Pietendiscussie bij de kapper

Omdat ik alleen wat puntjes bij wilde laten knippen, besloot ik naar de kapper om de hoek te gaan, op aanraden van de buurvrouw. ‘Ze zijn niet heel hip, maar je krijgt wel waar voor je geld’ had de buurvrouw mij laten weten.

De kapster verwelkomde mij met een joviaal Noord Hollands accent. Ze waste hardhandig mijn haar en eenmaal in de kappersstoel, spraken we wat over het weer, zoals dat standaard gaat bij de kapper. Algauw kwamen we bij het onderwerp Kerstdagen. De kapster wilde namelijk het liefst vandaag nog de Kerstboom neerzetten.
‘Ja, maar eerst is het nog Sinterklaas.’ zei ik nietsvermoedend. ‘Mijn kinderen zetten vol verwachting hun schoen.’ Dat had ik beter niet kunnen zeggen. Ze begon eerst enigszins voorzichtig over dat het Sinterklaasfeest nu niet meer leuk was en dat ze natuurlijk zelf geen kinderen had, maar dat het toch belachelijk was hoe iedereen het Sinterklaasfeest kapot probeerde te maken. En daarna ging ze los over wat je allemaal wel niet op social media las en hoe verschrikkelijk dat toch wel niet was. Ik zei voorzichtig: ‘Dat moet je niet zo serieus nemen’  maar hoe verder het gesprek liep, hoe meer ik me afvroeg of ik haar wel serieus nam.
‘In Suriname zijn er geen problemen met de Pieten, wist je dat?’ zei ze vol overtuiging. ‘Ja en die roetveegpieten, dat slaat toch ook nergens op. Dan herken je meteen wie het is.’
‘Dat maakt die kinderen echt geen moer uit hoor,’ probeerde ik. ‘Of die Pieten nou Roze of Groen zijn. Als ze maar cadeautjes en snoep krijgen en een leuk feest hebben.’
Daar was de kapster het natuurlijk niet mee eens. Nee, volgens haar waren kinderen bang voor de gekleurde Pieten. Ik zei: ‘Ik heb mijn kinderen daar nog nooit over gehoord. Sterker nog, ik was vanochtend bij de Sinterklaasviering op het werk van mijn man en alle Pieten hadden een andere kleur. Geen enkel kind huilde of had het hierover.’ Daar had ze natuurlijk niet echt van terug, maar het was duidelijk dat ze bij haar standpunt ging blijven. We rondden het gesprek beleefd af met wat geklets over haar hondje dat bij de deur lag en ik rekende af.

Wat mij elke keer weer zo verbaast in deze hele discussie is dat heel veel volwassenen denken dat het feest over hen gaat. Ook heb ik al een paar keer mensen horen zeggen dat het Sinterklaasfeest niet meer leuk is. De discussie eromheen is misschien niet leuk, maar wel heel erg nodig. Soms moeten er tradities aangepast worden omdat het blijkt dat dat ouderwetse tradities waren, waar veel mensen aanstoot aan nemen. Dat lijkt me logisch, toch? Echt, ik heb mijn kinderen nog nooit met enig woord horen praten over de hele Pietendiscussie. Voor hen is een Piet een Piet, of deze nou goud is of roet vegen heeft. Het gaat hen om alles eromheen. Overigens zal ik hierbij een klein geheim verklappen: Sinterklaas en Piet bestaan helemaal niet. Maar dat zal ik dan maar niet aan die mensen vertellen die willen dat alles blijft zoals het is. Ik denk niet dat ze het aankunnen.

