Aandachtsstrijd

Ik zit weer een paar dagen in het huis van mijn collega om te schrijven. Vooralsnog is het toch niet vliegen van de JSF het grootste nieuws dat tot me gekomen is. Dat hou ik even zo, in tegenstelling tot vorige keer, in november vorig jaar.
Ondertussen strijden twee plannen voor een boek om aandacht in mijn hoofd. Twee totaal verschillende boeken, in alle opzichten. Het is net als met kinderen: ze zijn totaal verschillend maar je allebei even lief. Bovendien wil je niet de ene voor trekken ten koste van de ander. Maar soms vraagt die ene net wat meer aandacht en vraag je je af: is deze aan de beurt of juist die ander? En zo ploeter ik hier voort met mijn schrijven en schaven. En dan heb ik nog eens een uitgever. Dat is het volgende plan.

Verhaal

Eindelijk was het zover: mijn schrijfretraite was aangebroken! Een lieve collega die een weekendje weg ging, had me genereus haar huis in het landelijke Noord Holland aangeboden, zodat ik in alle rust (lees: zonder kinderen, man, de grote berg met was, de administratie, vele TO DO lijstjes etc.) eindelijk eens echt kon schrijven. Aan dat kinderboek dus.

Op de eerste dag las ik veel. Maar vooral ontspande ik en genoot van het uitzicht op weilanden en schaapjes en paarden en de stilte om me heen. Ik nam me voor om de volgende dag eens vroeg te beginnen met schrijven, maar eerst keek ik nog even wat televisie. En toen kwam opeens de wereld en daarmee de angst en ellende binnen. Parijs, vrijdag 13 november 2015.

De volgende dag probeerde ik met frisse moed aan de slag te gaan en niet te denken aan de vreselijkheden. Gewoon te doen alsof het niet was gebeurd. Maar dat was onmogelijk natuurlijk.

En zo probeerde ik me het hele weekend te concentreren op mijn verhaal, mijn boek in wording, terwijl de wereld ondertussen in brand staat. Nog meer dan anders. Het is me niet gelukt om veel te schrijven helaas. Wel heb ik veel nagedacht. Want wat me op de been houdt: de wereld heeft verhalen nodig. Mooie verhalen, troostende verhalen, ontroerende verhalen. Ik ploeter verder en hoop dat mijn boek er ooit komt. Want dat is wat we nog hebben: hoop.