit, dat ik ‘m bijna aan kan raken.

Uiteindelijk ruk ik me toch los van het beeld en zap door. Daar zit ik dan. Weg goed humeur, hallo angst. Rationeel weet ik heus wel: dit gaat niet over mij, mijn behandelingen zijn fantastisch aangeslagen, ik ben nu zwanger en ik hoop belachelijk oud te gaan worden. Maar alles wat met borstkanker te maken heeft, raakt mij, hoe je het ook wendt of keert. Het drukt je weer met de neus op de feiten. Hoe het ook had kunnen gaan, en de gedachte dat die rotziekte misschien toch ooit weer terugkomt. En daar kan geen ratio tegenop. Dat is gewoon ordinaire doodsangst.

Wat ik zeg, ik met mijn nieuwsgierigheid ook altijd. Bah. Ik wil een gewóne zwangere vrouw zijn, die afwezig kleertjes strijkt en mijmert over wandelen met haar pasgeboren baby.

Advertenties

2009 is het nieuwe 2008!

Ik hou niet zo van lijstjes en “De top 10 van…” is ook niet aan mij besteedt. Maar een soort van persoonlijk jaaroverzicht, daar ben ik niet vies van. En wat een jaar was dat zeg, 2008. Pfoe he.

In november 2007 zegde ik mijn redelijk stabiele, maar voor mij niet meer uitdagende, baan op, zonder iets nieuws te hebben. Op 1 januari 2008 solliciteerde ik naar een nieuw, simpel maar overzichtelijk, baantje, en op 14 januari kon ik al aan de slag. Mijn plan was om me naast dit baantje meer op schrijven te gaan richten, iets wat ik al heel lang wilde doen, maar waar ik steeds maar geen tijd of rust voor kon vinden.

In april begon ik met dit weblog, als uitprobeersel, als speeltuin, als uitlaatklep, als stok achter de deur. Niet wetend wat er allemaal wel niet zou gebeuren in dit jaar en hoe fijn het zou zijn om mij uit te kunnen leven op mijn eigen plek op het web.

In juni waren mijn lief M. en ik dol- en dolgelukkig, toen we er achter kwamen dat ik echt (na 3 tests wisten we het eindelijk zeker…) zwanger bleek te zijn! We hadden er op gehoopt, maar wisten niet of het ook echt zou lukken, na mijn chemobehandelingen tegen borstkanker, 3 jaar geleden. Helaas kwam er heel snel weer een beproeving op ons pad, toen M. eind juni door een roekeloze automobilist werd aangereden terwijl hij lopend een trambaan overstak. Ik was net 6 weken zwanger toen M. 3 weken in het ziekenhuis lag met 2 gebroken benen, een gebroken neus en een losse splinter in zijn arm. 

We zijn nu een dik half jaar verder en wat we gehoopt hadden, is gelukkig uitgekomen: ik waggel nu rond met een steeds dikker wordende buik waarin een kind er flink op los schopt, en M. kan door zijn tomeloze inzet weer lopen en fietsen en sinds 2 weken ook rennen (op de loopband van de fysio, maar toch!). Ik ben nu met zwangerschapsverlof, maar door diverse omstandigheden weet ik niet of ik na mijn verlof nog een baan zal hebbben. Dus in 2009 zal ik weer op zoek moeten gaan naar nieuw werk.   

Hoe dan ook, we gaan met frisse moed het nieuwe jaar in en hopelijk gebeuren er dan niet al te veel vervelende en heftige dingen. Oh ja, dan moet ik een kind gaan baren en worden we ouders…Mwah, niet echt een “life changing event”, toch? 

Lieve (mee)lezers, wat fijn dat jullie allemaal steeds weer op mijn blog kwamen en komen kijken! Dat doet me zeer goed. Dank! Tot in het nieuwe jaar.nieuwjaarswens 2008 Namens M, Kruimeltje in mijn buik en Mus de kat:

 

[Bijschrift bij foto: ik wilde de tekst eigenlijk op mijn buik schrijven maar was bang dat het er nooit meer af zou gaan. Dus vandaar dit knullige blaadje.]