 

 

Advertenties

Sinterklaas 2015

Ik vind het een leuk kinderfeest hoor,  dat Sinterklaas, maar als ouder heb je het er ook maar druk mee! Tjongejongejonge…Want mijn activiteitenlijst is deze:

  • Je speelt Sinterklaas voor je eigen kinderen: want cadeaus bedenken voor de schoen en zorgen dat ze ook op tijd (volgens de Sint kalender die Piet heeft ingevuld – via de schoen) goed en wel in de schoen zitten.
  • Volgende dag heel vroeg op want kinderen zijn benieuwd wat er in hun schoen zit…Sowieso is Zef ontzettend moe deze weken van de spanning rondom de Sint. Want hij gelooft nog wel, maar eigenlijk ook niet en spannend vindt hij het in ieder geval. Oh ja: hij had gisteren ook nog pietengym op school. Pietenpakje mee genomen. Niet eens vergeten. Applaus voor mezelf 🙂
  • Organiseren van Sinterklaas viering met ons eigen gebouw, met een stuk of 8 gezinnen. Met de buurman als de Sint en de oudere buurkinderen als Pietjes. Met boot en al en pakjes en liedjes en warme choco en de hele mikmak. Was een groot succes. Mede dankzij de goede organisatie van ons buurvrouwen comité (zat ik dus ook in :-)).
  • Vorige week heb ik pepernoten gebakken met de klas van Zef. Of nou ja, deeg gemaakt. Niet zelf bedacht hoor. Er hing een intekenlijst voor de ouders en ja, dan voel ik me toch ook een beetje verplicht om hieraan mee te doen, ook al kan ik niet zo goed bakken…Maar Zef was blij dat ik in zijn klas was en zei dan ook: “Mijn mama kan niet goed bakken, maar wel lekker koken!”
  • Vanochtend heeeeel vroeg op school vanwege de komst van de Sint aldaar. Komt ook met boot en gekleurde Pieten. Zef was in tegenstelling tot alle andere dagen heel snel aangekleed en we waren zelfs op tijd! Een meevaller.
  • Vanmiddag meehelpen met opruimen van de Sinterklaas spullen op school. Weer die verplichting. Ook best leuk. Mag Zef meehelpen.
  • En dan is morgen natuurlijk PAKJESAVOND! Met opa erbij. Gisteren de hele ochtend inkopen gedaan, daarna alles ingepakt en nu staat het allemaal klaar in de berging. Gisteravond zelfs ook al de gedichten geschreven, dus volgens mij zit ik nu helemaal op schema. De grote vraag is nu alleen: hoe krijgen we dit zak met pakjes voor de deur zonder dat de kinderen zien wie hem daar heeft neer gezet?

Ik kijk uit naar zondag. Dan hebben we het weer gehad, het hele Sint gebeuren. Gelukkig gelooft Zef niet in de kerstman.

 

Hoop in bange tijden

Tijd voor hoop in deze nu zo bange wereld. Terwijl we angstig worden gemaakt, is dat het enige tegengif. Zoals de Belgische geluksprofessor Leo Bormans dat gisteren zo mooi uitlegde bij RTL Late Night. Dat is wat de terroristen namelijk willen: angst zaaien. En het tegenovergestelde van angst is hoop.
Als er een feestdag is die gaat over hoop, dan is het wel de intocht van Sinterklaas, die vandaag plaats vond. Al die verwachtingsvolle kinderen die uitkijken naar deze dag en hopen op mooie cadeaus.

Van de week stelde Zef DE VRAAG: “Mama, sommige kinderen in de klas zeggen dat Sinterklaas niet bestaat. Dat de papa’s en mama’s de cadeaus in de schoenen stoppen. Is dat waar?”
Ik was even stil en zei: “Wat denk je zelf hiervan?”
Zef zei: “De Kerstman bestaat niet. Dat weet ik zeker. Maar Sinterklaas wel.”
“Precies,” zei ik. “Hij komt zaterdag toch aan met de boot uit Spanje. Dat kun je zelf zien. Dus dan is het waar.”
Zef was tevreden met dit antwoord en ging verder met het maken van zijn verlanglijstje. Hoopvol uitkijkend naar het Sinterklaasfeest.

Vol verwachting klopt ons hart.

