Kouwe kak

Al varend over de grachten van Amsterdam met een lekker drankje in je hand, komt er onherroepelijk het moment dat je toch echt heel erg nodig moet gaan plassen. Voor mannen is dit probleem snel opgelost. Ze meren aan en pissen ergens in de bosjes, tegen een boom of stiekum achter een muurtje. Voor vrouwen is dit een heel ander verhaal. Zeker als het die ene tijd van de maand is, als je begrijpt wat ik bedoel. Voor ons vrouwen kan plassen op onbekende plekken nog een enorme onderneming en uitdaging zijn.

We meerden aan bij een park, waar ik in eerste instantie op zoek ging naar een openbaar toilet. Maar hoe ik ook tuurde op de plattegrond van het park, nergens bleek er een toilet te zijn. Tegenover waar de boot lag, had ik wel al een soort strandje gezien. Misschien dat ik daar terecht kon.

En opeens stapte ik een totaal andere wereld binnen. Door middel van heel veel zand had men een strandgevoel geprobeerd na te bootsen, compleet met strandstoelen en houten planken. Voor de ingang stonden een stuk of tien Holleeder scooters op een rij. Overal lagen meisjes in bikini’s te zonnebaden en daartussen liepen stijlbewuste jongens af en aan. Maar er werd vooral veel gelounged, op lange banken, met een cocktail in de hand en de designer zonnebril op de neus. Obers met witte blousen en zwarte sloven voor renden af en aan.

Aangekomen bij de wc’s bleek dat je 0,50 cent moest betalen. Behalve mijn telefoon en een tampon, had ik verder helemaal niets bij me. Ik besloot mijn meest arrogante gezicht op te zetten en gewoon door te lopen. Het werkte. Ik werd noch bij het binnengaan van de wc’s noch bij het verlaten aangesproken. Blijkbaar was ik op de een of andere manier op gegaan in de menigte.

Dubbel opgelucht liep ik weer richting ons bootje. Eindelijk had ik kunnen plassen en bovendien hoefde ik mijn zonnige zondag niet tussen deze kouwe kak door te brengen.

Zesde leven

Ik bleef even langer bij het koffiezetapparaat hangen dan nodig was. Terwijl ik mijn “ik-ben-heel-druk-en-geconcentreerd-bezig” gezicht perfectioneerde, zette ik mijn oren des te wijder open.

Mijn collega was namelijk in een gesprek met een klant verwikkeld geraakt en ik kwam even nonchalant polsen of ik haar moest redden.

“Ik zie dat jij een heel erg oude ziel hebt.” zei de klant tegen mijn collega. De man had een t-shirt aan waar Chanel op stond met daar overheen een heuptasje waardoor zijn dikke buik goed te zien was. Hij zweette hevig.

” Aan je ogen zie ik het. Lieve ogen, oude ogen. Ik denk dat jij nu al in je zesde leven zit. Dat is het het laatste leven voordat je naar de zevende hemel gaat. Dat betekent dat je, even snel uitrekenen hoor, al 255.000 jaar oud bent. Ik ben ook al zo’n 240.000 jaar oud. Maar jij bent een engel. Ik denk dat jij de beschermengel van Gorbatsjov zou kunnen zijn. Of Che Guevara. Echt!”

Mijn collega glimlachte vriendelijk en bleef aandachtig luisteren. Ik was ondertussen toch echt klaar met mijn koffie en kon niks anders bedenken om te doen, dus liep ik maar weer terug naar mijn werkplek, hoewel ik super nieuwsgierig was naar de rest van het gesprek.  Terwijl ik wegliep hoorde ik de man aan mijn collega vragen of hij haar hand mocht kussen. Ze wees hem beleefd af.

Toen de man niet veel later weg was, ging ik terug naar mijn collega om te vragen of ik haar had moeten redden.

” Nee hoor. Hij stonk een beetje naar alcohol maar hij was heel aardig en vriendelijk. Ik zag wel dat je even wat langer bleef hangen inderdaad. Ja, ik schijn een engel te zijn.” zei ze met een stralende glimlach. Misschien had de man wel gelijk.