De kat op de kerstrollade binden

Zo, kerst 2008 is weer voorbij. Het was een drukke week waarin ik ook nog mijn laatste werkdag voor mijn zwangerschapsverlof had. Best gek.

Eerste kerstdag waren M. en ik voor het eerst gewoon thuis met z’n tweeën. Nou ja, dat klopt niet helemaal natuurlijk, want onze poes Mus was er ook én natuurlijk kleine Kruimel in mijn buik. Ik heb een heerlijk maal gemaakt met onder andere biologische runderrollade, waar Mus ook wel zin in had, zoals je aan de foto kunt zien. Het ziet er misschien een beetje vies bruinig uit, maar de rollade, inclusief de saus waren erg lekker. december-2008-053

Nu op naar Oud&Nieuw en dan zal ik me daarna pas echt realiseren dat ik met verlof ben en hoeveel er nog moet gebeuren voordat de kleine er is! Aaah…Eerst nog  maar eens een stukje kerststol. Hmm.

Bye bye scoot

Vandaag is een memorabele en heuglijke dag in huize M. en S.: de scoot mobiel is namelijk vanochtend opgehaald! Na 5 maanden afhankelijk te zijn geweest van een gemotoriseerde leren bureaustoel op wielen (want dat is feitelijk hoe zo’n ding er uit ziet) is het mooi geweest. Vanaf nu gaat M. fietsend door het leven. Nu ja, op de fiets dus.

Niet dat het nu helemaal klaar is, want aan zijn verdere revalidatie werkt hij nog steeds heel hard, met drie keer per week een fikse training bij de fysiotherapeut, die behoorlijk pittig en zwaar  is. Maar we zijn al weer een heel eind op weg. En dat is mooi, want ik ben ook een eind op weg, qua zwangerschap dan, waardoor ik steeds veeleisender begin te worden. M. kan nu snel op de fiets springen om óf wel van mij en mijn eisen weg te vluchten of te zorgen dat ze ingewilligd worden. Het is aan hem.

Aanspraak

Nog maar een week werken en dan gaat mijn zwangerschapsverlof in. Vanwege de feestdagen heb ik namelijk eerder vrij. Ik kan echt niet wachten… Er was veel stress op mijn werk de laatste tijd, waar ik weinig aan kon doen, en dat zorgde voor gedoe. Gedoe waar ik niet op zat te wachten, gezien mijn zwangere toestand.

Ik voel ook steeds meer dat ik klaar ben om me terug te trekken, mijn nestje te bouwen en me mentaal en lichamelijk voor te bereiden op het kleine wezentje dat in ons leven gaat komen. Wat ik nog steeds een zeer bizar idee vind. Ik voel Kruimeltje (onze benaming voor de kleine totdat deze het levenslicht ziet) schoppen, porren en friemelen in mijn buik en dat is een fijn en geruststellend gevoel. Maar om dan te bedenken dat dat een  mensje is, die dat doet…M. en ik kijken elkaar vaak in verwondering aan, als mijn buik weer eens op en neer beweegt.

Maar als ik verlof heb, heb ik ook meteen minder aanspraak, en dat vind ik wel weer jammer. Dus ik dacht, als ik nou zo veel mogelijk stukjes probeer te schrijven tijdens mijn verlof, komen jullie, lieve lezers, dan regelmatig langs? En laat vooral een berichtje achter. Ik zal dan proberen het niet ALLEEN maar over zwangerschap en aanverwante zaken te hebben.

UPDATE: Het is echt goed dat ik niet meer ga werken binnenkort, want mensen beginnen rare dingen aan me te vragen op m’n werk, nu ik zwanger ben. Zo kwam er net iemand naar me toe, die zei dat een collega van hem ook zwanger is en gisteren plotseling bloed verloor en of ik wist wat er aan de hand zou kunnen zijn! Ja hallo, ik ben toch geen arts! Dat zei ik dan ook. Dat ze haar verloskundige maar moest bellen en dat ik geen enge verhalen wilde horen. Kom op zeg.

