A day in the life van een zwangere ex-borstkankerpatiënte

Gisterochtend weer voor een tietencheck naar mijn chirurg geweest, the one and only Dr. Borgstein, die zonder te overdrijven, mijn leven gered heeft, 3 jaar geleden. Hij is dé man in Amsterdam (en omstreken) voor borstoperaties. Ondertussen ken ik al heel wat andere dames die ook door hem geopereerd zijn, en niemand is niét vol lof over hem. Niet alleen heeft hij ontzettend mooie littekens achter gelaten, hij is als chirurg ook nog behept met sociale vaardigheden. Een zeldzaamheid, zeker als ik soms de horror verhalen over andere chirurgen hoor…

Ik noem hem meestal liefkozend The Borg. Dat weet hij zelf natuurlijk niet. Maar ik voel toch zo onderhand wel een band met hem. De man die, naast M. en mijn radiotherapeut, eens in de zoveel tijd in mijn borsten mag knijpen en drukken. Een hele eer hoor! Gisteren dus ook weer. Nou, mijn tieten bleken, na zijn handmatige check, helemaal in orde te zijn gelukkig. In januari moet ik dan weer. Krijg deze extra check dus vanwege mijn zwangerschap. Toch altijd stressvol, zo’n bezoek aan het ziekenhuis. Maar gelukkig weer bij de Prinsengracht dit keer. Een oase van rust daar.

’s Middags ging ik weer aan het werk en daar zei een collega dat hij vond dat mijn buik zo groot was geworden in mijn vakantie, dat het wel leek of ik in verwachting ben van een tweeling. Nou, overdrijven is ook een vak, maar mijn buik is inderdaad de laatste weken flink gegroeid, dat is waar. En daarmee het kind, dat ik ook steeds meer voel trappen en bewegen. Weird…

’s Avonds bleek het kraampakket van de verzekering te zijn bezorgd. Ik dacht, wat vroeg, dat is toch pas in de 7e maand. Waarna ik me realiseerde: ik ben ruim 6 maanden, dus al bijna 7 maanden zwanger! Aaah! Er zit van alles in waarvan je denkt: hmm, ik schijn het nodig te hebben tijdens de bevalling/kraamtijd, maar waarom precies en wil ik het weten? Dikke pakken kraamverband, gaasjes, klemmetjes, tape. Nu ja, heel fijn dat ze zo’n pakket versturen in ieder geval. Dan zie ik tegen die tijd wel, hoe dat spul mij van pas gaat komen.

Advertenties

Wat vliegt de tiet

Vandaag is het precies 3 jaar geleden dat ik mijn laatste bestraling had en daarmee mijn behandeling tegen borstkanker afrondde, na een traject van chemo, operatie en preventieve bestraling. Ik was toen 28.

Drie jaar. Heel kort geleden eigenlijk. In die jaren is er wel heel veel, voornamelijk positief, gebeurd. Ik ben van baan veranderd, en voel me daar veel beter bij, ook al ben ik er financieel op achteruit gegaan. Bovendien ben ik er steeds meer achter wie ik ben, waar mijn talenten liggen en wat ik daarmee wil in het leven. En één van de dingen die ik heeeel graag wilde, was moeder worden. Een fragment uit mijn nieuwsbrief, die ik aan vrienden en familie stuurde, van december 2005:

Hoewel ik (halleluja!) niet in de overgang terecht ben gekomen- wat had gekund met de chemo. Zie daar weer het voordeel van jong zijn. Ik ben gelukkig gewoon nog steeds vruchtbaar, maar mag de komende 2 jaar geen kinderen krijgen…”

Ik heb er in de afgelopen jaren ook serieus rekening mee gehouden, dat ik misschien wel geen kinderen zou kunnen krijgen. 

Maar nu, drie jaar na mijn behandeling, ben ik 31 en ruim 5 maanden zwanger. Ik had het destijds niet gedacht. Wel vurig gehoopt. En ik ga het vieren door zo naar zwangerschapsyoga te gaan. Oh ja, en M. en ik gaan ook nog uit eten.

Groot Nieuws over een klein wezentje

And now for something completely different.

De laatste weken en maanden zijn, om me zwak uit te drukken, behoorlijk hectisch geweest. Niet alleen kreeg M. een ongeluk, en stond alles op z’n kop. Ondertussen was er nog iets anders gaande, iets heel bijzonders, iets fantastisch, iets onvoorstelbaars, iets bizars, iets moois. Iets wat ik jullie, lieve lezers, nu bekend ga maken. Namelijk….(tromgeroffel): IK BEN ZWANGER!

M. en ik worden papa en mama. Als bewijs hier de 2 (!!) sticks die ik gebruikte als test. Na de eerste, (die toch vrij duidelijk was! erg handig, die digitale sticks tegenwoordig) geloofde ik het eigenlijk nog niet.

Dus nog één gehaald. En die gaf hetzelfde aan. Maar dan wat abstracter (toch raar, die streepjes):

Misschien dat ik het zo moeilijk kon geloven, omdat zwanger zijn niet geheel vanzelfsprekend is voor mij. Na mijn behandelingen voor borstkanker (chemo, operatie en bestralingen) drie jaar geleden, was het niet zeker of ik nog kinderen zou kunnen krijgen. Maar dat is dan weer het voordeel van op jonge leeftijd kanker krijgen, ik bleef gelukkig vruchtbaar. En na 2 jaar wachten met het krijgen van kindjes, aangezien de kans dat de kanker weer terugkomt in de eerste 2 jaar het grootst is, kregen we een “Go” van de doktoren. Wat heel raar was. Je moet toch vertrouwen in de toekomst en je lichaam hebben, voor zo’n onderneming. En door alles wat ons overkomen was (ik borstkanker, M. in hetzelfde jaar een melanoom), bleek dit makkelijker gezegd dan gedaan. 

Maar ondanks alles blijkt dat onze lichamen het gewoon nog prima doen, want ik was eigenlijk verbazingwekkend snel zwanger! Het leven en het lichaam zijn toch wonderbaarlijk dingen.

Ik ben nu ruim 13 weken zwanger en voel me steeds beter. De eerste drie maanden was ik echt totaal gevloerd en extreem moe. Niet misselijk gelukkig. Die moeheid kan ook komen door alles stress van het ongeluk van M., wat er dus ook nog bij kwam. Ondertussen ben ik nog steeds bang dat er iets mis zal gaan. Doordat M. en ik zo veel hebben meegemaakt de laatste jaren, en met recentelijk zijn ongeluk, is het moeilijk voor ons om te geloven dat dingen nu wel gaan zoals wij willen dat het gaat. Dat is ons trauma.

Maar ik ben ook blij dat het grote nieuws nu (na een dikke drie maanden) de wereld in kan. Aangezien ik op het moment bijna alleen maar kan praten en nadenken over zwanger zijn en ik mijn broeken nu al niet meer dicht krijg. Het leven is best mooi.