Martin Bril

Bah. Martin Bril is er niet meer.

Gisteravond wilde ik even kijken hoe laat het eigenlijk was, toen ik het droeve bericht op de teletekst zag staan. Nu ben ik al de hele dag onbestemd chagerijnig en verdrietig en dus besloot ik er toch maar een stukje over te schrijven.

Ik las de stukjes van Martin Bril altijd met groot plezier en vond hem een leuke man. Daarnaast is het weer een confrontatie met die rotziekte, kanker. Die onverbiddelijk kan zijn en rigoreus.

Ik moet wel zeggen dat het voor mij een persoonlijke overwinning is dat ik niet totaal in de paniek schiet bij het horen van dit droeve nieuws, wat voorgaande jaren wel gebeurde. Dan bracht het me meteen terug bij mijn eigen ziekte en behandeling en confronteerde het mij met hoe het ook had kunnen gaan. Dit keer is het anders. Dit keer is er de kleine Zef. Wat mij nog veel kwetsbaarder maakt, maar ook sterker en positiever. Het leven is namelijk ook mooi en bijzonder en lekker. En dat wist Martin ook. Hij heeft er over geschreven.