Zef zijn eerste maand

In de wereld van Zef, en daarmee die van ons, bestaat alles op het moment uit ‘de eerste keer’. De eerste keer naar buiten (dat was toen hij 11 dagen oud was) en toen meteen de eerste keer in een cafe, de eerste keer boodschappen doen met de kinderwagen, de eerste keer ’s nachts langer dan 3 uur achter elkaar slapen (en de volgende nachten dan weer niet…) en terwijl ik dit schrijf hangt Zef voor het eerst in een draagdoek. Na wat gepruttel en gejengel vindt hij het wel fijn, geloof ik. En ik heb eindelijk mijn handen vrij. Wat een enorme luxe!  

Gisteren was Zef zijn eerste keer in Artis. Door het lente-achtige weer was het bomvol en overal waren gezinnen en kinderen. We banjerden rond met Zef heerlijk slapend in de wagen. Na het Artis bezoek dronken we nog wat in een cafeetje en daar probeerden we meteen de eerste keer ‘voeden op locatie’ uit. Met een thermoskan heet water, poeder in een doosje en een flesje spa, maakten we zijn flesje klaar dat hij vervolgens gulzig opdronk. Ook deze eerste keer was geslaagd!

Nu Zef deze week alweer een maand (!?) oud is, kan ik wel wat meer vertellen over de mens die hij is en gaat worden. Want in die maand hebben we elkaar steeds beter leren kennen. En wat opvalt tijdens al deze opgenoemde eerste keren, is dat Zef erg goed gedijt bij rumoer en muziek. Dat vind ik op zich een positieve ontwikkeling, want wij houden ook erg van muziek en reuring. Het enige minpunt dat hierbij opvalt, is dat Zef een fan blijkt te zijn van middle-of-the-road liedjes. In het café werden namelijk de meest slechte Elton John covers gedraaid en meneer Zef keek hierbij opgewekt en tevreden om zich heen. En dat baart mij zorgen. M. en ik zijn nogal muziekpuristen en middle-of-the-road meuk, daar houden wij niet zo van. Geef ons maar extremen. Tijdens mijn zwangerschap heb ik juist heel veel verschillende soorten muziek geluisterd, zodat Zef aan onze brede muzieksmaak gewend kon raken.

Natuurlijk, je houdt van je kind, en als Zef later een liefhebber blijkt te zijn vage bliepjes jazz, of van een of andere muziekstroming die nu nog helemaal niet bestaat maar dan woest populair is (“Mam, ken je dat niet? Dat is Tuppitoppitrancehop. Duh!”), dan vind ik dat allemaal prima. Als het maar geen middle-of-the-road muziek is eigenlijk. 

Ach ja, de tijd zal het leren. Ik zet zo maar even Rammstein op. Dat wordt dan Zef zijn eerste keer headbangen.