Stressbestendig

Wat een rotwoord is dat eigenlijk. En wat betekent stressbestendig nu helemaal? Dat je een muur op kunt trekken tegen de rest van de wereld? En is dat dan bewonderenswaardig? 

Vroeger was ik er trots op dat ik tegen stress kon. Ja hoor, stress, geen probleem, kan ik aan, kom maar op. Mij krijg je niet gek. En dat was ook vaak echt wel zo. Ik gedijde onder de stress, ik steeg tot grote hoogtes. 

Tegenwoordig heb ik het idee dat de stress die op mijn pad komt en is gekomen (in vele soorten, maten en van klein tot groot de laatste jaren helaas…) bij mij eerder naar binnen toe slaat, waardoor het uiterlijk lijkt of ik het aan kan, maar van binnen sta ik op springen.  

Ik vind het een interessant gegeven, want van collega’s hoor ik dat altijd zo rustig over kom en niet in paniek raak. En daar ben ik dan echt oprecht verbaasd over, omdat ik thuis me echt rot kan zitten piekeren en panieken, over ALLES.  Moet daar toch eens aan gaan werken dan, om die paniek te laten zien. Maar hoe doe je dat als je altijd gewend bent geweest om stressbestendig te zijn? Lastig.

Nachtelijk bezoek OLVG

Toen ik in de nacht van vrijdag op zaterdag lag te rillen van de pijn, pakte M. de telefoon om toch maar de verloskundige te bellen, ook al was het half 3 ’s nachts. De verloskundige hoorde het verhaal aan, namelijk dat ik enorme krampen en pijn in mijn rechterzij had en daar niet van kon slapen. Ze zei dat het haar het beste leek om contact op te nemen met het ziekenhuis. Waarschijnlijk was het niks ernstigs, zeker omdat ik geen bloedverlies had, maar het was toch beter om het zekere voor het onzekere te nemen. Na enkele minuten belde ze terug, dat we nu bij de afdeling verloskunde terecht konden.

Dus snel raapten we wat spullen bij elkaar, probeerden zo kalm mogelijk te blijven, en gingen met de taxi naar het door ons al zo vaak bezochte OLVG. Daar aangekomen werden we opgevangen door een erg aardige arts die dienst had. Ondertussen voelde ik me wel al ietsje beter, maar echt gerust was ik er nog niet op.

De arts stelde wat vragen aan me, waar ik precies last van had en porde in mijn buik, terwijl ik een half uur op bed moest blijven liggen, zodat er een goed hartfilmpje van het kind gemaakt kon worden. Ze nam bloed af en urine mee, en toen moesten we wachten.

Daar zaten we dan opeens, met z’n twee-en, midden in de nacht op de afdeling verloskunde. Nu ja, met z’n drieën eigenlijk, want luid en duidelijk klonk het gekataklop van het hartje van de kleine in mijn buik!

De resultaten van het bloed en de urine waren gelukkig snel bekend. Ook kreeg ik nog zowel een uit- als inwendige echo. Daar was het kind mooi op te zien. Ze zei dat het goed groeide, waar we heel blij mee waren. Al met al was er niks raars te zien of op te sporen. Ik had geen blindedarmontsteking, zwangerschapsvergiftiging, ontsluiting, harde buik of wat dan ook. En het hartfilmpje was ook helemaal in orde. De arts raadde me aan om een paracetamol te nemen en lekker naar bed te gaan.

Wat die krampen dan geweest zouden kunnen zijn? Dat wist ze niet te zeggen helaas. Zelf denk ik een combinatie van stress, obstipatie en een groeispurt.  

Niet veel later waren we thuis en viel ik al snel in slaap na een zeer enerverende nacht. Pfoe. Wat een gedoe weer. 

Kindje in mijn buik: zullen we een deal sluiten? Ik zal proberen een stuk rustiger aan te doen (zo ver dat voor mij als persoon mogelijk is…), en dan groei jij gewoon goed en gestaag door, totdat het tijd is om er uit te komen. Afgesproken? Afgesproken.