London Calling

Alweer een week terug na drie dagen Londen. How time flies. Het was geweldig daar! Wat is Londen toch een fantastische stad. Vond het vooral heel fijn om weer even “Swaan” te zijn en niet alleen “Mama Swaan”. Korte samenvatting:

Londen + eten: Wat zijn er toch onnoemlijk veel lekkere, ‘organic’, en orginele eettentjes in Londen!  Heerlijke pizza met gegrilde groente gegeten en ook de moderne versie van fish & chips (namelijk: keuze uit de soorten vis en met salade!). Vriendin J. wist, als inwoner van London, gelukkig “the places to be.” En zo kwam ik er weer eens achter dat ik toch een echte “Foodie” ben, zoals dat heet.  

Londen + mode: Amsterdam is niks vergeleken bij de überhippe types die Londen bevolken. De ene creatieve outfit na de andere zag ik voorbij komen lopen. Soms enorm ‘over the top’, soms zo uit een modeblad weg gelopen. Vriendin J. en ik verbaasden ons over de vele zwarte leggings, die ondanks de zengende hitte , steevast onder een jurkje gedragen werden. Heb zelf supercoole blauwe leren hakjes gekocht, met in de hak een plastic boompje! Hoe cool is dat!

Londen + muziek: Bruce, Bruce, Bruce! What can I say? Het was bloody hot en benauwd, die zondag in Hyde Park en dat was zowel voor Bruce als voor het publiek zwaar. We hadden dan ook het idee dat Bruce het een beetje op de automatische piloot deed. Maar dan nog is dat 90% beter dan een gemiddeld concert. Hij begon met “London Calling”, klaagde halverwege over de vele trapjes naar het podium (waardoor hij uitriep: “Give me an elevator, I’m fucking 60!”) en het eindigde zoals altijd in een groot Bruce-saamhorigheids-feest.

Het was al met al een fantastisch weekend. Het enige jammere was, dat ik er te  laat achter kwam dat op 30 juni Spinal Tap themselves in Wembley speelde! Hoe had ik dat, als Spinal Tap-kenner, kunnen missen? Ach ja. Na voor het eerst twee nachten bij Zefje weg te zijn geweest, kwam ik maandagmiddag thuis en lachte kleine Zef mij breeduit vanuit zijn bedje toe. Dat is toch veel leuker dan een stelletje ouwe ‘nep-rockers’ in strakke leggings en getoupeerd haar…Toch?

Advertenties

Tussen de bedrijven door

Hallo hallo, ik leef nog hoor! Zeer druk met leven zelfs. En met mijn nieuwe baan, en met Zef, en met het combineren van die twee. En er ook nog een sociaal leven en een goede relatie op na proberen te houden. Het is allemaal niet niks.

Heb daarnaast heus allemaal stukjes in mijn hoofd voor dit blog, maar op de een of andere manier kom ik er maar niet toe om ze op te schrijven. 

Daarom even een korte update wat betreft mijn leven, voor wie dit weten wil:

-Zef groeit als kool! Kan bovendien heeeeeeel erg lief lachen en brabbelen en doet pogingen om van zijn buik naar zijn rug te rollen! We zijn apetrots op hem.

-Had laatst mijn jaarlijkse mammografie (nu pas na 2 jaar, omdat ik vorig jaar zwanger was, dus het was extra spannend…) en die was in orde! Hoera! Door de zwangerschap is mijn borstweefsel losser geworden en daardoor zijn de foto’s nu beter te beoordelen, dan een paar jaar geleden. Zo ben ik vast de enige vrouw die blij is dat haar borsten wat zijn uitgezakt na de zwangerschap!?

-Volgend weekend ga ik op bezoek bij vriendin J. in Londen EN ga ik met haar naar Hyde Park, alwaar……….Bruce Springsteen optreedt!! Als groot Bruce-fan was ik niet naar Pinkpop afgereisd, want ik vond het te ver en te veel gedoe, ook met Zef en zo. Maar toen ik Bruce op tv zag, had ik toch behoorlijk veel spijt dat ik niet was gegaan. En toen belde vriendin J. dat ze een kaartje over had voor Bruce in Londen en of ik mee wilde! Daar hoefde ik, denk ik, maar 2 seconden over na te denken. Wel spannend,  want voor het eerst een weekend weg van Zefje. Gelukkig is hij dan in de deskundige handen van pappa M.

Goed. Dat was een vluchtige update, voor de geinteresseerden onder u. Dan ga ik nu weer aan het werk. Ik zou zeggen, doe hetzelfde.