Ook al zijn mijn beide ouders niet Nederlands en hebben ze als kind zelf geen Sinterklaas gevierd, toen ik klein was, vonden ze het belangrijk om mij wél met dit Nederlandse volksfeest groot te brengen.

En zo zette ik als Sinterklaas in het land was mijn schoen bij de kachel met een tekening en een wortel voor het paard en zong vervolgens hartstochtelijk enkele liedjes voor de goedheiligman.

Mijn kamer was op zolder en midden in mijn kamer zat een gigantische schoorsteen.  Daar moest Zwarte Piet dus doorheen om de pakjes in mijn schoen te doen. Berespannend vond ik het. De halve nacht lag ik wakker om te luisteren of ik wat hoorde en als ik dan iets hoorde, kroop ik  trillend en  zo ver ik kon onder de dekens.

’s Ochtends rende ik de twee trappen naar beneden om snel in mijn schoen te kijken en ja hoor, er lag een pakje. En ook het paard had braaf van de wortel gegeten.

Dan was er natuurlijk elk jaar de intocht. Die praktisch bij ons voor de deur langs kwam. Ik zal een jaar of drie zijn geweest, ongeveer zo oud als mijn Zef nu is, toen ik met mijn vader bij de intocht stond. Dit was de jaren 70 en toen was de intocht meer een soort carnavalsoptocht, als ik er aan terug denk. Veel rare outfits  en vreemde poppen die meeliepen. Dat jaar liepen er ook mensen in grote poppenpakken mee. Waarom? Geen idee, maar men dacht dat kinderen dat leuk vonden, blijkbaar.

In mijn herinnering waren die poppen minstens drie meter hoog met hele gemene gezichten. Waarschijnlijk waren ze hooguit twee meter groot. Hoe dan ook, ik vond ze dood- en doodeng. Ik schijn mijn vaders hand te hebben gepakt en de volgende legendarische woorden te hebben uitgesproken: “Klaar, papa, klaar!”

Toen ik niet meer in Sinterklaas geloofde, kwamen al mijn tekeningen tevoorschijn die ik door de jaren voor de Sint had gemaakt (m’n moeder is archivaris – dan krijg je dat) en vertelde mijn vader dat hij altijd aan de wortels van het paard had zitten knauwen voor het naar bed gaan. Een ontroerend beeld. Een man in zijn pyjama die in de keuken aan een dikke winterpeen zit de knauwen, zodat zijn dochter denkt dat het paard van de Sint is langs geweest.

Dit jaar maakt Zef voor het eerst echt bewust het Sinterklaasfeest mee. Hij kijkt met grote ogen naar het Sinterklaasjournaal en noemt Zwarte Pieten  “gekke poppetjes”.  Ik vind het ontzettend leuk om nu met mijn eigen kind dit Hollandse volksfeest te vieren. Sommige ouders zeggen: “Als je Sinterklaas viert, dan lieg je tegen je kind” of “Het is discriminatie, met die Zwarte Pieten” Ik ben het daar allemaal niet mee eens. Het is een mooi, oud, echt Hollandsch gebeuren, waar iedereen: jong, oud, arm, rijk, blank, beige, donker, links en rechts aan me kan doen. Zie hoe mijn ouders het als niet-Nederlanders hebben opgepikt en aan mij hebben overgedragen. Ik verheug me nu al op de vele tekeningen en wortels.

Dit weekend logeert Zef bij zijn tante, oom, neefjes en nichtjes in Dordrecht waar hij vandaag samen met hen naar de DE Sinterklaasintocht zal gaan kijken. We denken dat het drie kanten op kan gaan. Of hij vindt het fantastisch. Of doodeng en zegt ook iets van: “Klaar! Klaar!” Of, de derde optie, hij roept: “Die poppetjes hebben gekke pakjes aan!” Maar spannend is het sowieso. Ik ga zo maar eens voor de televisie zitten en kijken of ik mijn zoon zie.