Nachtelijk bezoek OLVG

Toen ik in de nacht van vrijdag op zaterdag lag te rillen van de pijn, pakte M. de telefoon om toch maar de verloskundige te bellen, ook al was het half 3 ’s nachts. De verloskundige hoorde het verhaal aan, namelijk dat ik enorme krampen en pijn in mijn rechterzij had en daar niet van kon slapen. Ze zei dat het haar het beste leek om contact op te nemen met het ziekenhuis. Waarschijnlijk was het niks ernstigs, zeker omdat ik geen bloedverlies had, maar het was toch beter om het zekere voor het onzekere te nemen. Na enkele minuten belde ze terug, dat we nu bij de afdeling verloskunde terecht konden.

Dus snel raapten we wat spullen bij elkaar, probeerden zo kalm mogelijk te blijven, en gingen met de taxi naar het door ons al zo vaak bezochte OLVG. Daar aangekomen werden we opgevangen door een erg aardige arts die dienst had. Ondertussen voelde ik me wel al ietsje beter, maar echt gerust was ik er nog niet op.

De arts stelde wat vragen aan me, waar ik precies last van had en porde in mijn buik, terwijl ik een half uur op bed moest blijven liggen, zodat er een goed hartfilmpje van het kind gemaakt kon worden. Ze nam bloed af en urine mee, en toen moesten we wachten.

Daar zaten we dan opeens, met z’n twee-en, midden in de nacht op de afdeling verloskunde. Nu ja, met z’n drieën eigenlijk, want luid en duidelijk klonk het gekataklop van het hartje van de kleine in mijn buik!

De resultaten van het bloed en de urine waren gelukkig snel bekend. Ook kreeg ik nog zowel een uit- als inwendige echo. Daar was het kind mooi op te zien. Ze zei dat het goed groeide, waar we heel blij mee waren. Al met al was er niks raars te zien of op te sporen. Ik had geen blindedarmontsteking, zwangerschapsvergiftiging, ontsluiting, harde buik of wat dan ook. En het hartfilmpje was ook helemaal in orde. De arts raadde me aan om een paracetamol te nemen en lekker naar bed te gaan.

Wat die krampen dan geweest zouden kunnen zijn? Dat wist ze niet te zeggen helaas. Zelf denk ik een combinatie van stress, obstipatie en een groeispurt.  

Niet veel later waren we thuis en viel ik al snel in slaap na een zeer enerverende nacht. Pfoe. Wat een gedoe weer. 

Kindje in mijn buik: zullen we een deal sluiten? Ik zal proberen een stuk rustiger aan te doen (zo ver dat voor mij als persoon mogelijk is…), en dan groei jij gewoon goed en gestaag door, totdat het tijd is om er uit te komen. Afgesproken? Afgesproken.

Advertenties

Medisch weekje

Eerst naar de verloskundige. Daar bleek de kleine goed te zijn gegroeid en hebben we het hartje weer gehoord. Heel bijzonder en bizar, zo’n razendsnel tikkend geluid, dat dan een levend wezentje vertegenwoordigt dat in mij leeft. Vrij surrealistisch en emotioneel. Verder waren mijn bloeduitslagen in orde. Ik bleek noch HIV noch Hepatitis B te hebben. Toch handig om te weten.

Daarna ging M. naar het ziekenhuis voor check-up van zijn benen. Er werden foto’s gemaakt en daarna had hij een afspraak met de chirurg. Zijn onderbenen zijn goed aan elkaar aan het groeien, gelukkig. Zo goed, dat hij vanaf nu 100 % mag gaan belasten! Dat houdt in, veelal zonder krukken echte stappen zetten. Het is nog een beetje ongemakkelijk, maar langzaamaan begint het weer op lopen te lijken. Hoewel de fysiotherapeut vorige week dan wel weer zei dat fietsen nog wel drie maanden zou kunnen gaan duren…Dus voorlopig zit M. nog op de scoot mobiel. Maar, vooruitgang is er in ieder geval.

En ten slotte had ik gisteren een controle bij mijn chirurg in verband met mijn borstkanker verleden. Omdat ik zwanger ben, kan mijn jaarlijkse mammografie en MRI-scan niet doorgaan, dus heb ik gedurende mijn zwangerschap ‘handmatige controles’ om mijn borsten goed in de gaten te kunnen houden tijdens alle hormonale veranderingen etc. De chirurg voelde gelukkig niks abnormaals en eigenlijk stonden we binnen 5 minuten al weer buiten. Heel gek. Sowieso waren we in het Prinsengracht ziekenhuis in plaats van het OLVG aan het Oosterpark, en dat is echt een wéreld van verschil. Wat een rust daar. In plaats van de gebruikelijke drie uur wachten tot we aan de beurt waren, middenin de hectiek van spoedgevallen en dergelijke, was het dit keer slechts een half uur. Zowel de chirurg als zijn assistente waren extreem ontspannen en vroegen geïnteresseerd hoe het met de zwangerschap ging. Over 3 maanden moet ik terug voor controle, gelukkig weer aan de Prinsengracht. 

Al met al zijn we alledrie dus, voor nu, weer in orde bevonden. Daar proost ik op met een non-alcoholisch drankje. Lechajem!

Operatie

Update: vandaag wordt M. opnieuw geopereerd, te weten aan zijn rechterbeen. Ze gaan de uit stekende pinnen er uit halen en doen dan 1 pin ín zijn been, net zoals hij nu in zijn linkerbeen heeft. Dit is goed nieuws, want het betekent dat hij met die pin erin zijn been eerder mag gaan belasten. Hoe en wanneer hij naar huis kan, is nog niet bekend helaas. Waarschijnlijk in de loop van volgende week. Hangt er ook vanaf hoe snel hij van de operatie van vandaag herstelt. Hopelijk krijgt hij geen complicaties, zoals twee van zijn kamergenoten wél hebben…

Wat bizar is, is dat hij op precies dezelfde verpleegafdeling ligt waar ik drie jaar geleden ook lag, na mijn borst(besparende)operatie. Ik herkende de lieve verpleegsters meteen! Ook kwam M. mijn chirurg van de week tegen, die hem direct herkende en met ons meeleeft. Het is goed om te weten dat M in ieder geval in goede handen is, daar in het OLVG. Allemaal: het OLVG is oke! Hurray, hurray, voor artsen en verpleeg(st)ers van het OLVG!