Summer in the city

Heerlijk hoor, dit vroege zomerweer. Fluitend op de fiets in het zonnetje. Maar kunnen we dan ook met z’n allen blijven opletten als we fietsen, oversteken, of autorijden, alsjeblieft? Echt, het lijkt wel of met het stijgen van de temperatuur, mensen plotseling alleen nog maar de zomer in hun bol hebben en dus niet meer alert kunnen of willen zijn in het verkeer. Oke, het is warm en je hebt misschien een overhemd aan dat niet luchtdoorlatend is en je baas is een eikel. Maar betekent dat dan dat je mij op de fiets moet afsnijden? Oke, je fietst lekker loom in de zon en bent zo ontspannen dat je heerlijk rustig van je fiets stapt. Maar kijk dan ook even achterom voordat je dat doet zodat je rekening kunt houden met het overige verkeer! Oke, je bent fijn aan het shoppen met je vriendinnen op je vrije dag en bent zo gezellig aan het kletsen dat je vergeet te kijken bij het oversteken. Maar ga mij dan niet vuil aan lopen kijken als ik je bijna van je sokken rijd!!!

U begrijpt, we hebben hier een frustratie te pakken. Het zal wel aan mij liggen, en de Grote Stad, en dat ik op weg naar mijn werk was. En waarschijnlijk zat ik niet genoeg in het tempo dat deze temperatuur van je verlangt. Maar toch. Gewoon blijven opletten mensen! Dank voor de aandacht.

A-ritmisch

Mensen zonder ritmegevoel fascineren mij enorm. Ze kunnen er meestal niks aan doen en hebben het zelf vaak niet eens door dat ze dansen op de bizarre maat in hun eigen hoofd. Dansen op de maat van de muziek lijkt zo logisch, maar is dat voor sommige mensen blijkbaar niet. 

Als ik vroeger uit ging, toen ik een jaar of 17 was, probeerde ik, samen met vriendinnen, vaak juist tégen het ritme in te dansen. Dat bleek nog behoorlijk lastig te zijn. Om niet te zeggen onmogelijk en zeer verwarrend.

Sinds kort heb ik een theorie ontwikkeld. Namelijk, voor ritmegevoel heb je timing nodig. En zowel voor muziek als humor is timing enorm van belang, cruciaal eigenlijk. De conclusie zou dan zijn dat mensen zonder ritmegevoel ook geen gevoel voor humor hebben. Is deze theorie echt waar? Ik ga er de komende tijd eens extra goed op letten, misschien leidt het tot verbazingwekkende inzichten.

To blog or not to blog

Leuk hoor zo’n blog, maar hoe werkt zoiets eigenlijk? Vol enthousiasme zette ik mijn eerste bericht 2 weken geleden op het web, met de gedachte dat het niet uitmaakt als niemand het leest. Want het gaat erom dat ik een stok achter de deur heb om te schrijven. Voor mezelf. Als oefening. Maar steeds als ik op mijn blog keek, bleek niemand gereageerd te hebben om mijn 1e post. Ik had zelfs helemaal geen bezoekers! Ik bleek dat vervelender te vinden dan ik had gedacht. Dus na het schrijven van dit bericht zal ik vrienden en bekenden eens op deze ge-wel-dige blog wijzen. Oh oh oh, wat is dit een leuke blog. Vind je ook niet? Ah toe, laat een berichtje achter. En kom vooral ook weer terug. Dan beloof ik leuke, mooie, ontroerende en grappige stukjes te schrijven. Dus, tot ziens!

 

Voor alles is er een eerste keer.

Het is er dan eindelijk van gekomen. Ik heb een weblog. Jaren na de hype. Nadat de meeste van mijn vrienden en kennissen alweer gestopt zijn met hun eigen blog omdat ze het wel hebben gezien. Omdat bloggen zo ontzettend 2002 is. Kom ik ook nog eens even aanzetten met een blog, ik, spuit 11. Ach ja, je kunt niet altijd avant-garde zijn. Misschien ben ik wel heel retro nu. Hoe dan ook, ik ben er, ik ga bloggen! Amen.