Lekkere trek

Sinds ik zwanger ben, heb ik echt heeel veeel zin in vlees. En eieren. Nu ben ik absoluut geen vegetariër en at ik regelmatig vleesch (het liefst en voornamelijk biologisch) maar mijn hang naar vlees is behoorlijk toegenomen de laatste weken. Gisteren zijn M. en ik daarom bij Nam Kee op de Zeedijk gaan eten, alwaar we een heerlijke grote schaal met Peking eend hebben verorberd. Mjammie. Nu betekent mijn vleeszucht misschien wel dat de kleine een jongetje is.

Maar, daarnaast heb ik ook heel veel zin in extreme zoetigheid, zoals chocoladetaart, donuts en roze koeken. Terwijl ik voorheen juist meer van de hartige trek was en meestal niet meer dan één koekje eet. M. is er vorige week ’s avonds zelfs op zijn scoot mobiel op uit gegaan om voor mij soesjes te gaan kopen. Dus die zoetigheid betekent dan misschien wel dat het een meisje wordt.

Weet je, ik denk dat het één van de twee zal zijn, een jongen óf een meisje. Dat voel je als aanstaande moeder op de een of andere manier aan. Heel gek is dat.

Groot Nieuws over een klein wezentje

And now for something completely different.

De laatste weken en maanden zijn, om me zwak uit te drukken, behoorlijk hectisch geweest. Niet alleen kreeg M. een ongeluk, en stond alles op z’n kop. Ondertussen was er nog iets anders gaande, iets heel bijzonders, iets fantastisch, iets onvoorstelbaars, iets bizars, iets moois. Iets wat ik jullie, lieve lezers, nu bekend ga maken. Namelijk….(tromgeroffel): IK BEN ZWANGER!

M. en ik worden papa en mama. Als bewijs hier de 2 (!!) sticks die ik gebruikte als test. Na de eerste, (die toch vrij duidelijk was! erg handig, die digitale sticks tegenwoordig) geloofde ik het eigenlijk nog niet.

Dus nog één gehaald. En die gaf hetzelfde aan. Maar dan wat abstracter (toch raar, die streepjes):

Misschien dat ik het zo moeilijk kon geloven, omdat zwanger zijn niet geheel vanzelfsprekend is voor mij. Na mijn behandelingen voor borstkanker (chemo, operatie en bestralingen) drie jaar geleden, was het niet zeker of ik nog kinderen zou kunnen krijgen. Maar dat is dan weer het voordeel van op jonge leeftijd kanker krijgen, ik bleef gelukkig vruchtbaar. En na 2 jaar wachten met het krijgen van kindjes, aangezien de kans dat de kanker weer terugkomt in de eerste 2 jaar het grootst is, kregen we een “Go” van de doktoren. Wat heel raar was. Je moet toch vertrouwen in de toekomst en je lichaam hebben, voor zo’n onderneming. En door alles wat ons overkomen was (ik borstkanker, M. in hetzelfde jaar een melanoom), bleek dit makkelijker gezegd dan gedaan. 

Maar ondanks alles blijkt dat onze lichamen het gewoon nog prima doen, want ik was eigenlijk verbazingwekkend snel zwanger! Het leven en het lichaam zijn toch wonderbaarlijk dingen.

Ik ben nu ruim 13 weken zwanger en voel me steeds beter. De eerste drie maanden was ik echt totaal gevloerd en extreem moe. Niet misselijk gelukkig. Die moeheid kan ook komen door alles stress van het ongeluk van M., wat er dus ook nog bij kwam. Ondertussen ben ik nog steeds bang dat er iets mis zal gaan. Doordat M. en ik zo veel hebben meegemaakt de laatste jaren, en met recentelijk zijn ongeluk, is het moeilijk voor ons om te geloven dat dingen nu wel gaan zoals wij willen dat het gaat. Dat is ons trauma.

Maar ik ben ook blij dat het grote nieuws nu (na een dikke drie maanden) de wereld in kan. Aangezien ik op het moment bijna alleen maar kan praten en nadenken over zwanger zijn en ik mijn broeken nu al niet meer dicht krijg. Het leven is best mooi.