Een hondenleven

Twee dames in de wachtkamer bij de fysiotherapeut, nadat ze het eerst uitgebreid over hun beider honden hebben gehad.

“Heeft u die hond eigenlijk nog?”

“Ja hoor. Die ligt bij ons achter in de tuin begraven.”

 

Advertenties

Margit’s 34ste verjaardag

Vandaag is het 20 mei en de verjaardag van Margit. Ze zou vandaag 34 zijn geworden, ware het niet dat ze op 3 augustus 2001 door een vreselijk verkeersongeluk om het leven kwam. Ik ben drie jaar jonger dan Margit maar nu ouder dan ze ooit geweest is. Toch zal ik altijd het jongere vriendinnetje blijven, voor mijn gevoel.

Zeven jaar geleden kon ik niet op het verjaardagsfeestje van Margit komen, omdat ik een date had. En aangezien ik in die tijd niet zo vaak dates had, ging de date voor. Margit begreep dit als geen ander, want daten deed ze graag. Ik zou misschien later nog langs gaan, maar hoewel de date best wel stom was (de jongen in kwestie bleek later zelfs een soort stalker te zijn!) kwam het er niet van. Niet wetend dat dit haar laatste verjaardagsfeestje zou zijn. Niet wetend dat het leven zo oneerlijk is.

Volgens mij sms-te ik Margit die avond nog dat ik haar vast snel zou zien. Dat was ook zo. Namelijk op mijn eigen verjaardag, slechts een week later. Maar ja, op je eigen feestje spreek je iedereen meestal heel kort, vanwege de drukte. Zij ging ook weer door, op naar het volgende feest. Want als Margit ergens van hield, was het wel feestjes, met veel mensen, fijne muziek, lekker dansen en veel drank.

Lieve Margit de Pargit, gefeliciteerd, waar je ook mag zijn. Heb je een mooie jurk aan? Ik drink er eentje op jou en draai een liedje van Prince. Ik was graag met je gaan dansen. In mijn hoofd hoor ik je praten: “Jezus, 34, wat ben ik een oud wijf geworden zeg!” Het zullen altijd rare dagen blijven, zo rond onze verjaardagen.      

Het leven van een prima ballerina

Update: Gisteren dacht ik nog “Oh, die spierpijn van het balletten valt echt reuze mee! Ben blij dat ik daarna nog goed gestretched heb.”

Vandaag kan ik echter nauwelijks lopen. Auw.

Nu ga ik wel zo naar de fysiotherapeut, maar dat is voor mijn arm. Misschien wil ze ook wel mijn benen masseren als ik haar lief aan kijk! 

 

 

Prima ballerina

Vanochtend heb ik, na 16 jaar, weer aan klassiek ballet gedaan. Ja, neem die zin maar even goed in u op. Zes-tien jaar. Dat is een heel mensenleven.

Als heel klein meisje zat ik op ballet en wilde ik later het aller-liefst ballerina worden. Prachtige pakjes aan, je haar strak in een knot en heel veel dansen, dat leek me wel wat. Mijn naam had ik ook vast mee en het Zwanenmeer heb ik talloze keren gezien. 

Daarna zat ik op jazz ballet, want dat was veel stoerder. Maar op een gegeven moment was ook jazz ballet niet leuk meer. Ik weet eigenlijk niet meer waarom, maar ik kwam er wel steeds meer achter dat het heel hard werken was, dat dansen. En zo gingen er jaren voorbij, zonder dat ik aan ballet deed of er ooit aan dacht om het weer op te pakken.

Totdat ik enkele maanden geleden bij een dansstudio kwam te werken. Elke week zag ik de meisjes (en spaarzame jongens) in hun pakjes door de studio zwieren en de kleine ballerina in mij kwam weer tot leven. Dat wilde ik ook! Dus kocht ik vorige week balletschoenen en stond ik vanochtend vroeg aan de barre pas de bourres, pliés, relevés en développés te doen.

Het was allemaal wel erg ver bij mij weggezakt,  want ja, 16 jaar,  dat is best lang geleden, zeg nou zelf. Dus het duurde wel even voor ik er weer een beetje in zat. Aan de andere kant was het leuk om te merken dat ik niet de aller-slechtste was, bij deze beginners les klassiek ballet. Wat ik wel teleurstellend vond, was dat iedereen echt bloedje serieus was. Er werd nauwelijks gelachen en iedereen keek strak voor zich uit. Hoort dat bij klassiek ballet? Onze gay balletdocent deed wel zijn best om een fijne sfeer te creëren, maar had last van zijn rug en er duidelijk ook niet ontzettend veel zin in.  

En nu ben ik echt totaal gevloerd en kan ik morgen waarschijnlijk niet lopen van de spierpijn. Maar mijn droom om ballerina te worden is weer even tot leven gekomen. Bovendien ben ik behoorlijk trots op mezelf dat ik, na ernstig ziek te zijn geweest, de energie, kracht en het uithoudingsvermogen (weer) heb om dit soort dingen te doen. Applausje voor mezelf!!!

