Kleine monsters

Daar zaten we dan: in het Members Only vak met een prosecco in de hand, enigszins zenuwachtig wachtend tot het concert zou beginnen. Vriendin S. had via haar werk kaarten weten te ritselen en had mij uitgekozen om mee te gaan. Al maanden hadden we het erover maar nu was het dan eindelijk zo ver: Lady Gaga! Opgedoft en ingeglitterd zaten we klaar voor het – volgens een servicemedewerker van het Ziggo Dome – ‘het concert van het jaar’. Of zei ze dat bij elk concert?

Een grote roze digitale klok telde af tot het concert begon en daarna barstte er een show los die haar weerga niet kent. Al na twee nummers zei Gaga: Sta op (jawel, in het Nederlands!). Dus dat deden we braaf.  Het ene glitterpakje werd in een oogwenk vervangen door een ander, nog waanzinniger, glitterpak. De dansers hadden sowieso elk nummer wat anders extravagants aan en tussendoor werden er bizarre clips geprojecteerd op schermen in de zaal. Een totaalervaring zoals alleen megasterren dat doen. We dansten, we lachten en we huilden. Ik dacht de hele tijd aan Madonna. Zonder Madonna geen Gaga, maar het schijnt dat Madonna niet met Lady Gaga wil praten. Ik denk een typisch geval van jaloezie. Want Madonna zal toch moeten erkennen dat Gaga haar voorbij is gestreefd. Minstens vijftien jaar geleden zag ik Madonna optreden en het viel me toen enorm tegen: ze kon eigenlijk helemaal niet zingen (en zeker niet dansen tegelijk) en alles leek heel plichtmatig afgewerkt te worden.

Gaga zit ook vrij strak in het regime van de show, maar je voelt dat alles voor haar een noodzaak heeft. Dat ze niet anders kan dan haar hele ziel en zaligheid te geven. Lady Gaga noemt haar fans ‘Little Monsters’ en jawel,  ze zei het echt: ‘Hi Amsterdam, how are you doing Kleine Monsters!’ Ook kwamen we erachter dat met je hand een klauw maken het teken is om te laten zien dat je van Gaga houdt en zo’n monstertje bent. Hoewel ik toch ook steeds Borat in mijn hoofd hoorde die iets zei over ‘the Jew’ en zijn ‘claw. Maar dat is uit een ander decennium. Een andere eeuw zelfs. En dus lieten we onze klauwen aan Gaga zien en ze zag dat het goed was.

Het meest ontroerende moment vond ik toen er briefjes op het podium werden gegooid en Gaga er uitje oppakte en voor begon te lezen. Het bleek van een jongen uit Slovenië te zijn die hier met zijn beste vriendin naartoe was gekomen. Hij schreef dat Gaga meerdere malen zijn leven had gered, dat hij zich altijd anders had gevoeld, net zoals zij en dat zijn grootste wens was om haar te ontmoeten. Ze ging naar de voorkant van het podium en daar stond de jongen. Ze gaf hem een omhelzing en begroette zijn vriendin. Je zou bijna denken: was dit voor geproduceerd? Want Gaga lijkt niks aan het toeval over te willen laten tijdens haar show. Maar ik denk toch echt dat dit een mooie samenloop van omstandigheden was. De jongen huilde en het hele stadion huilde mee. De wereld was even prachtig en tolerant en divers en inclusief, zoals het zou moeten zijn.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik uit mezelf waarschijnlijk geen kaartje voor deze show had gekocht. Maar ik ben zo blij dat vriendin S. aan mij dacht om mee te gaan en ik had dit voor geen goud willen missen! Vanaf nu ben ik ook een Kleine Monster. Klauwen omhoog.

 

Advertenties