APK oké

Vandaag weer bij Dr. B. geweest voor de uitslag mijn halfjaarlijkse controle en jaarlijkse mammografie en echo. Blijft toch altijd een stressvolle aangelegenheid, hoewel ik niet meer een hele dag vrij moet nemen om bij te komen. Maar toch. Buikkrampen zijn ruim aanwezig. En bij alle afspraken die ik maakte voor na deze ochtend dacht ik toch “Gaat door, tenzij de uitslag niet goed blijkt te zijn.” Die mits of maar zal denk ik altijd een beetje blijven.

Gelukkig zag het er allemaal goed uit. En aangezien ik nu vijf jaar schoon ben, hoef ik pas over een jaar terug te komen voor controle en mammografie en de hele mikmak.

Nu maar eens gaan nadenken over hoe en waar en wanneer ik mijn 5 jaar kankervrij-feestje wil gaan geven! Want het leven moet gevierd, da’s zeker!

Controle

Van de week moest ik weer voor een tietencheck naar Dr. Borgstein (a.k.a. the Borg).  Handmatig (dat betekent dat hij alleen voelt) dit keer. Dus geen foto’s of wat dan ook. Meestal ben ik wel zenuwachtig en kan ik in ieder geval moeilijk in slaap komen en heb ik de volgende dag last van m’n maag.

Maar dit keer niks van dat alles. Want dit keer was ik meer met Zef bezig dan met mezelf. Zef had namelijk de dag ervoor de 2e Mexicaanse grippriek gekregen en bleek die woensdagochtend 38.8 graden koorts te hebben. Wat nu? We besloten dat hij niet naar de creche ging en dat M. thuis zou blijven.

En dus ging ik, voor het eerst sinds 4 jaar, ALLEEN naar een controle afspraak. Al de honderden keren hiervoor had ik altijd iemand meegenomen. Want straks zou er iets zijn, en dan zat ik daar, alleen. Zoals die allereerste keer, bijna 5 jaar geleden, toen bleek dat die knobbel in mijn tiet toch niet goedaardig was.

Ik sprong op de fiets en kwam een beetje te laat aan op de Prinsengracht. Gelukkig was ik heel snel aan de beurt (want dat is het voordeel van de depandance van het OLVG op de Prinsengracht: geen lange wachttijden!) en Dr. Borgstein was als immer zijn vriendelijke zelf. Hij vroeg hoe het met de kleine was, checkte mijn bombonella’s en zei dat het goed was, waarna ik een nieuwe afspraak maakte voor volgend jaar en we elkaar fijne dagen wensten. En binnen 5 minuten stond ik weer buiten, in de kou, alleen. En dat was prima. Een kleine overwinning op mezelf en op de gebeurtenissen van (in 2010) 5 jaar geleden.

Ik belde naar huis om te vertellen dat alles goed was gegaan. M. zei dat Zef zijn koorts was gedaald en dat ze samen gezellig sufjes op de bank zaten. Met een goed gevoel fietste ik naar mijn werk, waar ik mijn collega’s op kerstkransjes trakteerde. Vanwege de goede controle. En ook, zonder dat zij het wisten maar ik wel, vanwege de overwinning van het alleen gaan.

A day in the life van een zwangere ex-borstkankerpatiënte

Gisterochtend weer voor een tietencheck naar mijn chirurg geweest, the one and only Dr. Borgstein, die zonder te overdrijven, mijn leven gered heeft, 3 jaar geleden. Hij is dé man in Amsterdam (en omstreken) voor borstoperaties. Ondertussen ken ik al heel wat andere dames die ook door hem geopereerd zijn, en niemand is niét vol lof over hem. Niet alleen heeft hij ontzettend mooie littekens achter gelaten, hij is als chirurg ook nog behept met sociale vaardigheden. Een zeldzaamheid, zeker als ik soms de horror verhalen over andere chirurgen hoor…

Ik noem hem meestal liefkozend The Borg. Dat weet hij zelf natuurlijk niet. Maar ik voel toch zo onderhand wel een band met hem. De man die, naast M. en mijn radiotherapeut, eens in de zoveel tijd in mijn borsten mag knijpen en drukken. Een hele eer hoor! Gisteren dus ook weer. Nou, mijn tieten bleken, na zijn handmatige check, helemaal in orde te zijn gelukkig. In januari moet ik dan weer. Krijg deze extra check dus vanwege mijn zwangerschap. Toch altijd stressvol, zo’n bezoek aan het ziekenhuis. Maar gelukkig weer bij de Prinsengracht dit keer. Een oase van rust daar.

’s Middags ging ik weer aan het werk en daar zei een collega dat hij vond dat mijn buik zo groot was geworden in mijn vakantie, dat het wel leek of ik in verwachting ben van een tweeling. Nou, overdrijven is ook een vak, maar mijn buik is inderdaad de laatste weken flink gegroeid, dat is waar. En daarmee het kind, dat ik ook steeds meer voel trappen en bewegen. Weird…

’s Avonds bleek het kraampakket van de verzekering te zijn bezorgd. Ik dacht, wat vroeg, dat is toch pas in de 7e maand. Waarna ik me realiseerde: ik ben ruim 6 maanden, dus al bijna 7 maanden zwanger! Aaah! Er zit van alles in waarvan je denkt: hmm, ik schijn het nodig te hebben tijdens de bevalling/kraamtijd, maar waarom precies en wil ik het weten? Dikke pakken kraamverband, gaasjes, klemmetjes, tape. Nu ja, heel fijn dat ze zo’n pakket versturen in ieder geval. Dan zie ik tegen die tijd wel, hoe dat spul mij van pas gaat komen.