Nu kijken of het me volgende week weer gaat lukken om op zaterdag om 9 uur op te staan om bij de les te zijn. Pfoe… 

Bril

Sinds kort heb ik een nieuwe bril. Dat was nodig want met mijn vorige bril moest ik de tv steeds dichter- en dichterbij schuiven wilde ik uberhaupt nog iets kunnen zien. Bij het uitzoeken van mijn nieuwe bril, koos ik uiteindelijk voor een mannenmontuur want al die damesmodelletjes vond ik zo ontzettend klein en truttig. Ben erg blij met mijn bril, vooral omdat ik weer wat meer zie, maar begrijp wel dat het nogal een heftig montuur is. Zoals de opticien zei: De nerdenlook komt weer helemaal terug dit seizoen. (Volgens mij is deze look tijdloos, maar goed) De reacties op mijn bril zijn dan ook zeer wisselend. Van “Goh, grappig zeg” tot “Ja, een zwart montuur inderdaad.”

Nu had iemand op mijn werk het tijdschrift Gala laten slingeren (nee, ik heb ‘m niet zelf gekocht. En dan nog!) en in een verloren uurtje bladerde ik ‘m door. En daar zag ik opeens een foto van Carice van Houten, met mijn bril!

Zo zie je maar weer, soms heb ik zelf niet eens door, hoe ontzettend hip ik ben. Voor bewijs, zie bijgevoegde foto’s. Heb geprobeerd net zo nonchalant en stijlvol te kijken als Carice. Bij mij is dat natuurlijk het beste gelukt.

Kouwe kak

Al varend over de grachten van Amsterdam met een lekker drankje in je hand, komt er onherroepelijk het moment dat je toch echt heel erg nodig moet gaan plassen. Voor mannen is dit probleem snel opgelost. Ze meren aan en pissen ergens in de bosjes, tegen een boom of stiekum achter een muurtje. Voor vrouwen is dit een heel ander verhaal. Zeker als het die ene tijd van de maand is, als je begrijpt wat ik bedoel. Voor ons vrouwen kan plassen op onbekende plekken nog een enorme onderneming en uitdaging zijn.

We meerden aan bij een park, waar ik in eerste instantie op zoek ging naar een openbaar toilet. Maar hoe ik ook tuurde op de plattegrond van het park, nergens bleek er een toilet te zijn. Tegenover waar de boot lag, had ik wel al een soort strandje gezien. Misschien dat ik daar terecht kon.

En opeens stapte ik een totaal andere wereld binnen. Door middel van heel veel zand had men een strandgevoel geprobeerd na te bootsen, compleet met strandstoelen en houten planken. Voor de ingang stonden een stuk of tien Holleeder scooters op een rij. Overal lagen meisjes in bikini’s te zonnebaden en daartussen liepen stijlbewuste jongens af en aan. Maar er werd vooral veel gelounged, op lange banken, met een cocktail in de hand en de designer zonnebril op de neus. Obers met witte blousen en zwarte sloven voor renden af en aan.

Aangekomen bij de wc’s bleek dat je 0,50 cent moest betalen. Behalve mijn telefoon en een tampon, had ik verder helemaal niets bij me. Ik besloot mijn meest arrogante gezicht op te zetten en gewoon door te lopen. Het werkte. Ik werd noch bij het binnengaan van de wc’s noch bij het verlaten aangesproken. Blijkbaar was ik op de een of andere manier op gegaan in de menigte.

Dubbel opgelucht liep ik weer richting ons bootje. Eindelijk had ik kunnen plassen en bovendien hoefde ik mijn zonnige zondag niet tussen deze kouwe kak door te brengen.

Zesde leven

Ik bleef even langer bij het koffiezetapparaat hangen dan nodig was. Terwijl ik mijn “ik-ben-heel-druk-en-geconcentreerd-bezig” gezicht perfectioneerde, zette ik mijn oren des te wijder open.

Mijn collega was namelijk in een gesprek met een klant verwikkeld geraakt en ik kwam even nonchalant polsen of ik haar moest redden.

“Ik zie dat jij een heel erg oude ziel hebt.” zei de klant tegen mijn collega. De man had een t-shirt aan waar Chanel op stond met daar overheen een heuptasje waardoor zijn dikke buik goed te zien was. Hij zweette hevig.

” Aan je ogen zie ik het. Lieve ogen, oude ogen. Ik denk dat jij nu al in je zesde leven zit. Dat is het het laatste leven voordat je naar de zevende hemel gaat. Dat betekent dat je, even snel uitrekenen hoor, al 255.000 jaar oud bent. Ik ben ook al zo’n 240.000 jaar oud. Maar jij bent een engel. Ik denk dat jij de beschermengel van Gorbatsjov zou kunnen zijn. Of Che Guevara. Echt!”

Mijn collega glimlachte vriendelijk en bleef aandachtig luisteren. Ik was ondertussen toch echt klaar met mijn koffie en kon niks anders bedenken om te doen, dus liep ik maar weer terug naar mijn werkplek, hoewel ik super nieuwsgierig was naar de rest van het gesprek.  Terwijl ik wegliep hoorde ik de man aan mijn collega vragen of hij haar hand mocht kussen. Ze wees hem beleefd af.

Toen de man niet veel later weg was, ging ik terug naar mijn collega om te vragen of ik haar had moeten redden.

” Nee hoor. Hij stonk een beetje naar alcohol maar hij was heel aardig en vriendelijk. Ik zag wel dat je even wat langer bleef hangen inderdaad. Ja, ik schijn een engel te zijn.” zei ze met een stralende glimlach. Misschien had de man wel gelijk.